In het jaar 2076 eet Bartje weer elke dag bruine bonen

We schrijven het jaar 2076. Regionaal Gebonden Produktie en Consumptie is in de Europese Unie al 45 jaar de norm....

'Opa, vertel nog eens van vroeger.'

Opa slaakt een diepe zucht. Als hij vroeger niet kon slapen, kwam vader of moeder hem een verhaaltje voorlezen. Maar dat was vroeger. Tegenwoordig zijn er nauwelijks boeken meer verkrijgbaar. Alleen af en toe, op de zwarte markt, voor astronomische bedragen. Het voor de papierproduktie benodigde hout groeit immers in Scandinavië en mag onder de wetten van de Regionaal Gebonden Produktie en Consumptie alleen worden verhandeld binnen een straal van vijftig kilometer. De Helfferich-brigades houden hierop strak toezicht.

'Opa?' Opa schrikt wakker uit zijn overpeinzingen. Oh ja, een verhaaltje. 'Heb ik je al eens verteld van mijn tiende verjaardag, Bartje.' Bartje schudt zijn hoofd.

'Toen ik tien werd hadden mijn ouders een groot feest georganiseerd. Al mijn vriendjes hadden ze uitgenodigd. Zelfs een vakantievriendje uit Amsterdam.'

'Uit Amsterdam!? Heeft ie dat hele eind gelopen?' vraagt Bartje vol ongeloof.

'Nee nee, hij kwam gewoon met de auto.'

'Oh ja, daar heeft papa wel eens over verteld. Met een auto kon iedereen overal heen, hè opa?'

'Huhu, zeker toen de regering alle protectionistische maatregelen afschafte. Toen werden auto's door de toenemende mondiale concurrentie zo goedkoop dat iedereen er een kon kopen. Een ritje met de auto werd net zo goedkoop als de paardetram nu.'

'Tijdens Staatsvoorlichting hebben ze vandaag verteld dat concurrentie slecht is, opa. Volgens de Grote Denker Helfferich is alleen duurzame ontwikkeling goed.'

Opa negeert deze opmerking, hij heeft weinig op met De Nieuwe Leer. 'Er was taart en limonade voor iedereen - rantsoenbonnen bestonden nog niet - en ik ging met al mijn vriendjes naar de bioscoop, naar de film Flodder in Amerika.'

'Oei, Amerika! Het land van het Kwaad, van concurrentie.'

'Ja Bartje, maar ook het land van de Big Mac. Als ik vroeger bruine bonen moest eten, dan deed ik net of ik geen honger had. Na het eten ging ik dan stiekem naar McDonalds om zo'n heerlijke Big Mac te halen.'

Wanneer het nachtkaarsje niet langer licht geeft en opa de slaapkamer heeft verlaten, ligt Bartje in zijn bedje te denken. Door het slechte weer is alleen de regionale bruine bonenoogst een succes geweest. Al wekenlang eet Bartje niets anders.

'Ik bid niet voor bruine bonen', had hij gisteren in een opwelling geroepen. Ma had hem een draai om z'n oren gegeven: 'Pas maar op dat de Helfferich-brigade het niet hoort. De Nieuwe Mens leeft sober. Luister maar eens wat minder naar opa en zijn subversieve praatjes.'

Bartje stapt uit bed. Zijn eco-pyjamaatje verwisselt hij voor geitenwollen sokjes en kleding van het populaire merk 'Utopia'. Zo snel zijn kleine klompjes hem kunnen dragen, rent hij met een knijpkat in zijn vuistje door de donkere straten naar het stadsdeelraadplein, naar het standbeeld van Helfferich. Met zijn milieuvriendelijke spuitbusje bewerkt hij de marmeren sokkel: 'Ik wil een Big Mac! Uit Amerika!'

ROTTERDAM Diederik Ettema

Meer over