JFK's laatste nacht

Vijftig jaar na de moord in Dallas regent het Kennedyboeken. Arjan Peters ontdekt er nieuwe details in die om nog meer nieuwe details vragen.

ARJAN PETERS

Waar ik mij bevond toen de moord op John F. Kennedy bekend werd, moet ik aan mijn moeder vragen, want die was toen acht maanden zwanger. Veel meer dan gewatteerd tumult kan ik niet hebben opgevangen. Dat neemt niet weg dat ik graag kennis neem van de nieuwste inzichten rond de aanslag van 22 november 1963 in Dallas. Bijna vijftig jaar geleden. Het ene Kennedy-boek na het andere vliegt ons om de oren. Telkens gaat het om de details. Nieuwe, die een ander licht werpen. Of dezelfde, die door een andere rangschikking promoveren tot kernpassage.

Misschien moeten we de film terugspoelen. Met behulp van De laatste honderd dagen van JFK van Thurston Clarke krijg je dan dit: voordat het presidentieel echtpaar het centrum van Dallas inrijdt, stappen Jackie en Jack op het vliegveld op Love Field in een open limousine. 'Terwijl ze wegreden zag Kennedy een jongen in een padvindersuniform staan. Hun blikken kruisten elkaar en hij knipoogde ondeugend.'

En we kunnen verder terug. De nacht voor de tour door Dallas sliep het echtpaar in Fort Worth. Hotel Texas. Suite 850. Drie kamers, zo gewoontjes dat de plaatselijke kunstliefhebbers besloten een paar exclusieve schilderijen in de suite op te hangen. Zo weten we dat Kennedy in zijn laatste nacht omringd is geweest door een echte Van Gogh (boer met spade op de schouder, 1887), een Monet, Dufy, een bronzen sculptuur van Picasso (Boze uil, 1951-3), en ook Thomas Eakins' The Swimming Hole (1885).

Op het laatste schilderij zijn zes naakte mannen in de vrije natuur aan het badderen. Het doek was bedoeld voor boven Jacks bed. Jackie werd geacht onder de boer van Van Gogh te gaan liggen. Ze sliepen apart, omdat hij een eigen matras mee had, vanwege lichamelijke ongemakken. De samenstellers hadden zelfs een catalogusje gedrukt: 'Een kunsttentoonstelling voor de President en Mrs. John F. Kennedy'. Een éénnachtsexpositie voor twee personen. Die misschien niet eens goed hebben gekeken. Dat las ik in Hotel Texas. Ook daarin speculaties: misschien zat Kennedy in die limousine in Dallas terug te denken aan die gespierde naakte zwemmers in zijn hotelkamer.

Maar nee, zegt Thurston Clarke: omdat Jackies kamer geen raam had en die van Jack wel, had de beveiliging besloten dat ze ruilden van bed. Dus Jack zat in die limo aan de boer van Van Gogh te denken. En Jackie had een nacht met zes naakte mannen achter de rug.

Even voordat ze het hotel verliet, in haar roze mantelpakje met ronde hoedje, heeft Jackie de samenstelster gebeld en bedankt. Jack deed intussen zijn blauwe herenkostuum aan.

Na een korte vlucht kwamen ze aan in Dallas. Kort na de knipoog zou het misgaan. Die padvinder, is daar ooit goed onderzoek naar gedaan? Waarom moest die jongen daar in dat uniform gaan staan? Heeft de padvinder, gemeen grijnzend, de president een knipoog terúg gegeven? Zo'n onschuldige outfit is verdacht. Misschien moet die jongen, inmiddels begin 60, van zijn bed gelicht worden. Het spel is uit. Ik wed dat hij doorslaat. Dit zal mijn nieuwe boek The Wink of Death onthullen.

Thurston Clarke: De laatste honderd dagen van JFK

De Bezige Bij; 400 pagina's; euro 29,90.

undefined

Meer over