Jennifer was een paar maanden 'op vakantie' met vader

Vechtpartij bij de zaterdag-amateurs, burenruzie, lijk in kanaal. Een droog en zakelijk politiebericht, een kort stukje in de krant: wat voor een buitenstaander slechts een incident is, kan voor de betrokkenen het bestaan soms danig ontregelen....

ZE hadden nog een paar uur voordat het vliegtuig vertrok en waren nog even Istanbul in gegaan voor een bakje koffie. In het koffiehuis had een Turk aan het tafeltje ernaast hen Nederlands horen praten en gevraagd waar ze vandaan kwamen.

'Hé, ik kom ook uit Rotterdam.' Kralingen, om precies te zijn.

Ook toevallig, Jan Barents was in Kralingen geboren.

Wat ze in Turkije deden, vroeg Sali.

Een aanbiedinkje uit de krant, vertelde Jan, een vijfdaags reisje met z'n vieren, even er tussenuit geweest. 'En wat doe jij hier dan?'

'Ik heb mijn kind ontvoerd', zei Sali.

In het halve uur dat volgde, vertelde Sali zijn verhaal en liet hij foto's zien van de blonde Jennifer.

Drieëneenhalve maand eerder had zich een vrouw gemeld aan het politiebureau in Rotterdam-Oost met de mededeling dat haar dochtertje weg was. Vermoedelijk ontvoerd door de man met wie ze bijna vijf jaar getrouwd was geweest.

Bij hun scheiding had de rechter de vierjarige Jennifer aan Marion, de moeder, toegewezen. Sali, de vader, was daar zeer ongelukkig mee. Hij had wel eens geroepen: 'Als ik Jennifer niet meer mag zien, mag zij (Marion) haar ook niet meer zien.'

De Raad voor de Kinderbescherming had een voorlopige bezoekregeling met hen afgesproken. De eerste keer was het goed gegaan. De tweede keer had Sali zijn dochtertje niet naar de peuterspeelzaal teruggebracht.

En Sali was eveneens zoek, zo bleek al gauw. Hij had zijn Kralingse woning verhuurd aan een andere Turk, zijn huisraad weggedaan aan een kennis. En de week vóór zijn verdwijning voerde Sali opmerkelijk veel telefoongesprekken met Turkije, reconstrueerde de afdeling Jeugd- en Zedenzaken van het district Rotte en Maas, waar ze de verdwijning van Jennifer hoog opnamen. Chef Pierre Winkelman: 'Ook in ons hoofd zat nog het verhaal van het verdwenen kindje dat deze zomer vermoord gevonden werd in de duinen bij Duinrell in Den Haag.' De eerste vier weken vonden ze taal noch teken, van geen van beiden.

Ruim twee maanden na de verdwijning van Jennifer stuurde Sali een briefje naar haar moeder. Het was goed met hem en met Jennifer. Een paar dagen later belde hij Marion, die ook Jennifer aan de lijn kreeg. Daarna belde hij bijna dagelijks, soms een uur lang. Tijdens een van die telefoongesprekken zei Marion: 'Ik weet wel dat je in Turkije zit'

'Oh ja?', zei Sali, en het klonk alsof hij een beetje moest lachen. Hij gaf het niet toe, maar weersprak het ook niet.

De gesprekken werden op een bandje opgenomen en door de politie afgeluisterd. Ze hoorden Turks gezang op de achtergrond, en uit zijn woorden en intonatie leidden ze af dat hij zenuwachtig was, paniekerig zelfs. Alsof hij geen oplossing meer wist.

Winkelman en rechercheur Jan Willem Koenen coachten Marion bij haar telefonische gesprekken met Sali in Turkije. Zo bracht ze behoedzaam ter sprake of hij contact met de politie zou willen zoeken, en ze noemde Winkelmans naam.

De eerste keer negeerde hij de suggestie. Een volgende keer liet hij merken er al langer over nagedacht te hebben, maar bang voor de gevangenis te zijn. 'Dat loopt misschien wel niet zo'n vaart', zei Marion (op instigatie van Vermeulen).

In Istanbul, die grote stad van tien miljoen inwoners, trof Jan Barents (43, en ex-handelaar in witgoed) een paar uur voor zijn vertrek Sali (33, student maatschappelijk werk) 'in grote moeilijkheden' bij een bakje koffie.

'Ik wil je wel helpen, zei ik. Ik ga met de politie praten en zal proberen dat ze je geen straf geven. Hij vertrouwde me en gaf me zijn telefoonnummer.'

Diezelfde dinsdag nog, net terug in Nederland, belde hij Marion dat het goed met Jennifer ging. De volgende dag, op het politiebureau in Rotterdam-Oost, belde hij Sali in Istanbul.

Hij bleek in zijn zenuwen het nummer in een verkeerde volgorde opgeschreven te hebben. 't Is in orde, zei Jan: 'De officier van justitie heeft een brief getekend dat je niet vervolgd zult worden als je Jennifer terugbrengt naar haar moeder. En ik zal je opwachten op Schiphol.'

Donderdagmorgen belde Sali zelf met Winkelman. Eerst vanuit een telefooncel tot de kaart op was. Een uur later uit het huis van zijn zuster. Winkelman bevestigde de belofte. 'Ik vertrouw je', zei Sali en ook dat hij ogenblikkelijk tickets ging kopen. 's Avonds belde hij Winkelman dat hij de volgende ochtend met Jennifer om acht uur op Schiphol zou aankomen.

Winkelman en Koenen stonden er, en ook Jan Barents. Sali kwam met Jennifer aan zijn hand als laatste het vliegtuig uit. Hij keek Jan aan met een blik van: 'is het wel waar allemaal?'

Ze brachten Jennifer naar Marion. Al gauw was ze weer met haar speelgoed in de weer, net terug van vakantie, leek het. Zo had ze die paar maanden ook opgevat, met haar vader op vakantie in Turkije.

Onlangs heeft Winkelman de partijen uitgenodigd op het politiebureau om nadere afspraken te maken. In de zogenoemde 'sociale kamer' (tv-toestel, bank, laag tafeltje, schemerlampen) is iedereen aan het woord gelaten. Marion stemde er mee in dat Sali één keer per week Jennifer van school mag halen. Een volgende stap zal een overnachting van Jennifer bij haar vader zijn. De regeling is op papier gezet. En toen liep Jennifer naar Sali op de bank, pakte hem bij zijn hand en zei: 'Gaat pappa nou met ons mee?'

Sietse van der Hoek

Meer over