Juwelen

ZE schijnen het zelf hun 'kroonjuwelen' te noemen: de gekozen burgemeester en het correctief referendum...

Rare naam als je weet - wat we natuurlijk niet hadden mogen weten - dat de koningin ertegen is.

Ik ook.

Wat de overwegingen van Trix zijn weet ik niet (en mag ik natuurlijk ook niet weten), maar mijn bezwaren zijn van overwegend praktische aard. Dat ik eens in de vier jaar naar een treurig stemlokaal moet om partij te kiezen terwille van stad, gewest, vaderland en Europa vind ik passabel. Alles heeft z'n prijs, dus de democratie ook.

Maar het moet niet gekker worden. Ik heb mijn stem uitgebracht in het vertrouwen dat de man (vrouw) van mijn voorkeur het werk zou doen waar ik geen tijd voor heb: wetten maken, oppositie voeren, amendementen indienen, overleg voeren in het Torentje, burgemeesters voordragen, en meer van die dingen. En als mijn volksvertegenwoordiger bij alles waar ik hem (haar) voor gekozen heb eerst nog even bij me terugkomt om te vragen of het zo goed is, en erger: of ik nog een keer naar dat treurige stemlokaal wil om zijn (haar) besluit te 'corrigeren' - dan had ik net zo goed zelf in de gemeenteraad, de provinciale staten, de Tweede Kamer of Straatsburg kunnen gaan zitten. Terwijl ik thuis toch al nauwelijks aan de kinderen en de afwas toekom.

Het ideeëngoed van D66 is - de naam zegt het tenslotte al - het ideeëngoed van de jaren zestig. Hoe we toen op allerlei malle ideeën zijn gekomen kun je je nu niet meer voorstellen, maar ik kan niet ontkennen dat we ze hadden. Dat iedereen eigenlijk alles kon. Dat iemand die uitblonk in rekenen of scheikunde moest worden gewantrouwd als een vakidioot. Dat je misschien heel aardig piano kon spelen, maar dat je de Kleine Zaal pas in kwam als ook de schoonmaakploeg van het Concertgebouw haar instemming had betuigd. Dat Den Uyl veel beloofde, maar dat we namens het volk eerst moesten horen of Jan Nagel (Henk Westbroek moest in die dagen nog met bijlessen proberen de kleuterschool af te maken) het ermee eens was dat hij premier zou worden.

Vreselijke tijden, die we godzijdank toch nog redelijk hebben overleefd.

Maar D66 is blijven geloven dat we liefst elke dag naar het treurige stemlokaal zouden willen om een wetsvoorstel ongedaan te maken, een sloot te helpen redden, een commissaris van de koningin aan te wijzen, een luchthaven op te heffen of een nieuw schoolhoofd, een nieuwe wijkbrigadier of een nieuwe wethouder te kiezen. D66 gelooft nog altijd in de totalitaire democratie.

Je zou zeggen: ze zijn daar krankzinnig, want uit alles blijkt dat de afkeer van treurige stemlokalen onder de bevolking alleen maar toeneemt. Maar daar hebben ze langs socratische weg iets op gevonden: als je de mensen het gevoel geeft dat ze, ofschoon eenvoudige stukjesschrijver van de Volkskrant, eigenlijk ook nog gemeenteraadslid, vertegenwoordiger van de provinciale staten, parlementariër en net als Piet Dankert en Hanja Maij-Weggen zijn, dan zullen ze op den duur zelfs in een treurig stemlokaal willen wonen. En zo is het gekomen dat ze hun vergissing een kroonjuweel gingen noemen.

De consequentie is al in aantocht: Leefbaar Nederland begint met een volksraadpleging. 'Eerst de mensen, en dan met die mensen kijken wat je wilt', blijkt het credo van een der initiatiefnemers, en Maurice de Hond, de gediplomeerde lijkbidder van de Nederlandse politiek, heeft al uitgezocht dat er 'landelijk zeker ruimte is voor een nieuwe partij'. Dus er hoeven maar een paar honderdduizend mensen te e-mailen dat ze vóór de doodstraf zijn en tegen de politiek, vóór hogere uitkeringen en tegen al die vreemdelingen, vóór gratis jenever en tegen rekeningrijden, en het kostje van de nieuwe familie Hadjememaar is gekocht.

Kroonjuwelen.

Hare majesteit en ik blijven tegen.

Meer over