Ik was een kampeerder

Een man, een tent, een leven. Bert Wagendorp liet het campingleven achter zich, maar ging nog één keer op zoek naar het gelukkige tentgevoel in een kant-en-klare tent-met-koelkast....

Vroeger was ik een kampeerder. Ik zeg het maar even, om te voorkomen dat u denkt dat dit verhaal is geschreven door een verwende hotelgast of appartemententijger, die zich ook zo nodig even tussen het tentenplebs moest mengen.

Een rekensommetje leert dat ik van mijn leven zeker 750 nachten in een tent heb doorgebracht, meer dan twee jaar in totaal. Ik was een echte, ervaren kampeerder. Ik kwam aan op een camping, checkte met mijn geoefend oog de beschikbare plaatsen (waar komt de zon op, wat zijn de looplijnen naar de wc’s, zijn er huilbaby’s op minder dan honderd meter, liggen er puntige keitjes), koos een locatie en begon de tent op te zetten.

Ópzetten; dus níet een beetje de stokken in elkaar jassen, het tentdoek er omheen draperen, de haringen half de grond in rammelen, klaar is kees en we gaan iets gezelligs doen. Nee, mijn opzetten vereiste tijd, liefde en aandacht. Opzetten was de tent zodanig trimmen en straktrekken dat hij erbij stond als een uit marmer gehouwen piramide, zonder plooien of andere oneffenheden, de haringen op regelmatige afstand, de scheerlijnen als snaren, de centrale paal als een mast lijnrecht naar de blauwe hemel.

Zo’n tent was het ook. Niet zo’n Amerikaanse ballon met buigstokken of – godbetert – een opblaasgeval. Onze tent was van zwaar katoen en de stokken waren van staal. De koningin van elke camping, een schitterend zeilschip in een oceaan van misbaksels en ordinaire bungalowtenten.

Als ik klaar was, keek ik mijn werk tevreden aan, als een architect die weer een glorieus bouwwerk had opgeleverd. Daar stond de tent, hier stond ik, de man die het weer had gefixt, een veilig onderkomen voor de nacht voor zijn gezin in een wereld vol gevaar.

Een man, een tent, een leven, een knap staaltje vakwerk. Opzétten? Opbóuwen zal je bedoelen. Miljoenen jaren oude genen, werkloos geworden in het tijdperk van Vinexwijk en inboedelverzekering, kwamen tot leven. In elk van ons schuilt nog de nomade, en bij het opzetten van een tent roert die zich weer even.

Soms kwam er een andere echte kampeerder langs die de klasse en de kennis herkende waarmee de tent was opgezet.

‘Staat er mooi bij.’ (Echte kampeerders zijn geen ouwehoeren'.)

‘Straks nog even de zijvleugels aanritsen en de luifel uitspannen.’

Door verschillende oorzaken, waaronder voortschrijdend inzicht, kampeer ik nu niet meer. Ik verblijf op vakantie in hotels, appartementen, huisjes of agriturismo’s.

Tot iemand zei: Je moet eens zo’n kant-en-klare tent proberen. Zo eentje die al op de camping staat en waar je zo in kunt. Een tent met een bed en een koelkast.

Nu zit ik zo in elkaar dat ik positieve dingen onthoud en negatieve vergeet. Opeens kwam het me voor dat ik volkomen ten onrechte het kamperen eraan had gegeven, de glorieuze Albatros had verkocht (die stond nu permanent op een biologisch-dynamische camping in de Vogezen) en dat ik toch eigenlijk wel een kampeerder in hart en nieren was.

Maar dan niet dat gezeul met zo’n tent, het risico van een zonnesteek bij het opzetten en – ook heel zwaar – het afbreken en weer inpakken, meestal direct na de enige regenbui in drie weken, zodat je hem thuis weer moest uitpakken vanwege de schimmeldreiging.

Maar dus wel dat gelukkige tentgevoel, waarvan ik even niet helemáál precies meer kon aangeven waaruit het bestond. Maar dat, wist ik zeker, onmiddellijk weer bezit van mij zou nemen zodra ik het geluid van de rits zou horen en die typische tentgeur zou opsnuiven.

Oké, zei ik. Deal.

[zie verder pagina R05]

En in de hoek stond een welkomstpakket

Frankrijk Huurtent

Frankrijk Huurtent
[Vervolg van pagina R01]

Frankrijk Huurtent
Zodoende reisden wij in mei af naar Bourgondië, naar de camping Domaine du Château de l’Epervière, waar de firma Eurocamp een zespersoons bungalowtent voor ons had gereserveerd.

Frankrijk Huurtent
Mijn dochter Hannah had haar klerenkast en haar vriendin Robin meegenomen en toch was er nog enorm veel ruimte in de auto. Dat was vroeger wel anders, als we op kampeervakantie gingen. Eigenlijk was de auto met tent en kampeerspulletjes al afgeladen vol, en dan moesten de koffers en tassen nog ergens een plaats vinden, om het over onszelf maar niet te hebben. Met de stoel in de allervoorste stand zat ik meestal zo dicht op het stuur dat sturen feitelijk onmogelijk was geworden en we alleen rechtdoor konden, en dat dan een kilometer of 1400 lang.

Frankrijk Huurtent
We reden weg, en ik miste iets.

Frankrijk Huurtent
‘Lekker ruim’, zei ik tegen mijn vrouw. ‘Qua kampeervakantie dan. Ik bedoel, we gaan kamperen en ik zie Hannah gewoon achterin zitten en niet ergens verscholen onder de koelbox en het campingtafeltje. Leve Eurocamp!’ Het gevoel dat ik iets was vergeten bleef me tot voorbij Troyes achtervolgen.

