Indurain gokt niet en heeft niets verloren

Omdat wereldkampioen Luc Leblanc zich thuis zit te verbijten, klampt de republiek zich krampachtig vast aan de machtige dijen van Laurent Jalabert....

Van onze verslaggevers

Wybren de Boer

Jaap Visser

LANNION

Maar het Franse publiek glom in het doorweekte Bretagne van tevredenheid, want er fietst een landgenoot in de gele trui. Dat Jacky Durand het meest begeerde wielertricot zaterdagavond nog toevalliger te pakken kreeg dan drie jaar geleden de winst in de Ronde van Vlaanderen doet even niet ter zake. Vive Durand, in elk geval tot de ploegentijdrit van dinsdag, van Mayenne naar Alençon.

Spectaculair was de ouverture van de 82ste Ronde van Frankrijk, die ontaarde in een tombola . Durand: 'Ik lag allang op de massagetafel, toen iemand me kwam vertellen dat ik nog steeds eerste stond.' In koerskleding snelde hij terug naar de finish om niets van de ontknoping te missen. 'Ik heb nog nooit zo in de zenuwen gezeten.'

Even na half zeven had Durand de 7,3 kilometer door Saint-Brieuc in iets meer dan negen minuten voltooid en kort daarop barstte boven de Bretonse kustplaats een bui los die het wegdek in een glijbaan veranderde. Boardman, proloog-winnaar van vorig jaar smakte tegen het asfalt, Bugno wekte de indruk op het slappe koord te fietsen en de vedetten Rominger en Indurain stelden zich slechts ten doel zonder kleerscheuren aan te komen.

Zeventien jaar geleden werd de uitslag van de proloog geschrapt omdat er te veel water door de straten van Leiden klotste. Winnaar Raas was furieus, evenals directeur De Jong van de Groenoordhallen, op wiens terrein de Tour dat jaar aan het rollen werd gebracht. De Jong liet zich ontvallen dat hij de volgende ochtend het startschot gericht op Tourbaas Lévitan wilde lossen, maar uiteindelijk ging de karavaan kalm op weg naar Frankrijk en won Raas, uit woede, de eerste etappe.

Een tweede neutralisatie van de proloog, in Saint-Brieuc, vanwege slipgevaar voor de renners, werd dan ook geen moment overwogen. Valpartijen horen bij het wielrennen, verhogen het spektakel en, speciaal voor de zwaar sponsorende televisie, was de korte tijdrit zaterdag naar de avonduren verschoven. Een keihard gevecht om seconden degraderen tot een toeristisch fietstochtje door het pittoreske Saint-Brieuc, Lévitans opvolger Leblanc keek wel uit. Eindelijk had hij de Tour in prime time op de televisie.

Toen het onweer losbarstte aan de Bretonse noordkust werd de proloog een bizarre loterij waarbij de laatsten er zeker van konden zijn dat zij nooit de eersten zouden worden. Wie na zeven uur van start ging, mocht slechts hopen dat hij het hoofd letterlijk boven water kon houden. De zwaargewichten voor het klassement hielden de handrem licht aangetrokken en durfden slechts snelheid te maken op de rechte stukken.

Een lichte verstoring van de balans noopte Indurain tot zoveel voorzichtigheid dat de titelverdediger een handvol seconden verspeelde op zijn voornaamste uitdager. Berzin werd de grootste verliezer in het waterballet van Saint-Brieuc. De Russische belofte had zoveel schrik voor een nat pak dat hij naar de finish kroop en ruim veertig seconden achterop kwam te liggen op Rominger.

Indurain hield de achterstand op zijn Zwitserse uitdager beperkt tot vijf tellen. Gezien de omstandigheden toonde de Spanjaard zich daarmee uiterst content. 'De lampen van de volgauto weerspiegelden in het water en daardoor had ik nauwelijks zicht op het parkoers. Kort voor ik startte was mijn ploeggenoot Alonso geslipt en gevallen en daar schrok ik van. Je ziet wat er met Boardman gebeurde. Hij heeft gegokt en verloren. Voor mij is nog niks verloren, vijf seconden is niet veel. De veertig seconden van Berzin, dat is een flinke achterstand.'

Volgens Indurain is het zaak de komende dagen, waarvoor nog meer regen wordt voorspeld, attent te koersen. Daarvan gaf hij zondagmiddag tussen Dinan en Lannion reeds blijk. Voortdurend was Indurain in de voorste gelederen te vinden. 'Niet zozeer om ontsnappingen onschadelijk te maken, maar meer om uit het gedrang van het peloton te zijn. Op zo'n glad wegdek ontstaan sneller valpartijen en als je midden in het peloton zit kun je die nauwelijks ontwijken.'

Durand deed zaterdagavond voor de tv-camera's of hij het heel erg vond dat de proloog was verworden tot pure slapstick en sloeg zelfs de handen theatraal voor het gezicht toen Boardman spectaculair crashte. Maar van binnen moet de vijfdejaars prof, die niet bepaald tot de groten van het peloton wordt gerekend, gejubeld hebben. Toch is de erelijst van Durand opvallend, want de renner uit Laval heeft de prettige gewoonte in onbewaakte ogenblikken op de juiste plaats te zijn.

Zo won de tot dan volstrekt onbekende Durand in 1992 de Ronde van Vlaanderen, omdat de favorieten in zijn vroege vluchtpoging geen enkel gevaar ontwaarden. Vervolgens nam hij weer bescheiden plaats tussen de knechten, om vorig seizoen plots op te veren uit de anonimiteit. In Camors won Durand de tiende Tour-etappe, nadat hij zich twee weken eerder tot Frans kampioen had laten kronen.

Sinds zaterdag is Durand de held van Frankrijk, niet in de laatste plaats tot zijn eigen verbazing. 'Dit is een grote verrassing. Elke jonge Franse renner droomt ervan eens de gele trui te dragen, maar dat is slechts voor een enkeling weggelegd.'

Hevige regenval teisterde ook de eerste etappe die gisteren lange tijd maar niet op gang wilde komen. Pas toen Erik Dekker de lethargie doorbrak met een vluchtpoging, kromde het peloton de rug. Vijftig kilometer lang soleerde de 24-jarige Drent uit de ploeg van Raas voor het peloton uit, maar capituleerde toen de ploegmaats van Durand zich op kop meldden en het tempo opvoerden.

Laurent Jalabert schoof in de laatste kilometers naar het front, met in zijn wiel de rappe Belg Museeuw. Maar beide spurters werden verrast door Fabio Baldato die met opmerkelijk gemak voorbij het tweetal snelde. Eerder dit seizoen had de Italiaan in de Ronde van Vlaanderen nog voorrang moeten verlenen aan Museeuw.

Uitslagen op pagina 14

Meer over