Johan, Moreno en Hannah

Nooit zal de wielrenner Moreno Argentin bij ons thuis in vergetelheid raken. Op 21 april van het jaar 2091 zal zijn naam nog vol respect worden herdacht....

(Johan Derksen wordt géén directeur van Veendam. De pensioenregeling was belabberd. Kan-ie eindelijk zijn grote droom realiseren, gaat het niet door vanwege de pensioenregeling!)

Het is overigens bij ons thuis niet de gewoonte wielrenners te prijzen die een eeuw geleden een belangrijke koers wonnen. Wij zijn niet gek. De naam Bettini zul je bij ons op 21 april 2102 níet horen. Twee ploeggenoten die strijden om de zege: mislukte koers, ogenblikkelijk vergeten.

Maar op 21 april 2091 zal onze Hannah deo volente honderd jaar worden. Zo is Moreno Argentin terechtgekomen in het collectieve gezinsgeheugen, volgens de oeroude menselijke gewoonte persoonlijke mijlpalen te koppelen aan grote gebeurtenissen in de wereld - mijn betbetbetovergrootvader werd geboren op de dag dat de Bastille werd bestormd; anders dan de bestorming van La Redoute, maar ook speciaal.

(Johan Derksen niet naar Veendam! Geen Cuby in de rust, noch Gerry and the Pacemakers na afloop. De Langeleegte géén tempel van nostalgie. Het contract was 'schaamteloos', volgens Derksen. Wat verwachtte hij dan? Hetzelfde jaarsalaris als Arsene Wenger bij Arsenal?)

Wij zeuren mijn dochter eens per jaar aan de kop over die gedenkwaardige middag, toen haar moeder boven de eerste weeën lag te verwerken en haar vader - in plaats van mee te puffen - beneden de ontwikkelingen in de koers volgde.

'Jááhaa', zucht ze, 'Moreno Argentin zeker.'

De zoon van de Belgische dichter Willie Verhegghe werd geboren op de dag dat Rudy Rosiers Parijs-Roubaix won. Hij stierf op de dag dat Bernard Hinault in Roubaix zegevierde. Sommige gebeurtenissen geven je het gevoel dat er ergens gruwelijke spelletjes met ons worden gespeeld.

Vermoedelijk realiseren weinig sporters zich dat zij voortleven op een persoonlijke niveau, ver van de televisiebeelden en radio-opnames uit de archieven van de NOS, de vergeelde kranten in plakboeken en de geijkte sportverhalen aan de toog, maar vastgeklonken aan dierbare herinneringen van hen onbekende burgers of tragische.

Moreno Argentin kán niet eens weten dat in een Hollands huisgezin zijn naam is losgezongen van al zijn grote zeges op één na, en dat hij in plaats daarvan onlosmakelijk is verbonden met groot geluk. Het is de mooiste manier van voortleven, dunkt mij. Het is een breekbare manier, maar hij is van grote menselijkheid; niet gedigitaliseerd, noch wordt hij tijdens het sportoverzicht van de eeuw van commentaar voorzien door Jack van Gelder.

Pas als je zo wordt herinnerd, ben je een sportlegende. De legende kan alleen ontstaan als de sportheld zich als een oude vriend in ons hoofd heeft genesteld en deel is geworden van onszelf, samen met alle vreugde en verdriet. Wij Nederlanders laten dat niet snel toe. Zelfs Johan Cruijff is hier geen legende elders wel.

(Ik zag het al helemaal zitten: een fly-on-the-wall-documentaire, 'Derksen In Veendam'. Het is doodzonde.)

David Beckham scoort straks met zijn juist herstelde voet de beslissende treffer in de halve finale van het WK: een heel land huilt van geluk en bevordert Beckham tot legende. Op advies van Henk Spaan ga ik de komende maanden scherp Saviola volgen, de 'gereïncarneerde Pele'. In Argentinië weten ze ook hoe dat werkt, legendevorming.

De nieuwe Pele, het werd een keer tijd ook; zondagavond zag ik Ajax zo'n beetje kampioen worden en de enige emotie die ik voelde was ergernis over zuigertjes als Machlas en Van der Meyde grootheid, ik snák naar de echte, ware grootheid die bij ons niet meer te koop is.

(Ik droomde al dat Derksen zijn vriend Cruijff ging meenemen naar Oost-Groningen! De grote Johan C. in de Langeleegte: de gedachte volstond om gek te worden van vreugde. In de Veenkolonieën was Cruijff alsnog een legende geworden. Het mag niet zo zijn. Het gaat niet door vanwege de pensioenregeling van Derksen. Bij ons gaat de pensioenregeling voor legendevorming.)

Gisteren werd ze elf. Ciao Moreno!

Meer over