Indonesische kiescommissie begint in paniek te raken

Op 5 april worden er in Indonesierkiezingen gehouden, voor het eerst drie op dag. Dat wordt een gigantische operatie. De kiescommissie ligt onder vuur....

Het hoofdkantoor van de KPU is maandagochtend een belegerde veste. De eerste groep demonstranten vrouwen tegen corruptie, tegen feodalisme, tegen discriminatie, tegen patriarchisme en nog zo wat is nog niet weg of de groep met de hondenkoppen meldt zich bij de poort, snel gevolgd door een derde groepje, ditmaal met levende honden, en een vierde, bestaande uit moslims.

De KPU is corrupt, roepen de demonstranten, en de leden van de almachtige kiescommissie zijn arrogant. En zij maken er een zooitje van. 'KPU: centrum in paniek', kopte zelfs Kompas, de betrouwbaarste krant van IndonesiHet gaat niet goed met de voorbereidingen van de Indonesische verkiezingen, die op 5 april moeten worden gehouden.

Chusnul Mar'iyah is verantwoordelijk voor de logistiek van de verkiezingen. Zij is het die de stembussen heeft besteld, het drukwerk van stembewijzen en stembiljetten heeft uitbesteed en de computers heeft gekocht. Miljarden rupiahs zijn door haar handen gegaan. De woede van de demonstranten richt zich daarom op haar.

De productie van de stembussen was omgeven met geruchten over corruptie en liep enorme vertraging op. De nieuwe auto's die de leden van de hoogste kiescommissie zichzelf hebben gegeven, hebben een golf van protest losgemaakt. Honderden lokale KPUkantoren wachten nog op hun tweedehands computers die uit China moeten komen. En nu ligt ook het drukken van de stembiljetten ver achter op het schema. Als de verkiezingen moeten worden uitgesteld, is het de schuld van Mar'iyah.

'Waar zijn de feiten?', zegt Mar-'iyah fel. 'Journalisten schrijven maar raak. Maar ik zeg: waar zijn de feiten? Als ze feiten hebben kunnen we praten, en die gegevens, die hebben zij niet, die heb ik hier!' Mar'iyah houdt een dik pak papier omhoog en zegt: 'Zo heb ik er nog een heleboel.' Ze ontkent niet dat er problemen zijn. 'Natuurlijk zijn er problemen. Waarom denkt u dat ik hier elke nacht tot uur zit te werken?'

Mar'iyah loopt naar een bord waar ze wat getallen op schrijft: 'Wij hadden begroot dat er 543.024 stembureaus zouden zijn. Op 16 februari lagen er 585.218 aanvragen. Dat betekent dat er veertigduizend stembureaus extra moesten worden bevoorraad.' Dat probleem is niettemin opgelost, zegt zij. 'De laatste stembus is op 1 maart verstuurd.'

Het karwei waaraan de KPU vorig jaar begon is enorm. Het is voor het eerst dat Indonesin keer niet alleen een nieuw parlement, maar ook 32 provinciebesturenen 440 districtsbesturen kiest. Van de meer dan tweehonderd partijen die zich hadden aangemeld heeft de KPU er uiteindelijk 24 toegelaten. Meer dan achtduizend parlementskandidaten moesten worden gescreend. De KPU keurde er zevenhonderd af, de meesten omdat zij hadden gelogen over hun opleiding.

Net zomin als het aantal stembureaus was ook het aantal kiezers van te voren bekend: de KPU schatte dat het er 145 miljoen zouden zijn. Maar het blijken er 147 miljoen te wezen. Het drukken van de identiteitsbewijzen voor al die kiezers is nog steeds in volle gang. Er moeten er nog vier miljoen worden geproduceerd 'een detail' noemt Mar'iyah dat.

De paniek bij de KPU is voelbaar.Valina Singka Subekti, een ander KPU-lid, stormt Mar'iyahs kantoor binnen. 'Balikpapan heeft nog geen antwoord gehad', roept ze. 'En dat moet echt ndeur uit!' Mar'iyah leest een sms-bericht, rommelt in een stapel papieren en zegt dat ze die straks wel zal beantwoorden. Haar humeur verslechtert zichtbaar.

Hoeveel stembiljetten moeten er nog worden gedrukt? 'Ik zeg u, ik praat alleen als ik gegevens heb, en ik heb geen gegevens van vandaag dus ik geef u geen antwoord.' Een schatting dan? De helft? 'Ik zeg u, ik geef geen antwoord. Bovendien heb ik nu wel genoeg van uw gevraag. Uw vragen bevallen me niet. U kunt gaan!' Boos neemt zij plaats achter haar computer en doet er verder het zwijgen toe.

Meer over