Isabelle: Een intelligente psychothriller die tot het einde boeit

Isabelle, de meest geliefde actrice van Nederland, ligt bloot en uitgemergeld weg te kwijnen in een vochtige kelder, ergens in de Ardennen. Ze mag er alleen nog maar uit wanneer haar ontvoerder, de mismaakte Jeanne, haar nodig heeft als model voor haar macabere schilderijen. Eerst schilderde Jeanne het ontbindingsproces van dieren; nu is met Isabelle, die ze veracht vanwege haar door iedereen aanbeden schoonheid, een mens aan de beurt.

Halina Reijn als Isabelle. Beeld anp
Halina Reijn als Isabelle.Beeld anp

Na De Tweeling (2002) heeft regisseur Ben Sombogaart (De storm) zich met scenariste Marieke van der Pol opnieuw aan een boek van Tessa de Loo gewaagd. Zonder het origineel al te trouw te blijven, verdeelt de film handig de aandacht over de drie hoofdpersonages: naast Isabelle en Jeanne is er ook nog dorpsonderwijzer Bernard, die door de ontvoeringszaak geobsedeerd raakt en als enige naar Isabelle blijft zoeken. Een wat sullig figuur, maar lang niet zo clichématig obscuur als de leraar uit De Loo's novelle.

Het spel van schoonheid en verval
De achtergrond van de personages wordt vooral aangestipt en bij Jeanne nog het meest uitgewerkt, maar belangrijker is hoe ze zich in dit spel van schoonheid en verval tot elkaar verhouden. Waarom gijzelt Jeanne Isabelle? Hoe reageert Isabelle wanneer ze de kans krijgt om te ontsnappen? En wat drijft Bernard ertoe om in zijn huis met foto's en krantenknipsels een heiligdom voor de actrice in te richten? Fijn dat de film zulke vragen opwerpt, zonder de antwoorden letter voor letter te spellen.

Hetzelfde geldt voor de alsmaar veranderende relatie tussen de twee vrouwen, die ook dankzij het subtiele acteerwerk verder gaat dan een simpele dader-slachtofferverhouding. Natuurlijk laat je je soms gemakkelijk afleiden door Reijns alsmaar magerdere lijf: ze viel negen kilo af tijdens de opnames. Maar al die doorschijnende ribben kunnen niet op tegen haar fijnzinnige rol van een vrouw die letterlijk toneel speelt om te overleven, en tegelijkertijd een zwak voor haar trieste gijzelneemster ontwikkelt. Tineke Caels is misschien nog sterker als geslagen hond Jeanne, en ook zij weet met terughoudend acteerwerk elk stereotype te overstijgen.

Volgeladen soundtrack
Het even sobere als doeltreffende camerawerk van Piotr Kukla geeft de vrouwen alle speelruimte, maar hetzelfde kan niet gezegd worden van de volgeladen soundtrack. Elk moment van onbehagen wordt met veel geluid en muziek benadrukt; sommige scènes zouden met de helft minder geluid des te sterker werken. Maar ook met die onvolkomenheden blijft Isabelle een geslaagde psychothriller, intelligent en spannend genoeg om tot het einde te blijven boeien.

Meer over