op het tweede gezicht

Jill Biden doet precies wat ze wil, maar is niet op zichzelf gericht. En dat is zeldzaam bij first lady’s

Olaf Tempelman legt bekende buitenlanders op de sofa. Deze week: Jill Biden, de eerste first lady die niet in het oog springt en toch een sterke persoonlijkheid heeft.

null Beeld Javier Muñoz
Beeld Javier Muñoz

First lady’s van de VS kun je onderbrengen in twee categorieën: zij die de aandacht trekken en zij die minder de aandacht trekken, om wat voor reden dan ook. In de eerste categorie vind je vrouwen zo divers als Betty Ford (open over haar alcoholisme, naamgever van beroemde afkickklinieken), Nancy Reagan (voor het Witte Huis al bekend van het witte doek), Barbara Bush (breed geliefd als moederfiguur), Hillary Clinton (eerste first lady die zelf politicus was), Michelle Obama (eerste zwarte presidentsvrouw, zeer charismatisch) en Melania Trump (vergezelde nu eenmaal Donald J. Trump in het Witte Huis).

De vrouw die Melania Trump opvolgde zónder van haar voorganger de gebruikelijke uitnodiging voor de thee te hebben ontvangen, Jill Biden, zit in de tweede categorie, bij Pat Nixon, Rosalynn Carter en Laura Bush. Een typisch verschil met die drie is dat Bidens biografen weten dat zij een sterke persoonlijkheid heeft. Die paradox laat zich mogelijk verklaren met de wetenschap dat niet elke sterke persoonlijkheid op zichzelf is gericht.

Aan de vooravond van de G7-top in Cornwall ging een winderige foto van twee echtparen de wereld over: Boris Johnson en Carrie Symonds en Joe en Jill Biden. Johnson en Symonds zijn twee jaar samen en maakten zo hard ruzie dat buren de politie belden. Joe en Jill Biden, geboren Jacobs, zijn 45 jaar samen en maken volgens intimi nóóit ruzie. Intimi zijn niet objectief, maar mensen die de docent Engels Jill Biden meemaakten in haar veertigjarige onderwijsloopbaan, maken ook gewag van haar afkeer van conflicten. Ze was typisch zo iemand die voor ruzies altijd snel een stokje stak. De docent Biden gold als streng. Hoge cijfers gaf ze zelden. Toch was ze geliefd, omdat ze zo goed was in aanmoedigen. Ze was oprecht trots op leerlingen die iets onder de knie kregen wat ze heel lastig, rottig of vreselijk vonden: zie je nou wel dat je het kunt!

Je leert mensen soms het best kennen door wat ze over anderen schrijven. Vlak voor de verkiezingen verscheen van de hand van Jill Biden een kinderboek, Joey, met mooie illustraties van Amy Bates. Het gaat over een jongetje, ene Joe Biden, dat het aanvankelijk moeilijk heeft omdat hij stottert, maar zijn problemen overwint en zich in de klas ontpopt tot beschermer van kinderen die worden gepest. Wie niets over de auteur en haar hoofdpersoon weet, kan zomaar denken dat zij niet de vrouw maar de docent van het jongetje is.

Je kunt beweren dat het misschien niet toevallig was dat iemand over wie ze zeggen dat ze graag bijspringt en weinig egocentrisch is, zich midden jaren zeventig aangetrokken voelde tot een jonge weduwnaar die na het verongelukken van zijn echtgenote en babydochter met twee zoontjes was achtergebleven. De vrouw die met de weduwnaar trouwde, deed haar best van die Bidens weer een harmonieus gezin te maken. Ze ervoer het als een nederlaag toen haar jongste stiefzoon Hunter als volwassene weggleed in drank en cocaïne (haar oudste stiefzoon Beau overleed in 2015 aan een hersentumor).

Wat er ook gebeurde, ze bleef lesgeven. De toenmalige presidentsvrouw Michelle Obama zei over de toenmalige vicepresidentsvrouw: ‘Ze zit altijd papers na te kijken.’ Mensen die de Bidens geen warm hart toedragen, en die zijn er in de VS, betichtten de docent die vasthield aan haar loopbaan terwijl haar man naar de top steeg van effectbejag, escapisme en workaholisme. Maar wie weet was het wel zelfbescherming – haar manier om in een wereld van grote ego’s en supersterren niet bevangen te raken door dat perfide idee: het gaat allemaal om mij.

Meer over