Ik werd op café uitgescholden voor Ton Elias

Het dieptepunt van mijn fysieke bestaan was 92 kilo schoon aan de haak. Ik kon mijn gat niet meer vegen en het strikken van schoenveters ontaardde in een herculische taak. Tot een paar lentes voor mijn 40ste woog ik nooit meer dan 61 kilo, mede dankzij een streng dieet van zuivere wodka, pretpoeders en een gouden defecatie. Ik kon mij straffeloos ongans eten.

null Beeld -
Beeld -

Met weemoed denk ik terug aan de Holle-Bolle-Gijsjaren. Een willekeurige stralende zomerdag begon ik met vier haringen en een klein neutje voor de spoeling. Daarna volgde een half dozijn bonbons op het pluche van de Pompadour, een wufte chocolaterie in de hoofdstedelijke Huidenstraat.

Rond het middaguur stuurde ik een signaal naar de semafoon van een Surinaamse of Marokkaanse (multiculti is my middle name) narcoticahandelaar en kon de dag pas echt beginnen. Na het scoren verorberde ik bij de Javaan op de Albert Cuyp een saotosoepje, drie bara's en een bord tjauwmin met een enorme klodder Madame-Jeannettesambal, waarna ik als toetje een gezinsbeker Ben & Jerry's (Utter Peanut Butter Clutter of iets dergelijks) leeglepelde. Dan moest ik even uitbuiken met wat recreatieve drugs, in afwachting van de avonddis die thuis op mij wachtte.

Ergens na mijn 40ste ging het mis. Mijn hormoonhuishouding kreeg een optater maar de belangrijkste reden van de obesitas was dat ik mijn dealer steeds minder zag. Ik werd het weerloze slachtoffer van troosteten. Schransen werd mijn nieuwe dope, met gruwelijke gevolgen. Zo bedelde een stripmalloot om mijn handtekening omdat hij dacht dat ik Han Peekel was en werd ik op café uitgescholden voor Ton Elias.

Op 1 januari ben ik daarom maar weer eens aan een dieet begonnen. Het Rob-Hooglanddieet om precies te zijn. De beste columnist van Nederland - dixit Bert Wagendorp - verloor 40 kilo omdat hij zich geheel onthield van brood, pasta, piepers, rijst en suiker.

Ik ben in tien dagen 400 gram afgevallen en heb geen leven meer, ook al omdat ik begin december met drinken stopte.

Ik mis mijn dagelijkse pastel de nata bij de koffie. Laatst las ik dat je drie kwartier moet zwemmen om die Portugese caloriebom te neutraliseren. 'Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden', zei mama altoos.

Gelukkig dartel ik over drie maanden als een blakende Adonis over de Algarviaanse stranden en is de weegschaal weer mijn beste vriend. Nooit meer zal iemand mij nog uitschelden voor vetklep.

Eat that!

Meer over