Jonge choreografen maken werk over individu en identiteit

Julidans 2005 is goed begonnen met onder andere FreshDance, voorheen Aerodance. Dit festival binnen het festival presenteert werk van jonge Europese choreografen, die voor de gelegenheid feedback krijgen van niemand minder dan DV8-choreograaf Lloyd Newson....

De Italiaanse Gabriella Maiorino toonde in Anarchistas het spanningsveld tussen alleen willen zijn en relaties willen aangaan. Iedereen danst eerst voor zichzelf, dan gaan de bewegingen en lichamen synchroon lopen en zelfs versmelten, waarna vervolgens het losbreken kan beginnen.

Knap is hoe binnen dit bijna mathematische concept het dilemma van tegengestelde behoeften toch ook, heel geleidelijk, voelbaar wordt.

De Cypriotische Lia Haraki is zelf de hoofdpersoon van Eye to I, een meervoudige persoonlijkheid in optima forma. Deze lange danseres met opvallend krachtige présence schakelt moeiteloos van de ene identiteit naar de andere. Mannelijk stoer op cowboylaarzen, vrouwelijk dribbelend op hakken, onbeslist androgyn hinkstappend in een kinderlijk onderbroekje.

Het is intrigerend hoe clichés zich vermengen met een totaal vervreemdende verbeelding. Hoe Haraki zeer precies te werk gaat, maar toch een aangenaam ongepolijste sfeer weet te behouden.

De Zwitserse Nicole Seiler trekt alle registers open in een doeltreffende, mooie en soepele vermenging van dans en film. In Ma d a m e K. is zij een vrouw die volledig klem zit tussen wie ze is en wie ze probeert te zijn, tussen het ik en het ideaal. Met lang rood haar en lange benen is ze de perfecte plastic schoonheid en gedroomde, zichzelf volledig wegcijferende werknemer. Triest.

En dan verschijnt ook nog eens dat andere beeld, op het grote en het kleine filmdoek. Zijzelf, maar dan met lang zwart haar en grote borsten. Model? Concurrent? Alter ego? Innerlijke strijd is het gevolg, en een prachtig spel tussen de live danseres achter en de niet-live danseres op het (kleine) filmdoek.

Meer over