Ilse DeLange zet flinke keel op in nummers Hiatt

Ilse DeLange: Dear John. Warner...

Ariejan Korteweg

Ilse DeLange verkeert op een razend interessant moment in haar carrière. Ze is met lengte de beste countryzangeres van Nederland en kan bogen op een debuutcd, World of Hurt, die heel goed heeft verkocht. Maar van het beloofde offensief in de Verenigde Staten wordt al een tijdje weinig vernomen. Volgens de laatste berichten is dat vooralsnog uitgesteld tot de tweede cd.

Maar hoe moet die er uitzien? De vele optredens hebben bij haar hun sporen achtergelaten. Op World of Hurt klinkt ze nog als de Nederlandse Trisha Yearwood, een onberispelijke, maar ook wat brave vertolkster van Nashville-country. De Ilse op het podium is rauwer, die neigt eerder naar de rock dan naar fiddle en banjo.

Dear John, opgenomen in Paradiso tijdens de Marlboro Flashback-tournee, brengt dat dilemma haarfijn in kaart. Ilse DeLange kan prima uit de voeten met het repertoire van countryrocker John Hiatt. Ze kan een flinke keel opzetten, en de kleine barst in haar stem maakt dat ze geloofwaardig klinkt als ze zingt over pillen, liefdespijn en andere schaduwkanten van het leven.

Maar er zijn er meer die dat kunnen, en die hebben dan - zeker in het buitenland - vaak de beschikking over een wat avontuurlijker band. Met Dear John begeeft ze zich in een sector waar de concurrentie hevig is. Al zijn er weinigen die dat met eenzelfde aanstekelijk enthousiasme doen.

Dixie Chicks: Fly. Monument.

De Dixie Chicks hebben alle kenmerken van een marketingproduct. Drie blondines met smalle heupen die zich aandoenlijk met één hand aan het oor rond een microfoon kunnen scharen en daarbij dan heel braaf fiddle of banjo spelen. Het is te mooi om waar te zijn: het fenomeen meidengroep maakt eindelijk zijn entree in de country.

Truc gelukt! Wide Open Spaces, hun debuut, staat al negentig weken hoog in de countrylijsten. De opvolger Fly kwam een maand geleden op 1 binnen.

Het hoge woord moet er uit. Fly is veruit de beste cd die lang de countrylijst aanvoerde. Al kun je je afvragen of de plaat bij het juiste genre is ondergebracht. De groepsnaam is een verbastering van Dixie Chicken, een prachtige ballad van Lowell George uit de jaren zeventig. Zo stevig als diens Little Feat klinken de Chicks niet, maar Fly laat horen dat het drietal niet terugdeinst voor een portie stevige southern rock. In de subtielere varianten wordt ook het potentieel van drie zuivere stemmen aangeboord. Zo verkent Fly met gevoel voor smaak de grenzen van de countrypop, waarbij ruimte is voor het Ierse feestlied en de saloonsstamper.

De klank ligt vlak tegen popmuziek aan, maar is net wat droger, waardoor steelgitaar, fiddle en dobro toch nog een prominente plaats kunnen opeisen, en de samenzang van de Chicks optimaal tot zijn recht komt. Het trio is de grootste concurrent van Shania Twain, en in muzikaal opzicht heel wat vernuftiger.

Anders Osborne: Living Room. Shanachie.

De hoesfoto van Living Room toont een man met baard in een wit hemd, kettinkje om de hals, die aandachtig de gitaar bespeelt. Ik kom wel terug als meneer is aangekleed, denk je dan.

Maar hoesfoto's kunnen bedrieglijk zijn. Die man in z'n hemd is een verbazend muzikant, die nieuw leven blaast in een genre dat langzaam in zijn eigen clichés leek te stikken: de New Orleans funk. In de veertien nummers van Living Room neemt hij op z'n gemak alle mogelijkheden door. Hij koerst richting gospel, waagt zich aan schommelstoelblues, metalige rock en liefdevolle ballads. Drijvende krachten zijn de bijna tastbare klank van zijn gitaar en zijn zang, die aan de beste tradities van de blanke funk refereert.

Bob Neuwirth: Havana Midnight. Diesel Motor Records.

Je zou zo langzamerhand willen dat Ry Cooder nooit naar Cuba was gegaan. Met scheepsladingen tegelijk spoeden de muzikanten zich in zijn kielzog naar Havana, waar de inspiratie per kilo te koop schijnt te zijn.

Onder hen Bob Neuwirth, veteraan in het singer/songwriter-wezen. Al moet gezegd dat Neuwirth niet voor salsa of son ging. Zijn reisdoel was José Maria Vitier, een klassiek geschoold musicus, componist van de Missa Cubana die werd opgevoerd toen de paus vorig jaar op bezoek kwam.

Die Vitier heeft iets wonderlijks met de liedjes van Neuwirth gedaan. Het resultaat kan vriendelijk worden omschreven als een gewaagde fusion van Cuba en americana, maar klinkt vooral als de neerslag van een zeer geforceerde samenwerking.

Meer over