In goede vorm

Van singer-songwriter met gitaar ontwikkelde Pien Feith zich tot producer van 'electro met gevoel voor popliedjes'. Het resultaat is te horen op het nieuwe album 'Tough Love'.

Schrijvers, ook liedschrijvers, zijn als kranen die je voor het eerst opendraait, vindt Pien Feith (30): er komt meestal eerst wat valse lucht en bruinig water uit. Pas na een tijdje wordt het helder.

Ze lacht om haar eigen metafoor, want als ondrinkbaar water beschouwt ze haar debuut-ep uit 2005 en het geslaagde minialbum The Wilderness Sound uit 2007 ook weer niet. Maar toch.

'Songschrijvers moeten vaak eerst een lading emotioneel afval kwijt', zegt ze. 'Voor mij gold dat in elk geval, in mijn jaren als vrouw met gitaar. Pas sinds een paar jaar heb ik niet langer het gevoel dat ik simpelweg dingen van me af schrijf.'

Ze zit op de zevende etage van het voormalige Volkskrant-gebouw aan de Wibautstraat, nu een café-restaurant met uitzicht over Amsterdam-Oost, het stadsdeel waar ze transformeerde van 'vrouw met gitaar' tot producer. Samen met Melvin Wevers, haar partner in muziek én liefde, smeedde ze haar huidige elektronische geluid, waarmee ze dit jaar de grens over hoopt te kunnen.

Tough Love is de titel van haar nieuwe album: haar vierde plaatuitgave, maar de tweede van volwaardige lengte, de tweede ook die bij een echte platenmaatschappij verschijnt. Het is, om Feiths beeldspraak nog even trouw te blijven, het helderste, smakelijkste glas water dat ze tapte, een slordige vijf jaar na haar cruciale beslissing om haar gitaar aan de kant te zetten en zich toe te leggen op laptop en synthesizer, op pop met een substraat van beats en samples.

Een 'natuurlijke ontwikkeling'? Niks ervan, zegt Feith. Muzikanten beweren altijd dat ze een natuurlijke ontwikkelingen doormaken, maar daar gelooft zij niet in: muzikanten maken keuzen.

'Ik zal altijd blijven zoeken naar nieuwe uitdagingen, maar nooit eerder had ik zo sterk het gevoel dat ik de juiste vorm gevonden heb'. Mijn vorige plaat Dance On Time was het resultaat van drie jaar zoeken naar een nieuw geluid. Daar hoefden we nu dus niet meer naar te zoeken: de sound was er al, we wisten hoe we willen klinken, waardoor ik me kon richten op het schrijven van de liedjes.'

Weinig Nederlandse popmuzikanten hebben op zo'n jonge leeftijd al zo'n fascinerende muzikale ontwikkeling doorgemaakt als Pien Feith. De vier platen die ze uitgaf, klinken totaal verschillend: ze vallen in drie verschillende genres en lijken het werk te bevatten van drie, misschien wel vier songschrijvers.

Op een kamertje in Utrecht ontwikkelde ze zich rond haar 20ste als singer-songwriter met folk-inslag. Vanaf het moment dat ze zelf haar eerste ep uitgaf, dook haar naam ook op in het clubcircuit, tot in de finale van de Grote Prijs van Nederland aan toe. Haar troef was toen nog niet haar songschrijverschap, maar vooral die stem: krachtig en karaktervol als die van Cat Power, PJ Harvey of Patti Smith, afhankelijk van de mate waarin ze zich vocaal liet gaan.

'Na een paar jaar ging ik mijn eigen liedjes te dramatisch vinden', zegt ze. 'Ik kom uit een gezin van erg serieuze mensen en ik luisterde ook veel naar zwaarmoedige types als Bonnie 'Prince' Billy en Songs: Ohia. Daarnaast betrapte ik me erop dat ik op de gitaar steeds dezelfde dingen ging doen: het begon altijd met een akkoordenschema. Dat is als vertrekpunt heel bepalend voor de toon, de zanglijn en de structuur van een liedje. Ik merkte dat ik altijd zocht naar een refrein.'

