'Ik zou willen dat ik het kon: dingen vieren omdat ze goed gaan'

Hoe zien we onszelf, en wat denken anderen?..

tekst WIM DE JONG

Waarom heeft u zichzelf zo getekend?

'Ik denk eigenlijk dat ik in werkelijkheid knapper ben. Maar we doen het er hier maar mee. Dit is tenslotte de eerste artist's impression óóit die ik van mezelf heb gemaakt.'

Wat had u hiervoor dan tegen uw zelfportret?

'Ik zie mezelf niet graag terug als acteur, daar zal het mee te maken hebben. Doordat je in het theater toch altijd in je eigen stront staat te spelen, vermijd ik daarbuiten de aanblik van mezelf zo veel mogelijk. Te gênant. Het zijn elke keer opnieuw je eigen ervaringen en slechte eigenschappen die je op het toneel uitvergroot. Ik speel vaak ontzettend lelijke dingen. Zwart, naar, chagrijnig. Als het te vrolijk wordt allemaal, dan raak ik depressief.'

Maar verder bent u wel een leuk mens om mee samen te leven?

'Ik sta wisselend in het bestaan. Ik ben ontzettend gelukkig, maar ook geregeld ongelukkig. Dat zal wel zo'n beetje voor iedereen gelden, toch? Ik kan slecht feestvieren en slecht genieten, dat wel. Een opmerking waar ik helemaal niet tegenkan: 'Doe nou es gezellig mee!' Op een VPRO-party heb ik het ooit elf keer achter elkaar gehoord en toen woest een hele tafel met drank omgekeild. Ben ik huilend op de wc gaan zitten. Daar kreeg ik een heel duidelijke flashback van toen ik een jaar of 6 was: mijn moeder die voorop ging in een polonaise op een bruiloft en op de deur van de pleedeur stond te bonken: 'John, doe nou es gezellig mee!' Ik zou willen dat ik het kon: dingen vieren omdat ze goed gaan. En je dan een avond doodzuipen.'

Wat waarderen uw collega's in John Buijsman?

'Ik ben vrij loyaal. Ik weet waar de aandacht moet liggen op het podium, en die kan ik naar andere mensen toesturen. Dat kan niet iedereen. Er zijn een hoop ego's, hè.'

Wat prijzen uw buren in u?

'Mijn vrouw en ik hebben een huisje in Frankrijk, net onder de Borinage, temidden van kilometers graanvelden. Ik heb er mijn Franse buurman tijdens het oogsten gefilmd. Die moest huilen van ontroering toen hij de beelden onder ogen kreeg: een keer per jaar ging hij in Parijs naar de tractorbeurs, en daar zag ie dan ook altijd van dergelijke filmpjes, en nu had hij er een van zichzelf. Moest ie van snotteren. Schitterend. Ze zijn wel raar hoor, Fransozen: ze hebben werkelijk geen flauw idee waar je vandaan komt als je Rotterdam zegt. Maar dat is dan ook ver weg. Ik ben in Frankrijk echt van de natuur geworden. Ik kan ontzettend geroerd raken door reeën.'

Hoe zou u het liefst op anderen willen overkomen?

'Dat zal me aan mijn reet roesten. Zo sta ik er echt niet in. Wat ik wél prettig vind, is als blijkt dat mensen iets aan je werk hebben gehad. Dat het op de een of andere manier herinnerd blijft. De monologen over de dood die ik in Een nacht uit het leven van de stad speel, maken bijvoorbeeld veel in de zaal los. Iedereen is door de dood natuurlijk wel geliefden kwijtgeraakt en bevindt zich nog ergens in een fase van het rouwproces. Ik heb huilende mensen in de kleedkamer gehad om uitgebreid na te praten. Daarvoor ben je bij mij aan het goede adres.

Ik ben zelf tien jaar met het verwerken van het overlijden van mijn moeder bezig geweest, dus ik kan tijd voor je maken. Ik heb de voorstelling laatst gespeeld voor driehonderd bejaarden. Ideaal. Een publiek in het voorportaal van de dood. Fucking hell... ja, dat was fijn.'

Een bundeling van deze rubriek is voor f15,- verkrijgbaar via www.volkskrant.nl/webwinkel en in de boekhandel.

Meer over