In het 'poldermodel' van Jan van V. mocht iedereen meeverdienen

Jan van V. werkte volgens een systeem, dat hij 'een model' noemde. Een soort poldermodel voor projectontwikkelaars, adviseurs, bouwbedrijven, makelaars en beleggers - om er allemaal flink aan te verdienen.

MERIJN RENGERS EN JOHN SCHOORL

HAARLEM - Dat zei Jan van V. vrijdag op de tweede dag dat hij voor de Haarlemse rechtbank moest verschijnen in de vastgoedfraudezaak. Of er sprake was van 'een sociaal aspect', wilde de rechter van de Heemsteedse vastgoedmagnaat weten. Dat zou betekenen dat hij 'een goeie jongen' was. Nou nee, zover wilde hij niet gaan. Iedereen mocht meeverdienen, maar zijn eigen belang stond voorop.

Hij zag ook andere modellen 'in de markt', zoals het model waarbij een type als hij 'er extreem veel geld aan verdiende'. 'Ik ben een man van het compromis, ten faveure van iedereen. Ik heb altijd in goede harmonie gewerkt. Er zijn nooit rechtszaken tegen me geweest.'

Nu is er dus wel een rechtszaak, en wel als gevolg van het grootste fraudeonderzoek in de Nederlandse geschiedenis, waarin de oud-Bouwfonds-topman centraal staat. Tot de FIOD-inval in zijn huis in november 2007 was er volgens Jan van V. niks mis mee, met het model. Bij elk project verdiende iedereen goed geld, werd er via de diverse persoonlijke vennootschappen geld rondgestrooid en indien nodig ook nog andere projecten verrekend. Nee, op papier was er niks vastgelegd en in Jans hoofd hield hij ook al niet de individuele projecten bij. 'Ik probeerde alles tot een goed einde te brengen', aldus Jan.

Maar sommige partijen zouden gedwongen worden om in 'het model' te werken? Zoals de projectontwikkelaars Willemsen en Minderman, die vastzaten in het door Jan van V. gewoven web. Een 'fantoom' - noemde Jan dit. Hij is niet de man van een groezelige sfeer. Ome Nico Vijsma, zijn handlanger, begon bij binnenkomst altijd met stoelen te slepen, omdat hij vond dat er aan een tafel net zoveel stoelen moesten staan als je nodig hebt. Ome Nico was ook een bar slechte chauffeur, daarom liet hij zich weleens rijden door sportschooljongens 'met zware biceps'. Voor de rest was de sfeer altijd goed, vol grappen en grollen.

Dan over de corruptie. Ook daar was Jan van V. duidelijk in. Omkopen was schering en inslag. In het begin van zijn loopbaan werden aan de lopende band reizen en cadeautjes aan ambtenaren gegeven. 'In de private sector was er vervolgens ook geen houden aan: fêteren was gemeengoed, iedereen moest meedoen, en soms was er een klein zetje nodig, corruptiewijs gesproken.

Ja, het was 'op het randje', en opererend 'in een grijs gebied', en een vorm van 'geestelijke luiheid' dat hij er geen einde aan maakte. Maar ja, het was fiscaal tot augustus 2006 weg te boeken onder 'anoniementarief'. Dus waar hebben we het over, vond Jan. En denk ook eens aan het jaarlijkse vastgoedcongres in Cannes, waar het extravagante hedonisme in al zijn poenigheid wordt gevierd. Daar zijn de overheidsdienaren altijd ruimschoots aanwezig. Sterker nog: in 2000 gaf Johan Remkes, toenmalige staatssecretaris van het ministerie van VROM, een grote borrel in het duurste hotel van Cannes. Hoe zat dat dan?

De Jan van V. die hij was, werkte in een verdorven wereld die Jan van V. groot maakte. Nu weet hij wel beter, zei hij. Hij is nu niet meer Jan de vastgoedman, maar Jan de verdachte vastgoedman, met een nieuw bewustzijn. De nieuwe Jan. 'Ik ben uiteraard neergesabeld. Mijn model heeft bewezen niet te kloppen.'

undefined

Meer over