'Ik zou nu nog een meerwaarde hebben voor de zaalploeg'

De 37-jarige Richard Schuil wint het eerste, indoor beachvolleybaltoernooi in The Beach in Aalsmeer noodgedwongen met een andere partner. Maar het voelt niet als vreemdgaan nu hij de geblesseerde Reinder Nummerdor tijdelijk heeft verruild voor de 15 jaar jongere Jon Stiekema.


'Het is wel wennen, want ik heb altijd met Nummerdor gespeeld', zegt Schuil. 'Een andere speler vond ik niks. Maar nu Reinder er al een tijdje uit is, moest ik wel. Bondscoach Michiel van der Kuip haalde me over om met Stiekema te spelen en die jongen heeft het in Aalsmeer geweldig gedaan.'


Nummerdor kampt al maanden met een chronische liesblessure. Schuil: 'We werden samen nog Europees kampioen en sleepten ook de Nederlandse titel binnen. Maar op de World Tour merkte ik dat het niet meer ging met Reinder. Hij is een uitstekende verdediger, maar liet nu de helft van de ballen lopen. We hoefden er niet eens over te praten. We keken elkaar aan en beseften dat het even voorbij was.


'Sindsdien is Reinder aan het revalideren. Mij is vaak de vraag gesteld wat ik doe als hij niet meer terugkomt. Zo ver kijk ik nog niet vooruit. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat Reinder zal herstellen. We zijn nog niet klaar, we willen allebei naar de Spelen van Londen.'


Op het Britse zand moet het echec van Peking worden weggespoeld. Nog altijd wordt Schuil achtervolgd door de voortijdige uitschakeling op het olympische beachvolleybaltoernooi in 2008. Schuil leek op weg om na Karch Kiraly de tweede volleyballer te worden die zowel in de zaal als op het strand olympisch goud had gewonnen.


Het Amerikaanse fenomeen uit de jaren tachtig volgde zijn Nederlandse collega zelfs voor een tv-station. 'Kiraly hoopte echt dat hij zijn record met mij kon delen.'


Schuil en Nummerdor gingen in de kwartfinales echter roemloos onderuit tegen de Braziliaanse Georgiërs Gia en Geor. 'We waren favoriet voor de titel. En in één wedstrijd hebben we het verkloot. Het is alweer tweeënhalf jaar geleden en toch doet die nederlaag nog steeds pijn.


'We werden niet alleen gesloopt door de hitte. We twijfelden over ons wedstrijdplan. De coaches dachten er iets anders over dan Reinder en ik. We hebben de tactiek aangepast en dat is ons achteraf fataal geworden. We gingen op de andere Braziliaan serveren dan we normaal deden en dat pakte verkeerd uit. Ik had harder moeten zijn. Maar ik ben nooit een speler geweest die met de vuist op tafel sloeg.'


Hij deed de deur dus zachtjes achter zich dicht. Schuil: 'Ik ben niet meer teruggekeerd naar het olympisch dorp. Ik was helemaal klaar met de Spelen. Ik heb zelfs nieuwe kleren gekocht om er niet meer mee geconfronteerd te worden. Ik ben met mijn vrouw nog een week in Peking gebleven, maar dan als toerist.'


De ontnuchtering volgde bij terugkeer in Nederland. 'Kregen we ladingen stront over ons heen. We werden afgerekend op die ene wedstrijd en dat begrijp ik best. Maar er werd ook gezegd dat we niet onder druk konden presteren. Daar heb ik me aan gestoord. Kijk onze staat van dienst er maar op na. Drie keer Europees kampioen op strand, één keer in de zaal en negen keer Nederlands kampioen.'


Nummerdor en Schuil hebben elkaar nooit iets verweten. 'Dat was nergens voor nodig. We speelden allebei niet top. In het beachvolleybal kun je de ander niet de schuld geven. Daarom hebben wij geen conflicten op het veld. We opereren altijd als team.'