Toen de optredens rondom het uitkomen van The Wilderness Sound in 2008 achter de rug waren, wist ze het even niet meer. Het moest allemaal anders, maar hoe? Ze dook op in de bands Neonbelle en The Very Sexuals, waarmee ze ook albums maakte: een fijne afwisseling, terwijl ze in haar nieuwe woonplaats Amsterdam leerde musiceren op haar laptop met geluidskaart en Ableton-software. Zo kon ze haar liefde voor dance, electro en hiphop in haar muziek kwijt. Haar nieuwe adagium als songschrijver: 'Ik ga nooit meer klagen.'

'Feitelijk dwong ik mezelf te werken met een instrumentarium dat ik niet goed beheerste. Ik was bang dat dance- en hiphopproducers negatief op mijn nieuwe werk zouden reageren, zo van: wat denkt dat meisje nou helemaal? Dat ze even een tijdje met deze spullen kan rommelen en daarna zomaar een plaat kan maken?'

Dergelijke reacties bleven volledig uit toen in 2011 Dance On Time verscheen, een album waarop zanglijnen (vaak a capella ingezongen) het vertrekpunt van de meeste tracks vormden, maar waarop beats en samples uiteindelijk de boventoon voerden.

'Ik vond het een openbaring: wanneer je alleen zanglijnen opneemt en er daarna ritmes onder schuift, kun je alle kanten op. Ik vond het een heerlijke, speelse manier van werken. De liedjes kregen er een abstract karakter van: songs als The Options en Dance On Time hebben eigenlijk helemaal geen refrein. Het ging allemaal om het experimenteren met sound.'

Nu, op Tough Love, is Feith erin geslaagd het beste van eerdere platen met elkaar te verenigen: de rijke, avontuurlijke popsound van Dance On Time en de zoektocht naar een meeslepend liedje uit haar jaren als singer/songwriter. Synthesizers (met name de Prophet 8 en de Yamaha DX7 met zijn typische 'eightiesgeluid') domineren, maar er zit ook gitaar en bas in de gelaagde songs, die - met enige goede wil - laten horen waarnaar Feith tegenwoordig het liefst luistert: Nicolas Jaar, Jamie Woon, Bat For Lashes, synthpop van Chromatics, chillwave en 'indie-r&b' van acts als Toro Y Moi, maar ook hiphop van A$AP Rocky.

De Tough Love uit de albumtitel lijkt niet zozeer te verwijzen naar Feiths relatie met Wevers (want die is stevig), maar vooral naar haar liefde voor een type muziek waarvan je in het kleine Nederland nooit zult rondkomen. Het nummer I Can Hustle, I Can verhaalt over de wijze waarop Nederlandse popmuzikanten soms de eindjes aan elkaar moeten zien te knopen. Niet op klagerige toon, want die tijd is geweest, maar met een charmante en geestige knipoog naar the hustle (het spel om de centen) waar Jay-Z graag naar verwijst. Of het meisje met de akoestische gitaar, dat in 2005 die rudimentaire debuut-EP opnam, iets met Tough Love zou kunnen? Feith betwijfelt het, maar voegt daaraan toe dat dat gevoel wederzijds is.

'Het is niet zo dat ik geen achting meer heb voor mensen die eenvoudige, mooie gitaarliedjes schrijven, maar het lijkt wel alsof ik vroeger zó veel naar singer-songwriters geluisterd heb, dat ik daar een beetje klaar mee ben. Die folky aanpak past ook niet bij mijn leven: ik zit 's avonds niet met een gitaar of een banjo op mijn veranda, ik zit met mijn laptop en mijn iPhone in Amsterdam-Oost. Zo klink ik nu ook. Ik heb het gevoel dat er voor mij als producer, in mijn zoektocht naar sound, het meest te leren en ontdekken valt.'

Pien Feith: Tough Love. V2.

Live: vanavond albumpresentatie in Bitterzoet, Amsterdam. Tournee vanaf 12/4.

undefined

Meer over