Op het tweede gezicht

Jennifer Arcuri bleek een ander soort maîtresse dan Johnson had ingeschat

Olaf Tempelman legt bekende buitenlanders op de sofa. Deze week: Jennifer Arcuri, Amerikaans techondernemer, bleek een ander soort maîtresse dan Boris Johnson had ingeschat.

null Beeld Javier Munzoz
Beeld Javier Munzoz

Als de Londense callgirl Christine Keeler in de ijzigste jaren van de Koude Oorlog niet behalve met de Britse defensieminister óók amoureuze banden had aangeknoopt met de militair attaché van de Sovjet-Unie, had de wereld haar niet gekend. In de VS kwamen de laatste halve eeuw honderden politici in opspraak vanwege buitenechtelijke affaires – Britse politici hadden weinig last van publieke verontwaardiging over wat ze op amoureus vlak uitspookten. De meeste bewoners van Downing Street 10 gaven daar ook weinig aanleiding voor, de affaires van iemand als John Major golden als ‘discreet’.

Discreet: dat is een woord dat bijna niemand ooit gebruikt voor de huidige bewoner dit adres, Alexander Boris de Pfeffel Johnson, niet voor zijn politieke en ook niet voor zijn amoureuze leven. Sinds Jennifer Arcuri (1985), Amerikaans techondernemer, eind maart aan de Daily Mirror vertelde wat zij tussen 2012 en 2016 allemaal uitspookte met de toenmalige burgemeester van Londen, heb je zelfs mensen die spreken van een schaamteloze bullebak. Arcuri, van 2011 tot 2018 woonachtig in Londen, had al enige naamsbekendheid, maar is inmiddels op weg naar een plek in hetzelfde pantheon waarin de namen van Christine Keeler, Monica Lewinsky en Stormy Daniels staan gebeiteld. Dát Arcuri zo’n publieke plek zou opeisen, had Boris Johnson, alles wijst daarop, niet verwacht. Deze politicus beleed niet alleen zijn afkeer van zedigheid – hij beroemde zich ook op een talent buiten het blikveld van de zedenpolitie te opereren.

Toen de jurk van Monica Lewinsky bijna leidde tot het einde van het presidentschap van Bill Clinton, schijnen uit Johnsons mond zinnen te zijn gevloeid als: ‘je bent ook een uilskuiken als je gaat rommelen met een bleue romantische stagiaire’. In andere woorden: kies voor je avonturen iemand die het allemaal net zo’n leuke grap vindt als jij, iemand die achteraf geen stennis gaat maken, kies iemand als Jennifer Arcuri, vrolijk, extravert, ongecompliceerd, easy meat, in het vocabulaire van de old boys. Ze hadden een hoop lol op de sofa vlak voordat de echtgenote Johnson thuiskwam, vertelde Arcuri aan de Mirror, ze gebruikten Shakespeare als afrodisiacum, zij stuurde hem foto’s die hem inspireerden tot corpsballenpoëzie: ‘dit is genoeg voor een bisschop om een gat in een glas-in-loodraam te schoppen’. ‘Alexander de Grote’, noemde Arcuri hem met een vette knipoog naar Johnsons vrijpostige helden uit de oudheid die nog niet te maken hadden met de christelijke moraal.

En toen wilde de Alexander de Grote van Londen van de ene op de ander dag niets meer van haar weten. Toen verliet hij zijn veel bedrogen vrouw, maar niet voor haar. Toen werd hij premier en vader bij een nieuwe maîtresse met wie hij zich wel verloofde. Toen moet er iets in die vrolijke vergevingsgezinde Arcuri zijn geknapt: I am not your toy, stupid old boy, ben je betoeterd, bullebak, ik ga alles aan de Mirror vertellen, ik ga ze zelfs vertellen dat ik achteraf niet trots ben op wat we hebben uitgespookt, al was het op dat moment misschien leuk.

Dat Arcuri met haar firma zakelijk profijt trok van haar directe toegang tot Johnson, staat buiten kijf. Er komt een nieuw onderzoek. De kans dat het Johnson de kop gaat kosten, is gering. Beduidend groter is de kans dat sommige Britse kiezers net zo op hun stem op Johnson gaan terugblikken als Jennifer Arcuri op haar affaire: het was op dat moment misschien leuk, maar achteraf zijn we er niet trots op. Dan bezorgt Arcuri de Alexander de Grote van Londen een nederlaag die de veldheer niet zag aankomen.

Meer over