Jackson slaat voortdurend de plank mis

THE LOVELY BONES..

Kevin Toma

Elke avond steekt Suzies vader een kaarsje aan bij het raam van haar slaapkamer. Een simpel ritueel waarmee hij zijn vermiste dochter gedenkt, en dat de mooiste scène uit The Lovely Bones oplevert. Ziet hij het goed, flakkert het kaarsje in spiegelbeeld veel onrustiger? Hoe kan hij zorgen dat ook dat licht aan de andere kant blijft branden?

The Lovely Bones, naar de bestseller van Alice Sebold, slaat voortdurend bruggen tussen twee werelden: de aarde, waar het leven van Suzies dierbaren verder gaat, en het voorportaal van de hemel waar zij sinds haar dood als 14-jarige is blijven steken. Vandaaruit moet Suzie toezien hoe haar ouders uit elkaar groeien, hoe haar broer en zus ouder worden, en hoe haar moordenaar op vrije voeten blijft – en misschien mist ze die ene, net niet voltooide kus van klasgenootje Ray nog het meest.

Zo beschreven klinkt The Lovely Bones een stuk intiemer en kleinschaliger dan de monsterproducties die regisseur Peter Jackson met The Lord of the Rings (2001-2003) en King Kong (2005) afleverde. Maar het is nog niet kleinschalig genoeg. The Lovely Bones barst van de surrealistische vergezichten op het hemelse tussenstation; genoeg uitgestrekte graanvelden, bomen met blaadjes die als vogels wegfladderen, verschuivende bergen en verzinkende prieeltjes om je aan te vergapen. Intussen wordt de verwijdering tussen Suzies ouders al net zo afgeraffeld als haar verdriet om het niet geleefde leven.

Daarmee mist de film een hart, en wordt pijnlijk duidelijk hoezeer Jackson en zijn co-scenaristen hebben geworsteld met het boek. Zoals in de scène waarin Suzies vader beseft wie de moordenaar van zijn dochter is. Bij Sebold staan de mannen met elkaar te praten totdat de vader het gewoon ‘weet’, zonder echt te begrijpen waarom. Hoe vertaal je zo’n instinctieve conclusie naar film?

Het is lovenswaardig dat Jackson dan niet Suzies hese hemelstem inzet om alles uit te leggen, maar subtiel zijn de alternatieven allerminst. Suzie grijpt in haar tussenwereld naar een roos, waarop ook de verwelkte bloem in de hand van haar vader kleur krijgt; de lucht wordt donkerder; herinneringen flitsen voorbij; muziek zwelt aan, kraaien krassen op de geluidsband.

En zo slaat The Lovely Bones, op die enkele scène met het kaarsje na, voortdurend de plank mis – tot en met het cruciale moment waarop Suzie met eerdere slachtoffertjes van haar moordenaar wordt verenigd. Griezelig vrolijke meisjes, in slow motion rennend door hemels graan: het lijkt een tot leven gekomen plaatje uit een Jehova-tijdschrift.

Meer over