Johnny

Johnny de Mol is een ster. Het is ook een perfecte naam voor een ster, Johnny. Meisjes kunnen hem makkelijk scanderen, maar het zwijmelt ook lekker - Johnny....

Martin Bril

Johnny.

Hij speelt een van de hoofdrollen in Cool, de nieuwe film van Theo van Gogh, die maandag op Film by The Sea in Scheveningen in première ging. Daags daarna werden de feestelijkheden in Vlissingen herhaald - de moederstad van het festival.

Bij die gelegenheid droeg Johnny een witte trui met zwarte strepen, een afhangende spijkerbroek, gympen van Adidas, een wit mutsje waar één haarlok onderuit kwam en een opzichtige ketting, ofwel van parels, ofwel van metalen knikkers.

In de film draagt hij meestal een trainingspak. Hij speelt een beroepscrimineel met psychopatische trekjes, maar wel eentje die voortdurend fruit en wortels eet. De manier waarop hij dat doet, is ronduit meesterlijk: nooit eerder zag ik in ee film iemand zo perfect al pratend stukjes wortel afsnijden, in zijn mond steken en aan gort kauwen als Johnny de Mol in Cool. Een acteur helemaal in tune met zijn rol en zichzelf, één en al soepelheid, logica en scherpte - een feest om naar te kijken zoals het een feest is om naar Al Pacino te kijken, in wat voor film hij ook speelt.

Na afloop van de film zat Johnny alleen in de vip-lounge. Hij is iemand waar je niet makkelijk bij gaat zitten. Dat komt niet omdat hij arrogant is of allures heeft, maar je wilt hem gewoon niet storen, hij heeft zich teruggetrokken in zijn eigen wereld. Hij zet er een broeierige, licht ironische blik bij op. Hij heeft een klein mondje waar hij verrassend breed mee kan lachen, maar dat doet hij zelden. Ik ging toch maar even bij hem zitten.

Hij vertelde hoe leuk het was om met Theo van Gogh te werken, iemand die niet tegen hem slijmde en al helemaal niet tegen hem opkeek, en over huiswerk dat hij voor deze film had opgekregen: drie films waarvan hij er twee niet kende: La Haine en Rocco en zijn broers van Visconti, met Alain Delon en Claudia Cardinale. De derde film waar hij van zijn regisseur goed naar had moeten kijken, was Clockwork Orange, waarnaar in Cool verwezen wordt door de wandelstok met de zilveren vogelkop die Johnny af en toe bij zich heeft. Goeie films, alledrie. We hadden het daarna over de kunst iets te doen zonder erbij na te denken en de volgende film die hij gaat maken, Johan, een voetbalfilm.

Verderop streken Katja Schuurman en Tijs Römer neer. Die twee zijn zo verliefd dat ze niet van elkaar kunnen afblijven. Johnny keek er een tijdje naar, en stak zijn tong uit toen Katja al zoenend naar hem zwaaide. Twee meisjes doken achter ons op om zijn handtekening te vragen: bijna gedachtenloos voldeed hij aan het verzoek - iemand die het al duizenden keren eerder heeft gedaan. Toch heeft hij nog altijd een aanzienlijke handtekening.

Toen stond hij op. Hij hees zijn broek op en liep weg. Het was druk in de lounge, maar hij glipte moeiteloos langs de mensen heen, het hoofd een beetje gebogen, de schouders wat opgetrokken, de armen breed - log en aapachtig, maar vliegensvlug. Johnny de Mol, je kan er uren naar kijken.

Meer over