Indië-veteranen zijn en blijven speelbal

'Indië-veteraan, staakt uw strijd, wees een moedig mens en beken schuld'! Hoe pijnlijk is het u in bochten te zien wringen de daden van toen gerechtvaardigd te zien....

Een halve eeuw later speelt u nog steeds de 'speelbal' semi-afhankelijk van het standpunt van de regering. Jaloers op de dienstweigeraars die de moed hadden en de wijsheid de eigenheid te beschermen. Beste veteraan: 'stop de zelfkastijding en verbrand dat groene keurslijf!'

CULEMBORGE. de Jong Sociale daad

Eindelijk eens een ander verhaal dan die over de zogenaamde terreurdaden van militairen in Indië. Het is een verhaal van een vrouw die het kan weten, en waarom?

Als ongeveer 30-jarige vrouw van generaal Spoor bezocht zij in haar vrije tijd de zieke en gewonde militairen in hospitaal 1 en 2 in Batavia en bracht 's avonds laat na 23.00 uur naar familie in Nederland via de Wereldomroep in Batavia, verslag uit van de toestand van de patiënt. Voorwaar een zeer sociale daad.

Bij repatriëring van gewonde en afgekeurde militairen heb ik zelf röntgenfoto's gezien bijvoorbeeld van een verbrijzelde knie, veroorzaakt door het gebruik door de tegenpartij van de verboden dum-dumkogels, waardoor een been moest worden afgezet.

Ik heb verhalen gehoord van militairen, die tijdens de begrafenis van militairen door de tegenpartij werden beschoten. Dit noem ik dan terreurddaden.

Als we over schande spreken, dan is het dat deze nobele vrouw berooid in Nederland terugkeert.

BEETSJ.W. de Vries

Spijtmonument

Premier Kok wil namens de regering spijt betuigen aan president Wahid voor ook mijn gedrag als compagniesadministrateur bij de Koninklijke Landmacht op West- en Oost-Java in de periode 1948 tot medio vijftig.

Ik heb daarvoor na mijn thuiskomst, evenals alle overige 'goede en slechte' Indiëgangers, een fraaie onderscheiding, het Ere teken voor Orde en Vrede met bijbehorende Oorkonde mogen ontvangen uit handen van de burgemeester van mijn toemalige woonplaats Schiedam.

Ik vraag mij af: waarom eigenlijk? Past bij Koks spijtbetuiging niet beter een askruisje? Zullen we die eretekens maar terugsturen naar Den Haag? Daar kan een heel indrukwekkend Spijtmonument van worden gemaakt! Spijt heeft volgens Van Dale verschillende betekenissen, zoals ergernis, wrevel, leedwezen, maar ook jammer. Zou Kok soms willen zeggen: jammer, of spijtig, dat we destijds niet hebben doorgezet wat we van plan waren.

Overigens, had de Franse president Chirac niet een heel klein spijtje kunnen betuigen voor de Franse overheersing van ons land ten tijde van Napoleon.

CUIJKM.A.H. van de Laarschot Lariekoek

Na excuses te hebben nagejaagd van Japan is het thans de beurt aan Nederland om schoon schip te maken met zijn eigen gewelddadig verleden en spijtbetuiging aan te bieden aan Indonesië.

Opvallend is het te moeten constateren dat juist bij het hoofdstuk Indonesië plotseling enkele 'wetenschappers' zich geroepen voelen om aan het nut van excuses te moeten twijfelen. Alsof het niet een regel van algemene beschaving is. Kok wil echter geen oordeel vellen over het politieke verleden. Het lijkt mij lariekoek. Wie heeft in de laatste blamerende periode, tegen de gehele wereldopinie in, oorlogstuig en 120 duizend soldaten naar Indië gestuurd?

'Het waren niet alleen besluiten van de regering, ze waren ook democratisch gelegitimeerd door het parlement', aldus Kok. Nou en? Heeft de regering in deze dus geen verantwoordelijkheid? Waarvoor dan excuses?

Dan had Japan nu ook geen excuses hoeven te maken voor een oorlog van 55 jaar geleden die onder de toenmalige regering is gevoerd. In de 'politionele periode 1945-'49' vielen ongeveer zesduizend Nederlandse slachtoffers en ongeveer 800 duizend Indonesiërs. Om maar te zwijgen wat er in vierhonderd jaar koloniaal verleden is gebeurd. Hier is een oprecht excuus zeker op zijn plaats.

AMSTELVEENR. L. Mertens Vrijheid

Naar aanleiding van het door u geplaatste interview met mevrouw Spoor (de Volkskrant, 2 maart) betreffende eventuele spijt betuigingen aan Indonesië, wil ik graag het volgende zeggen. Waarom u deze dame verkozen heeft over dit onderwerp te spreken met uw krant weet ik niet, begrijp ik trouwens ook niet, maar wat ik wel weet is dat deze mevrouw niet voor mij, als Indo (c.q Indo-Europeaan, c.q Indisch-Nederlander) spreekt. Uw artikel zou dat wellicht impliceren. Haar meningen zijn de hare en worden zeer zeker niet door iedereen in onze gemeenschap gedeeld.

Om te zeggen dat de 'politionele acties' een zegen waren is inderdaad de grootste onzin! Deze acties waren wel degelijk door Nederland opgezet om de gehele voormalige kolonie 'Nederlands-Indië' weer onder Nederlands gezag te forceren, omdat de inkomsten uit deze kolonie hard nodig waren voor de wederopbouw van het vaderland.

Nederland heeft de vrijheidsdrang van haar voormalige kolonie nooit goed begrepen en altijd maar weer gebagatelliseerd, ondanks het feit dat Nederland zelf pas was bevrijd van jarenlange onderdrukking en uitbuiting. Was dat wel zo geweest dan had de toenmalige regering wél met de Indonesische leiders om de tafel kunnen zitten, zoals Groot-Brittannië heeft gedaan in haar voormalige koloniën in Azië.

Dan ook hadden wellicht alle excessen voorkomen kunnen worden, om over alle mensenlevens die gespaard hadden kunnen worden maar te zwijgen. Hierbij mag nog genoemd worden dat er veel meer slachtoffers zijn gevallen aan Indonesische zijde, wat ook al het geval was tijdens de Japanse bezetting.

Al of niet relevant nu, jaren na dato en jaren te laat, excuses van onze premier zijn zeer zeker nog helemaal op zijn plaats, al was het alleen maar als solidariteitsverklaring met die ene wens van het Indonesische volk, die universeel als het hoogste goed wordt beschouwd voor elk volk op deze aarde, hun vrijheid!DEN HAAG

Hanns W.G.H. Stadelmann von Escholzmatt Pijn

Excuses tegenover mijn vader, die ik op mijn 47e pas heb leren begrijpen gedurende de vier weken dat hij in coma lag, voor hij overleed. Voor het eerst van zijn leven was hij vrij van de ervaringen opgedaan in Indonesië en Duitsland. Vechten hoefde niet meer. Wantrouwen te hebben hoefde niet meer.

Zelf kreeg ik vaak van leeftijdgenoten te horen dat zij een vader of een oom hadden die ook in Indonesië was geweest, maar die er nooit over praatte. Mijn vader praatte altijd. De gevoelens, de triestheid en de boosheid uit die verhalen leverden mij een mensbeeld op waar ik gedurende mijn leven tegen gevochten heb.

Zelf ben ik gelukkig nooit in die omstandigheden gekomen, waarin ik dingen moest doen, die tegen mijn geweten ingingen. Mijn vader is twee jaar geleden overleden. Waarom doet de berichtgeving over excuses maken aan de Indonesische regering mij nu pijn?

Meer over