'Je kunt heel leuk oud worden'

Actrice en schrijfster Bodil de la Parra repeteert haar tiende voorstelling, Slangenvel, over drie oude dames die nog net zo over heren praten als toen ze 40 waren....

Helga: 'Hij snurkte verschrikkelijk. Ging ik een glas water halen in dekeuken hoorde ik hem nog. En hij kreeg overal haar.'

Lidwien: 'Daar is toch niks mis mee, met haar.'

Sofie: 'Beter dan geen haar.'

Helga: 'Op de meest vreemde plekken. Wilde die dat ik het af knipte. Danzei ik: doe het maar zelf!'

Zo'n droogkomische dialoog, dat is typisch Bodil de la Parra (42). Hijkomt uit Slangenvel, haar nieuwe toneeltekst over vriendschap, verlies enverval. We zien drie vriendinnen die al zeker vijftig jaar lief en leed metelkaar delen. Zelf speelt ze de timide Helga, plotseling door haar manverlaten, net voor haar vijftigjarig huwelijksfeest. Even later hoort zedat hij een ander heeft. En hij is al 80! De dames, bij elkaar in het huisvan Helga, zijn ook al dik in de 70. Maar ze praten nog net zo over mannenals dertig jaar geleden. 'Ik ken ze zo', zegt De la Parra. 'Er zijn echtoude vrouwen die zo met mannen omgaan. Ik denk dat het heel herkenbaar is.Je wordt wel ouder, maar in wezen verander je niet.'

Samen met Wimie Wilhelm (Lidwien) en Margôt Ros (Sofie) neemt ze detekst door. Gedrieën vormen ze al een paar jaar een vast theatertrio dateen aantal memorabele voorstellingen maakte, onder meer het hilarischeOnder Vrouwen. Ze zijn niet nadrukkelijk oud gemaakt, geen pruiken of andergedoe. Alleen geen make-up en gemaksschoenen. De dames nemen geen blad voorde mond en voegen al repeterend hun eigen one-liners toe aan de tekst. Ros:'Ik zit hier maar op niks af.' Wilhelm tegen De la Parra: 'Waarom doet diepinda daar niks?' Ros: 'Dit is een beetje te arti. Kunst willen we niet.'

Na de repetitie, aan tafel, telt De la Parra op haar vingers: Slangenvelmoet haar tiende toneelstuk zijn. Ze is actrice, maar schrijft al zo'n tienjaar. 'Ik schreef wel eens wat toen ik op de Kleinkunst Academie zat, maardaarna nooit meer.' Het schrijven dook per ongeluk weer op. Samen metCarolina Mout die net als zij veel banden heeft met Suriname, wilde ze daareen voorstelling over maken. Allebei hadden ze wat scènes geschreven,losse flarden, waarmee ze wilden improviseren. Maar Matthijs Rümke die hetzou gaan regisseren, wilde een af stuk. Hij verwees ze naar CarelAlphenaar.

De la Parra: 'Op zijn aanwijzingen hebben we de teksten die we haddenin elkaar geschoven. Ik ontdekte dat ik toch een schrijversoog heb engevoel voor dramaturgie. Het stuk, Orgeade Overzee, werd een succes envanaf dat moment was het alsof er een deksel van een potje af schoot. Deideeën vlogen eruit, het ging me zo makkelijk af. Tot nu. Dit stuk heeftme veel meer moeite gekost. Ik denk dat ik in een andere fase ben beland.'

In het begin schreef ze bij vlagen. 'Dan kreeg ik 's nachts een idee enmoest ik mijn bed uit. Soms sliep ik hele nachten niet. Nu schrijf ik elkedag, op vaste tijden.'

Zou ze niet liever alleen schrijven en niet meer acteren? 'Nee. Ik merkdat ik met schrijven een puur persoonlijke behoefte invul. Ik krijg veelopdrachten, maar als ik iets aanneem moet ik er iets mee hebben. Als ik telang niet schrijf vanuit een persoonlijke drijfveer, word ik ongelukkig.Maar om de zoveel tijd wil ik ook zelf dat toneel op, anders raak ik mijnplezier in het theater kwijt, ook het plezier in het schrijven.'

Acteren in je eigen stuk, bijt dat elkaar niet? 'Totaal niet. Ik gooiheel makkelijk dingen weg of ga mee met veranderingen. Het is gek, ik waserg onzeker over dit stuk. Die onzekerheid neem je dan mee in hetrepetitieproces. We waren op een gegeven moment de humor helemaal kwijt.Tot er publiek kwam, toen bleek die humor er wel degelijk in te zitten. Ikzoek altijd wel naar humor, maar ik wilde ook dat er tragiek in zou zitten.Het eind is tragisch, maar dat moet.'

Ze schrijft vaker over oudere mensen. Hagedissenhuid, twee jaar geleden,over drie oude mannen en Temple, Taylor en Garland, over bejaardeHollywoodsterren. Heeft ze iets met ouderdom? 'Ik hou erg van oude mensen.Van hun rust, hun wijsheid. Ik heb er alleen steeds minder in mijnomgeving, mijn tante Gus woont in Suriname, die is al 93 en wordt daar ophanden gedragen. In mijn familie, mijn moeder is Chinees-Indonesisch enmijn vader is Surinaams, zijn de oudjes heel belangrijk. Die worden enormgekoesterd en respectvol behandeld. Dat draag ik ook met me mee.'

Slangenvel is helemaal geschreven op deze drie actrices. 'Ik vond hetleuk om me voor te stellen hoe wij zouden zijn als we oud zijn. En alschrijvend werd hun wereld steeds kleiner, ik kon er niets aan doen, hetstuk dwong dat af.

'Ik vraag me vaak af hoe het zal zijn om ouder te worden. Ik weet datje heel leuk oud kunt worden, maar soms zijn de omstandigheden niet leuk.Er valt veel weg. Hier hebben die drie vrouwen elkaar wel, maar hunbezorgdheid voor elkaar komt telkens net op het verkeerde moment of ietsanders is even belangrijker. Dat gebeurt, mensen zijn zo. Vriendschap isvoor mij heel belangrijk, maar of wij het beter doen over 35 jaar weet ikook niet.'

Meer over