Jac Linders (1933 - 2012)

Met zelfverzonnen spannende verhalen wist hij de kinderen op school voor zich te winnen. Toen hij boeken ging schrijven, volgde de landelijke bekendheid.

PETER DE WAARD

Jac Linders heeft de babyboomers leren lezen. Zeker het kinderrijke rooms-katholieke deel onder hen. De namen van Honkie en Ponkie (14 delen), de tweeling Piet en Tom (12 delen) en Luuk en Lonneke (12 delen) moeten bij veel ouderen een lichtje doen branden.

Vooral het eerstgenoemde duo was razend populair. De avonturen van de twee waren ook te beluisteren op de radio. Voorts haakte ook de merchandising in op het succes met Honkie en Ponkie-postpapier, -kaarten, -stickers en -poppen. In Utrecht werd zelfs een school naar de hoofdrolspelers uit de serie vernoemd.

'Kinderen die veel lezen, liggen voor op anderen', zei Linders. Dat meende hij, maar het was ook meteen de beste reclameslogan voor zijn boeken die tenslotte door de wederopbouw-ouders moesten worden gekocht.

Jac Linders schreef 132 boeken - bijna allemaal voor kinderen tussen de 6 en 12 jaar oud. Daarnaast schreef hij hoorspelen en was hij als schrijver betrokken bij de eerste serie van Sesamstraat.

Vijf jaar geleden schreef hij nog een roman voor volwassenen. 'Het was zijn grote droom een keer een boek voor ouderen te schrijven, maar hij had daar eigenlijk nooit de tijd voor. Uiteindelijk werd het een boek met de titel De Obsessie dat bij een lokale uitgeverij is verschenen', zegt zijn zoon Pieter Balth Linders. De landelijke boekwinkels haalde dit boek niet.

Linders overleed 7 mei op 79-jarige leeftijd in Roosendaal, waar hij bijna zijn hele leven had gewoond. Hij leed al heel lang aan kanker.

Zijn vader was hoofd van de school in Dinteloord, waar hij in 1933 werd geboren. Hij koos zelf ook voor een opleiding aan de kweekschool, het internaat in Oudenbosch. Hij vond in 1952 een baan aan de lagere school St. George in Roosendaal. Al gauw viel op hoe hij de kinderen wist te boeien met zelf verzonnen spannende verhalen.

Een van zijn collega's raadde hem aan die op te gaan schrijven. In 1957 verscheen zijn eerste boek: Sjoerd de arme bedeljongen - bij Het Goede Boek in Bussum. Het was onmiddellijk een succes. Nadat hij vijf kabouterverhalen had geschreven met zelf gemaakte illustraties, werd hij door uitgeverij Lannoo benaderd voor het schrijven van de Honkie en Ponkie-serie.

Linders bleef aanvankelijk gewoon actief als onderwijzer, maar besloot na zijn huwelijk in 1960 ook nog logopedie te gaan studeren. In 1965 slaagde hij en vestigde zich als logopedist. 'Dat werd zijn beroep. Schrijven was zijn hobby', aldus zijn zoon.

Als logopedist trok hij zich ook het lot van astmapatiënten aan. In 1968 werd Jac Linders hierover geïnterviewd in het TV-programma Scala door Ageeth Scherphuis en Joop van Zijl. Zo ontstond het idee een boek te maken voor astmatische kinderen met als titel De Sprookjesvlinder vertelt.

Hij was een professioneel auteur, maar schreef ook veel als vrijwilliger. Hij maakte scripts voor het jeugdtoneel en schreef liedjes voor musicals, en de stukken voor de jaarlijkse Sinterklaasintocht. Hij was een van de ambassadeurs van het Nederlandse Sinterklaascomité. Voor de katholieke kerk schreef hij nieuwe teksten die konden gebruikt worden bij het sacrament van het vormsel.

Aan het einde van zijn leven keerde Linders zich steeds meer van de kerk af. 'Ik stond voor het raam toen het bliksemde...toen God een foto van mij maakte. Vreemd eigenlijk. Ondanks alles hoop ik er toch goed op te staan', zei hij een keer.

Hij bleef zijn dromen nastreven. Naast het schrijven van een serieuze roman werkte hij aan methodes voor de hulp aan afasie-patiënten, mensen die als gevolg van een hersenbloeding een taalstoornis opliepen. In 2009 verscheen bij Kluitman zijn laatste boek: Puf en Kuchje in het Vlinderbos. Vorig jaar herdrukte Lannoo bij het 100-jarig bestaan van de uitgever nog een aantal van zijn Honkie en Ponkie-boeken.

undefined

Meer over