In het restaurant

Soms ga ik eten in een restaurant. Dan neem ik iemand mee. Er is een kleine tafel. Ik zit aan de ene kant, degene die ik heb meegenomen zit aan de andere kant....

Midden op de tafel staat een kaars, een asbak voor opgerookte sigaretten, een pepervaatje, een zoutvaatje en meer niet. Een jonge vrouw komt de kaart brengen waarop in sierlijke letters geschreven staat welk voedsel er zoal te koop is en vraagt of wij iets willen drinken. Zij werkt hier vandaag voor het eerst. Zij lacht. Zij is werkelijk een heel erg mooie vrouw. Zij heeft ogen die zo mooi zijn dat ik het nog nooit gezien heb. Maar niet alleen haar ogen zijn zo, alles van haar is zo. Ik wil haar erg graag strelen, maar dat mag niet zomaar, denk ik. Je mag niet iemand zomaar strelen, zeker geen vreemde. Dat hoort niet.

Wij willen alvast een glas wijn, en daarna nog een, en bij het eten een hele fles, want eeuwige dorst gaat nooit over. Het volgende is een feit: ik vind vet van dieren het smerigste wat er is, samen met levertraan, maar dat terzijde. Ik moet er van overgeven. Ik hoef maar een man of een vrouw te zien die vlees opeet waar vet aan zit, en ik moet al overgeven. Een keer zag ik een dikke man zo'n bloederig stuk vlees met zulke afschuwelijke vetranden opeten, dat ik niet meer kon ophouden met overgeven, zo verschrikkelijk was het. Op de kaart is een entrecote en een tournedos. Degene met wie ik ben zegt dat er mogelijk vet zit aan de entrecote.

Wij bestellen bij het meisje twee tournedos in saus, met frieten en mayonaise en salade erbij, en hier komt het verhaal van hoe die schoonheid ons het eten bracht: daar kwam zij aanlopen uit de keuken, met haar beide handen vol borden en schalen als een evenwichtskunstenares. Wat een schoonheid. Het eerste wat viel was het potje met mayonaise. Het viel boven op een man die rustig zat te eten in zijn nette zwarte pak. Die man zat helemaal onder de mayonaise. Het zat op zijn colbert, op zijn broek en op zijn schoenen. Doordat die schoonheid probeerde de val van de mayonaise te voorkomen, viel een tournedos boven op een vrouw, alle pepersaus zat in haar haren en de tournedos lag op haar schoot, heel erg. Daarna vielen achtereenvolgens de salade, de frieten en de andere tournedos op de grond en toen zij eindelijk bij ons tafeltje aankwam had zij alleen nog maar een schaaltje salade bij zich. En geloof het of niet, ze wilde dat schaaltje voor mij neerzetten en het viel pardoes uit haar handen, precies op mijn schoot.

Dit gebeurde op de 22ste dag van de tiende maand van het jaar 1996, dus eergisteren, zo omstreeks kwart over de pispot.

Peter Bekkers

Meer over