Of het drama in Peking zijn carrière heeft verlengd? Schuil, na een korte pauze: 'Goede vraag. Als we goud hadden gewonnen, was het verleidelijk geweest om ermee te stoppen. Maar waarom zou je stoppen als je nog tot de top behoort?'


Nu lonkt voor de Fries alweer zijn vijfde Spelen sinds Atlanta '96, toen hij bij de gouden missie van de Nederlandse zaalploeg als stand-in fungeerde voor diagonaalaanvaller Olof van der Meulen. 'Het is een erekwestie geworden', zegt Schuil.


'Geen enkele volleyballer heeft aan vijf Spelen meegedaan. In Londen ben ik 39 jaar. Maar in het beachvolleybal kun je lang mee. Ik zou ook na de Spelen fluitend twee jaar door kunnen gaan, al is het in principe na Londen klaar.'


Een olympische medaille zou het beachvolleybal ook in Nederland definitief op de kaart zetten, aldus Schuil. Nu stagneert volgens hem de ontwikkeling. 'Twee jaar geleden leek het na onze zege in de World Tour in Scheveningen alsof we een doorbraak beleefden. Ik dacht echt dat we het indoorvolleybal voorbij zouden gaan. Maar dat zal uiteindelijk nooit gebeuren, zelfs niet nu het zaalvolleybal op zijn gat ligt.'


Vorig jaar sloeg de voormalige diagonaalaanvaller nog een aanbieding van het Italiaanse Forli af om terug te keren in de zaal. 'Ik zou nu nog een meerwaarde hebben voor de Nederlandse zaalploeg en dat is een trieste constatering', zegt Schuil. 'Het niveau is flink gedaald.


'Ik kan me niet voorstellen dat het aan bondscoach Peter Blangé heeft gelegen. Ik kan niet beoordelen of hij een goede trainer is. Maar zou hij werkelijk zijn vakkennis niet kunnen overbrengen? De spelers zijn simpelweg niet goed genoeg. De meeste internationals kunnen zich al niet staande houden in de Italiaanse competitie.


'De jongens gaan ook te vroeg naar het buitenland en zitten vervolgens bij hun clubs op de bank. De kwaliteit van een volleybalteam wordt bepaald door de spelverdeler en de diagonaalspeler. Met Blangé en Van der Meulen had Nederland de sterkste as ooit. Nu heb ik mijn twijfels of spelverdeler Yannick van Harskamp de wereldtop haalt.'


Ook de vrouwen zijn te wisselvallig, constateert Schuil. Hij heeft nooit begrepen waarom bondscoach Avital Selinger geen gebruik maakte van zijn echtgenote Elke Wijnhoven, tot afgelopen seizoen de beste libero in de Italiaanse Serie-A.


'We hebben vier jaar geroepen dat Elke in het Nederlandse team hoorde. Ze speelde zo goed in Italië en werd door Selinger op de bank gezet. Het was een klap in haar gezicht. Elke is niet het type dat zich daarbij neerlegt. Ze is niet zo volgzaam als de andere internationals.


'Het Nederlandse team is behoorlijk gedrild. Als Avital tegen die meiden zegt dat ze op hun kop moeten staan, doen ze het ook nog. Daar hoef je bij Elke niet mee aan te komen. Ik prijs die instelling. Het maakte haar tot een speelster die wedstrijden kon winnen voor het team. Nu hoeft het niet meer. Elke is gestopt en heeft een baan gevonden.'


De Nevobo zou het vizier meer op het strand moeten richten, aldus Schuil. 'Ik zou het terecht vinden als de bond meer in het beachvolleybal gaat investeren. Het vooroordeel dat het een showsport is, lijkt verdwenen. Maar het blijft een kleine sport.


'In het beachvolleybal is alleen het programma goed geregeld. Maar financieel worden we er niks wijzer van. Ik hoor de zaalvolleyballers wel eens klagen dat ze voor 30 cent per kilometer in het Nederlandse team spelen. Wij doen het voor niets, wij leven van het prijzengeld.'


Meer over