Frankrijk Huurtent
Het was een erg mooie camping, oostelijk van de Saône, even onder Chalon, in Gigny. De oude kasteeltuin was ingericht als kampeerplaats en ik zag onmiddellijk een mooi beschaduwde plek in het groene gras aan een oude vijver.

Frankrijk Huurtent
Maar daar was James al. James van Eurocamp. Hij heette ons van harte welkom. Hij zette een kruisje op een kaart: onze tent. James stond altijd tot onze beschikking en er waren voor de Eurocampkampeerders leuke campingspelletjes te verkrijgen, zoals badminton en jeux-de-boules. En voor de regenachtige dagen Cluedo.

Frankrijk Huurtent
We reden naar onze tent, een kloeke bungalowtent. Buiten stonden 2 ligbedden, 4 stoelen, 1 tafel, 1 parasol, 1 barbecue en 1 vuilnisemmer. Ik deed de rits open en zag het volgende: 1 koelbox; 1 tafeltje; 1 spiegel; 1 tweepersoonsbed in een cabine; 3 éénpersoonsbedden in een andere cabine; 2 lampen; 1 hangkast; 1 kastje (met daarin glazen, borden, een afwasteil, afdroogrek, koffiefilter, wijnglazen, bekers, slakom); 1 vierpits gasfornuis met daaronder planken met pannen, 1 vergiet en 1 fluitketel; nog 1 kastje (met bestek, kommen, eierdopjes, blikopener en broodmes); 1 koelkast met vriesvak.

Frankrijk Huurtent
En in de hoek stond een welkomstpakket. Kijk, een welkomstpakket, zei ik. In onze tent, wie had dat verwacht, dat hadden we nooit, vroeger. Het welkomstpakket bestond uit een 1 fles wijn, 2 flesjes water, koffie, thee, zout, toiletpapier en een kaart van de streek.

Frankrijk Huurtent
Daar kwam James alweer aan, om te zien of alles naar wens was.

Frankrijk Huurtent
De eerste nacht zakte de temperatuur naar 3 graden. De mevrouw van Eurocamp had ons gewaarschuwd dat het nog best koud kon wezen in het voorjaar in Bourgondië, en dat bleek inderdaad zo te zijn. Het bed stond een beetje scheef en ik werd vier keer wakker uit mijn halfslaap van een rits die werd opengetrokken en even later weer werd dichtgetrokken. Ik hoorde Robin klappertanden, maar die ging met haar ouders ook altijd in een hotel, dus die was niks gewend en geen echte kampeerder.

Frankrijk Huurtent
De volgende ochtend bracht James extra dekens. Daarna liep ik naar het toiletgebouw met een rol toiletpapier onder de arm, zoals kampeerders dat nu eenmaal doen. Maar het verontrustende was dat ik me geen kampeerder voelde. Ik voelde me de huurder van een tent, met een rol pleepapier onder mijn oksel. We waren nog maar één dag aan het kamperen, en ik had nu al een identiteitscrisis. Ik wist niet meer wie ik was. Ik wist niet wat ik deed. Was het kamperen? Of was het iets anders? Maar wat dan? Het was Eurocamping, een andere tak van sport. Even later controleerde ik de scheerlijnen, maar de bungalowtent was keurig opgezet. Niks op aan te merken. Daar kon een flinke storm overheen.

Frankrijk Huurtent
Die avond zaten wij een boek te lezen bij het fornuis, met alle vier de pitten vol aan om de temperatuur boven het vriespunt te houden. Ik begon me weer te herinneren waarop het voortschrijdende inzicht precies betrekking had.

Frankrijk Huurtent
De volgende dag kwam James een nieuwe gasfles brengen. ‘Pretty cold night’, zei James, die zelf ook in een tent van Eurocamp sliep.

Frankrijk Huurtent
Gelukkig was Bourgondië erg mooi en kon je er prachtig fietsen.

Frankrijk Huurtent
De eigenaar van de camping zei dat de gouden tijden van de kant-en-klare-huurbungalows voorbij waren. Dat liep in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw als een trein, maar nu werd het toch minder. Dat kwam door internet, zei de campingbaas. Het verband tussen internet en de instortende markt van huurtenten werd me niet helemaal duidelijk, maar het was vast en zeker zo want alles komt door internet.

Frankrijk Huurtent
Misschien had het ook met de prijzen te maken. In het hoogseizoen betaal je met z’n vieren voor een Eurocamp-bungalowtent op Chateau de l’Epervières 805 euro per week. Dat is meer dan voor een appartement op een mooie agriturismo in Toscane. Op Chateau de l’Epervières kost een week met je eigen tent 325 euro.

Frankrijk Huurtent
Maar we hebben geen tent meer, zei mijn vrouw. Ze zag er vermoeid uit. Zo te zien wilde ze ook geen tent meer. Ik ook niet. Misschien nog een keer een trekkerstentje, ergens op een heuveltop in Umbrië, zonder fornuis en koelkast, maar het hoefde niet per se.

Frankrijk Huurtent
Natuurlijk hoopte ik dat alle Eurocamp-kampeerders een prachtige vakantie zouden hebben in hun bungalowtent. Het was echt iets voor vakantiegangers die kampeerdertje wilden spelen en die geen zin hadden in gedoe en die een huisje of een caravan ook weer zoiets vonden en niet erg avontuurlijk. In zo’n tent hoor je ’s nachts tenminste geluiden die je de stuipen op het lijf jagen, en waar je dan ’s ochtends opgelucht om kunt lachen.

Frankrijk Huurtent
Maar ik was een echte kampeerder, zij het eentje die klaar was met kamperen. Toen ik de rits voor de laatste keer dichttrok, wist ik dat het mijn definitieve afscheid van de tent was.

Frankrijk Huurtent
Bert Wagendorp

Meer over