Joris speurt graag naar codes – van sites met kinderporno

Misschien herinnert u zich Joris nog: 59, kalend, zingt in een koor, werkt nu en dan, vooral in banen waarbij het gaat om ordenen van gegevens....

Joris was vorig jaar maart een van de laatste verdachten in de zogenoemde NEON-zaak: door informatie van de Amerikaanse FBI konden in Nederland in 2004 en 2005 441 mannen worden aangehouden die via Wit-Russische websites kinderporno hadden gekocht.

Bij Joris thuis vond de politie boekenkasten vol cd-roms, keurig gerangschikt, met heel veel foto’s en filmpjes van seksueel misbruik van zelfs de kleinste kinderen. In Joris’ verzameling – de politie stopte bij foto 500.000 met tellen – zaten afbeeldingen die nog niet bekend waren in de enorme pornografie-database van het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD).

Joris stotterde vorig jaar tegen de politierechter dat hij een manie voor verzamelen heeft.

De politierechter: ‘Als u ziet hoe een meisje anaal verkracht wordt terwijl ze ondersteboven aan een touw hangt met een doek voor haar mond, wat denkt u dan?’

‘Ik schrik ervan. Ik kan me niet herinneren dat ik dat heb gedownload.’

Joris zei over de misbruikte kinderen: ‘Als je de beelden ziet, hebben ze er allemaal lol in. Je ziet vrolijke gezichten, dus zullen ze het wel vrijwillig doen.’

Joris kreeg de maximale werkstraf van 240 uur, plus 12 maanden cel voorwaardelijk. Ook moest hij in therapie bij een forensisch-psychiatrische instelling.

Ongetwijfeld bent u benieuwd hoe het hem is vergaan. Elke vrijdag ging hij naar therapie, van 15.30 tot 17.00 uur. Dat was, zo zal hij later zeggen, ‘zinvol’ en ‘nuttig’. Want, ‘ik wil er gewoon van af, ik walg ervan’. Tegen zijn behandelaarster was hij ‘open’ en ‘eerlijk’. Zo gingen acht weken voorbij; Joris meldde zich elke vrijdag ‘vol inzet’ voor zijn behandeling.

Een ding vergat hij zijn behandelaar te vertellen: hij was weer begonnen met kinderporno verzamelen. Door toeval kwam een zedenrechercheur van de KLPD hem op het spoor. Twee maanden na de rechterlijke uitspraak speurde Joris internet weer af naar kinderporno.

Op 22 november maakte het OM daaraan een einde. Stond ruim een jaar eerder alles keurig gerangschikt, nu vond de politie pas na lang zoeken cd’s en dvd’s, onder een dressoir geplakt. In een half jaar had Joris 72.829 foto’s en films gedownload, met het misbruik van kinderen tussen 6 en 17 jaar.

Dus zit Joris weer voor de rechter. Hij zegt: ‘Ik ben heel druk in het verenigingsleven. Ik zit in besturen. Maak notulen. Ik heb altijd een luisterend oor. Ik snap het niet. Ik wil dat ik onderzocht word, zodat ik ervan afkom. Mijn probleem lost zich niet op als ik een jaar de cel in moet. Ze hebben al vijf maanden mijn vrijheid afgepakt (Joris zit sinds 22 november in voorarrest in afwachting van dit proces, red.). Ik heb geen werk meer, geen inkomen meer.’ En het kleine sociale netwerk dat hij heeft, zal hij verliezen als bekend wordt dat hij vastzit voor kinderporno, zegt hij. ‘Het zijn mensen van wie ik de kinderen heb zien trouwen.’

‘Maar ging er geen belletje rinkelen toen?’, vraagt de rechter.

‘Het klinkt misschien gek, ik moest naar die sites. Vandaar kom je weer op sites waar je codes nodig hebt om programma’s met kinderporno te openen. Het gaat mij om dat sleutelen. Het vinden van die codes om bij de kinderporno te komen. Het was de uitdaging die puzzels op te lossen.’

(Het vonnis, twee weken later: een gevangenisstraf van 12 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar en behandeling bij een instelling voor forensische psychiatrie. Ook moet Joris de 12 maanden voorwaardelijke gevangenisstraf uitzitten die de rechter hem vorig jaar oplegde.)

Meer over