Ingebruikname permanente politiepost bij woonwagenkamp Dordrecht roept verdeelde reacties op 'Geen slagbomen en televisies, dat was niet de afspraak'

Een paar meter van het beschilderde muurtje met de jodenster en de woorden 'Kamp Dort' hebben tien vrouwen de slappe lach....

Van onze verslaggever

Stieven Ramdharie

DORDRECHT

Woensdag, de dag waarop de Dordtse politie hen permanent in de gaten begint te houden, willen de bewoners van het omstreden woonwagenkamp Wieldrechtse Zeedijk zich van hun beste kant laten zien. Met een spandoek 'Welkom Ton en Fred' worden de agenten in het kamp ontvangen.

'Hé, knul, wat ben je aan het doen?', wordt er in koor geroepen naar een ambtenaar die in de grond graaft. Hij is op zoek naar een telefoonkabel. 'We gaan de boel verdorie toch niet aftappen? U weet dat dat niet mag, hè.'

Kampbewoner Bep spreekt de agenten serieus aan. ''s Avonds gaan jullie ríjden door het kamp, dus niet lopen', drukt ze buurtagent Ton op het hart. 'Want als jullie gaan lopen, schrikken onze honden zich de tering en dan kunnen wij niet slapen.'

Ton zal er op letten.

Nauwelijks een jaar na de grootscheepse inval is de Dordrechtse politie weer terug in het woonwagenkamp aan de rand van de stad. Niet met tientallen ME'ers, deze keer, maar met een mobiele politiepost. Het doel is hetzelfde: een einde maken aan zaken 'die het daglicht niet verdragen'. Want ondanks het harde optreden van vorig jaar, toen een hennepkwekerij werd opgerold en wapens en gestolen goederen in beslag werden genomen, is het volgens de gemeente en de politie nog steeds mis in het woonwagenkamp.

'We hebben weer signalen dat er activiteiten plaatsvinden die niet door de beugel kunnen', legt woordvoerder F. Verbeek van de politie Zuid-Holland Zuid uit. 'We denken dan aan het omkatten van auto's en het kweken van hennep.' Ook kunnen de gemeente en het energiebedrijf volgens hem niet controleren of er illegaal wagens op het terrein worden gezet en of de stroom wordt afgetapt.

Het bracht burgemeester Noorland van Dordrecht en korpschef Tieleman op het idee voor de permanente politiepost. Pal voor de ingang van het kamp en bemand door vier agenten. Dag en nacht. Welgeteld één agent voor elke vijftig bewoners. Vorige week donderdag werden de kampers door Noorland ingelicht, de dag daarop zou de post geïnstalleerd worden. Maar omdat de bewoners nogal emotioneel reageerden, besloot de burgemeester de bijzondere operatie uit te stellen tot woensdag.

Nu laten zich slechts een handjevol lachende agenten zien. De post is een vrolijk Mondriaan-achtig uiterlijk gestoken, en politiechef G. Meppelink en agent Ton doen overdreven hun best om de kampers terwille te zijn.

De post, zo heeft de politie benadrukt, is er ook om de mensen te helpen. En natuurlijk kon het woord 'politie' op de post verwijderd worden. Ton: 'Als ze het een eigen naam willen geven, prima. Het is bespreekbaar.' En het huisje hoeft natuurlijk niet per se voor de ingang van het kamp. Een paar meter verderop is ook wel mooi. Meppelink: 'Ik kan begrijpen dat de mensen geen inkijk in hun woning willen.'

Maar terwijl agenten en vrouwelijke kampers in de middag gezellig koffie drinken, stuift bewonerswoordvoerder C. Roosendaal op Verbeek af. 'Zeg, je moet natuurlijk geen foutjes gaan maken. Voor de ingang komen geen slagbomen en televisies. Ik hoor net op de radio dat je het niet uitsluit. Dat was niet de afspraak. Anders krijgen we hier een grimmige situatie.'

Roosendaal vindt de hele post overbodig. 'We kunnen er nu net mee leven. Maar op deze manier krijgen we wel een bepaalde naam in heel Nederland. Als de politie signalen heeft dat hier onwettige dingen gebeuren, moeten ze maar ingrijpen. Die signalen heb ik zelf niet gekregen. Het is onzin om meteen zo'n post hier te gaan neerzetten.'

Bep, overigens niet haar echte naam: 'Hennepkwekerijen? Daar weet ik niks van, meneer. Kijkt u maar gerust rond. Maar u zult niets vinden. Echt niet.'

Verbeek beseft dat het 24-uurstoezicht ooit kan escaleren. 'We weten dat dit alles vroeg of laat tot spanningen kan leiden. In een stadswijk worden we wel eens getipt over illegale zaken. Hier is er echter een sterke groepsbinding, de mensen voelen zich verantwoordelijk voor elkaar. Of we hier tot in lengte van dagen zullen zitten, hangt van de bewoners zelf af.'

Meer over