'Ik wil tekst laten leven'

Roze ochtendnevel en hemelse heerscharen, Benjamin Hulett tekent ze met gemak met zijn stem uit. Een Britse ster is geboren.

'Alles draait om karakter en kleur', zegt Benjamin Hulett. De jonge Brit spreekt niet over de driehonderd soorten thee waaruit hij zojuist zijn keuze heeft gemaakt. In een hip theehuis in het Noord-Franse Lille beschouwt hij zijn vak, de klassieke zangkunst, waarin de 34-jarige tenor een opmerkelijke opmars maakt.


Sommigen schrijven zijn naam zelfs al bij op een lijstje met illustere zangers die Engeland de afgelopen decennia heeft voortgebracht. Er staan geen heldentenoren of ander luidruchtig volk op, maar subtiele kunstenaars die boven een partituur zweven alsof zwaartekracht niet bestaat. De vorig jaar overleden tenor Anthony Rolfe-Johnson was er zo een. Ian Bostridge beheerst die glijkunst nog altijd.


In Benjamin Huletts steile carrière kan het Nederlandse seizoen alvast niet meer stuk.


In maart zingt hij bij de Bachvereniging de veeleisende Evangelistenrol in de Matthäus Passion. Kort na Nieuwjaar komt hij met Beethoven en Stravinsky naar de Radio Kamer Filharmonie. En donderdag maakt de tenor zijn debuut bij het Koninklijk Concertgebouworkest.


In zijn koffer zit Venetian Journal, een geestig stuk van Bruno Maderna uit 1972 dat om onnaspeurbare redenen zelden klinkt. De keuze rijmt bij de thematiek van Huletts debuut-cd Departures, vorig jaar verschenen, met een veelgeprezen selectie van Britse liederen die de gebaande paden verlaat.


Dat hij sindsdien niets aan karakter en kleur heeft verloren, demonstreert de tenor diezelfde avond in Lille. Hij zingt solo's in Die Schöpfung, het scheppingsverhaal op muziek van Haydn. Roze ochtendnevels en hemelse heerscharen: Hulett tekent ze uit met een lichte, beweeglijke, fraai getimbreerde stem.


Zijn zangersleven begon toen hij 7 jaar was. Hulett auditeerde bij het koor van Winchester Cathedral, een eeuwenoud instituut voor jongens, adolescenten en mannen, wier stemmen zijn toegesneden op devote renaissancemuziek en welluidende nieuwlichterij.


'Sindsdien ben ik niet meer gestopt. Het was dag in, dag uit zingen, ook tijdens vakanties. In zo'n koor leef je niet volgens de schoolkalender, maar volgens het kerkelijk jaar.'


Later werd hij gerekruteerd voor de elite-kelen van New College in Oxford. Op z'n 20ste mocht hij mee naar Duitsland, voor een korte tournee met Bachs Weihnachts-Oratorium.


En toen, in het vliegtuig, kwam de vermaarde dirigent Christopher Hogwood op hem af. 'Of ik een zieke solist wilde vervangen. Hoog boven de wolken heb ik mijn partij ingestudeerd. Tijdens de concerten bekroop me het gevoel dat een solocarrière misschien iets voor mij was.'


In 2005 kon hij aan de slag bij de opera van Hamburg. Een jaar later hielp Hulett de ZaterdagMatinee uit de brand. Sindsdien vindt de prestigieuze concertserie elk seizoen wel emplooi voor de Engelse tenor.


Herstel, Britse tenor. Want, zegt Hulett, anders denken kenners meteen aan de legendarische Peter Pears en andere vertegenwoordigers van de ranke, etherische school, die de intellectuele benadering van een tekst vaak plaatst boven de muzikaal-spirituele.


'Het is de English blend die wordt gecultiveerd in koren: zachtjes dobberen aan de bovenkant van je stem. Terwijl ik ook andere karakteristieken nastreef, zoals meer diepte in de klank en een vloeiend legato. Zodat je met woorden meer kunt doen dan ze alleen maar keurig uitspreken.'


Die vaardigheid zal goed van pas komen in Maderna's Venetian Journal. Bij het Concertgebouworkest vormt het werk de theatrale toets in een verder serieus symfonisch programma. Zingen, praten en kwelen - Maderna laat geen truc onbenut.


Hulett: 'Het zijn de dagboekaantekeningen van een idioot. De muziek is opgesplitst in deeltjes die elkaar vrolijk tegenwerken. Ironisch genoeg mondt de chaos uit in een strenge fuga.


Natuurlijk gaat zo'n stuk niet over het etaleren van een mooie stem, je bent voortdurend bezig met het tot leven wekken van een tekst.'


Ziedaar zijn ideaal. 'Ik zing vier eeuwen repertoire, van Monteverdi tot vandaag. Het zou raar zijn als je die muziek benadert met één, uit duizenden herkenbaar geluid. Ik vind het een dubieus compliment wanneer de luisteraar bij mijn concerten denkt: ha, typisch Ben Hulett!'


Maderna, Wagemans, Henze en Glanert.


Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Markus Stenz, met Benjamin Hulett (tenor).


Amsterdam, Concertgebouw, 15/12 en 16/12. Radio 4: 8/1, 14.15 uur. www.aaaserie.nl.


TRIPLE A


Benjamin Hulett treedt op in de AAA-serie van het Concertgebouworkest. De afkorting staat voor Actueel, Avontuurlijk en Aangrijpend, de concertformule is interdisciplinair. Met muziek, lezingen, debat en beeldende kunst wil het orkest de oren openen voor een ander, vooral hedendaags geluid. Bij elk van de zes themaprogramma's levert het weekblad De Groene Amsterdammer een bijlage. Na het concert van donderdag vindt in het Concertgebouw een 'Meet & Greet' plaats met Hulett en andere musici. Voor vrijdagmiddag staan voordrachten en korte optredens gepland. Jongerenvereniging Entrée rondt het avondconcert af met een Late Night Café. www.aaaserie.nl.


Meer over