IVF-beweringen Albach en Wytzes kletspraat

Al tijden ergeren we ons aan de kletspraat over IVF, een medische procedure waarmee we zelf ervaring hebben (met een prachtige, vrolijke dochter als resultaat)....

Na meer dan twintig jaar stilte heeft zij een nieuw boek geschreven, de roman Evenbeelden. Zeven jaar heeft ze eraan gewerkt, wat niet niks is.

De hoofdpersoon Erna, zo lezen wij, ondergaat jaren behandelingen om bevrucht te worden, wat uiteindelijk mislukt 'omdat in het ziekenhuis over het hoofd is gezien dat het zaad van haar man dood is'. Wat een immense onnozelheid! Iedereen die ook maar iets te maken heeft gehad met onvruchtbaarheid, weet dat de kwaliteit van het sperma het allereerste is wat zelfs een huisarts laat onderzoeken.

Schrijf maar raak, wat geeft het. En dan durven beweren dat je research hebt verricht! En daarbij nog uitroepen dat ziekenhuizen 'sjoemelen' met de succespercentages van IVF-behandelingen, 'want er is veel minder mogelijk op dit gebied dan men je wil doen geloven'. Ouwewijvenpraat bij de bushalte! Niet weten waar je het over hebt en er toch een mening over hebben.

Nog verder ging het in diezelfde krant in het artikel van Liesbeth Wytzes die een betoog houdt voor het afschaffen van IVF en alle andere technieken die mee kunnen helpen een zwangerschap (makkelijker) te laten ontstaan. Dit alles opgehangen aan de affaire van het echtpaar uit Hoofddorp, dat het aan de stok kreeg met hun labiele draagmoeder.

IVF is echter een gewone medische techniek, niet ingewikkelder dan tal van operaties die gemeengoed zijn. De medische wetenschap steekt het lichaam simpelweg een helpende hand toe, net zo goed als bij iemand die last heeft van suikerziekte en insuline krijgt, iemand die een nieuw hoornvlies krijgt omdat hij blind dreigt te worden.

Zo'n operatie wordt door niemand ter discussie gesteld, niemand zegt: 'Tut tut, nu grijpen we wel in de natuur in zeg, kan dat eigenlijk wel? Het recht op zien bestaat tenslotte helemaal niet. . .'

IVF wordt echter wel keer op keer ter discussie gesteld. Dat gaat altijd op dezelfde manier: men pakt een extreem geval bij de kop (vrouw van 61 wil per se nog kind, ingevroren sperma van iemand die inmiddels gestorven is, een ouderpaar dat zich niet bij kinderloosheid kan neerleggen en verzeild raakt in draagmoedergedoe) en hakt vervolgens in op het gehele verschijnsel.

Onzin toch: we schaffen ook niet de hele politiek af omdat er een paar politici met racistische ideeën rondlopen, en we stoppen toch ook niet met voetbal omdat een handjevol heethoofden elkaar te lijf wil? Wij hebben in al die jaren in al die wachtkamers nog nooit iemand horen drammen over 'een recht op kinderen'.

De overgrote meerderheid van paren met vruchtbaarheidsproblemen zijn doodgewone mensen die graag (en zeker niet tot iedere prijs) willen proberen of ze met behulp van inseminatie of IVF niet toch nog een kind kunnen krijgen. Een niet echt heel dure behandeling overigens, met een heel behoorlijk slagingspercentage (vergeleken met de kans op succes bij een gewone bevruchting).

We kunnen ons heel goed voorstellen dat er mensen zijn die niets met kinderen hebben en zich afvragen of zij 'daaraan mee moeten betalen'. Maar datzelfde zouden wij ons kunnen afvragen over mensen die zichzelf bij sport ernstig blesseren of zich ziek roken.

Het is heel goed dat onze gezondheidszorg rond het solidariteitsprincipe is opgebouwd. De één heeft dit, de ander dat, en wie nu niets mankeert, die is straks misschien aan de beurt (en wie helemaal nooit iets mankeert, die zou vrolijk moeten zijn in plaats van over anderen te zaniken).

Misschien is het een ideetje als iedereen nu eens voornamelijk zou letten op wat hij zelf uitspookt en zich eens wat minder zou bemoeien met wat een ander met zijn leven wil en doet.

AMSTERDAMMichel Boll

Marja Potma

Kinderwens

Liesbeth Wytzes stelt dat het maar eens afgelopen moet zijn 'met die belachelijke drang naar kinderen in een angstaanjagend overbevolkte wereld'. 'Wie van de natuur geen kinderen kan krijgen, kan ze altijd nog adopteren', beweert zij. Hier valt het nodige recht te zetten.

Ik ben het met haar eens dat er geen 'recht op kinderen' bestaat. Maar, en dat is een wezenlijk verschil, er bestaat wel een 'recht om kinderen te wensen'. Dat laatste zou je zelfs kunnen beschouwen als een van de rechten van de mens.

Een andere vraag is hoe ver je kunt en wilt gaan om die kinderwens te realiseren. Het antwoord laat ik hier in het midden, maar ik acht het in ieder geval wél een vooruitgang dat er bij 'dit soort dingen' meer medische mogelijkheden zijn ontstaan. Al is het heus niet zo dat mensen nu eenvoudigweg zelf kunnen beslissen of en hoeveel kinderen ze willen.

Hoe dan ook: het gaat natuurlijk te ver om maar bij voorbaat al deze nieuwe mogelijkheden af te schaffen. Als je die redenering doortrekt, kun je in feite beter de gehele medische wetenschap afschaffen. Dan heb je tegelijkertijd een doeltreffende methode om de overbevolking terug te dringen.

Wytzes eindigt met de zin: 'Aan zielige kindertjes is in deze wereld geen gebrek.' Ook dat ben ik met haar eens, maar het is beslist niet zo dat je die 'altijd' nog kunt adopteren. Van iemand die zich journaliste noemt, mag bij zo'n uitspraak toch enige kennis van zaken over adopties worden verondersteld. Daarvan geeft zij echter geen blijk.

Voor alle duidelijkheid: het 'recht op adoptie' bestaat net zo min als het 'recht op kinderen'. Je kunt er, om verschillende redenen, helemaal niet (meer) voor in aanmerking komen! En als je de wens om te gaan adopteren wilt waarmaken, begin je aan een lang, moeizaam en duur traject (op zo'n 20- à 25 duizend gulden voor een kind mag je toch wel rekenen).

Vóór je de zogeheten beginseltoestemming hebt verworven, ben je al uitvoerig doorgelicht en voorgelicht en een paar jaar verder. In feite begin je dan pas aan het moeilijkste deel van het traject. Je komt terecht in de wondere wereld van adoptieorganisaties, tenzij je behoort - maar die aanpak wordt binnenkort wettelijk verboden - tot de 'zelfdoeners'. Als je geluk hebt, kun je nog kiezen voor de koele zakelijkheid en de volgnummertjes van Wereldkinderen of voor een van de zes of zeven kleinere organisaties. Ben je echter 'op leeftijd', dat wil zeggen: voorbij de middendertig, en/of gaat je voorkeur ook nog eens uit naar slechts één kind, dan wordt het al een stuk moeilijker. Ook gezien de eisen van de landen waar kinderen ter adoptie worden aangeboden.

Eén ding staat in ieder geval wel vast: ook in adoptieland is geen sprake van een 'recht op kinderen'. Al is de 'wens' er in de meeste gevallen beslist niet minder sterk.

ZWOLLEWim Coster

Geen kinderen

Schitterend, volkomen gelijk heeft ze, Liesbeth Wytzes! Dat zal wel weer veel boze tongen losmaken. Ik zou nog wat verder willen gaan. Wie verplicht wie nu eigenlijk om, als je daartoe in staat bent, überhaupt kinderen te krijgen?

Het oever- en eindeloze gezeur over het 'recht' op kinderopvang zou bijvoorbeeld eens minder kunnen als men zou beseffen dat je ook géén kinderen kunt nemen. Maar nee, de nieuwste hobby van 'hoogopgeleiden' schijnt het krijgen van drie of meer nakomelingen te zijn.

Gezellig op je fietsje met kindje voorop natuurtje spelen in de aangeharkte kleutertuin die Nederland heet.

In dit kader vind ik homoseksuele stellen ook wel aandoenlijk. Het heerlijke voordeel geen kinderen te hoeven, wordt volkomen over het hoofd gezien in de kinderlijke drang zich te conformeren aan het blijegezin-ideaal.

Zijn er nog hersens in Nederland?

AMSTERDAM

Francisca Geusebroek

Gevoelig

Jan Mulder is mogelijk een redelijk voetballer geweest. Van het maken van kindjes echter heeft hij niet meer begrepen dan hoe de executie uit te voeren. Hoewel zijn doelpogingen in het voetbal meestal tot mislukken waren gedoemd, heeft hij de moed niet opgegeven en is hij domweg doorgegaan met zijn pogingen, hetgeen hem nu tot columnist heeft gemaakt.

Dit valt te prijzen. Dat anderen op het zoveel delicatere terrein van het krijgen van kinderen noodgedwongen tot pogingen komen die het voetbalverstand te boven gaan, is begrijpelijk. Immers, bij het voetbal heeft men slechts te maken met twee palen, waartussen de bal dient te belanden. Geen kwestie van intellect, maar van schoppen. Zijn column 'Mammathlon' (de Volkskrant, 17 mei) draagt hiervan de duidelijke kenmerken. Schoppen naar zaken die het intellect te boven gaan. Het ware beter dat Mulder was teruggefloten.

Ook Liesbeth Wytzes kan er wat van. We moeten ons maar neerleggen bij de wetten van de natuur. Hoe zou mevrouw Wytzes in een dreigende kinderloze situatie reageren. Hoe reageert mevrouw Wytzes als zij eens kanker zou krijgen, of kiespijn, of diabetes, of haaruitval? Ook maar overlaten aan de wetten der natuur? Gelden dan plotsklaps andere wetten?

Er zou een Europese regel ingesteld moeten worden. Wie kanker krijgt, die krijgt het en anders maar niet. Het recht op geen kanker, op geen of wel kinderen, bestaat tenslotte helemaal niet. Gelukkig hebben de medische- en andere wetenschappen zich niet neergelegd bij de wetten der natuur, doch deze onderzocht. Mede tot heil- en heelkunde van Wytzes.

Aan zielige kindertjes is inderdaad geen gebrek. Zij echter zou eens kennis moeten nemen van de procedures ter verkrijging van een zielig kindertje. Ze zou er overspannen van worden. Zelfs geen tijd meer hebben om aan haar eigen baarmoeder te denken. Maar dat is natuurlijk haar goed recht.

Ten slotte, gevoelige onderwerpen dienen met gevoel en verstand benaderd te worden. Niet met de punt van een voetbalschoen of afgeschoven te worden op een natuurwet.

MOLENHOEKTh. van Megen

Meer over