'Ik stem liefst op vrouwen'

Haar man is in 1993 vermoord door voormalige mujahedin . Jamila Zaman Anwari vertelt het niet meteen, omdat het haar nog steeds veel verdriet doet....

Anwari (59) was een van de eerste vrouwelijke nieuwslezers in Afghanistan. Ze begon in 1959 bij de radio en kwam in 1977 bij de televisie, waarvoor ze onder andere het programma 'Vrouw en Maatschappij' maakte. Ze was onderwijzeres, later schoolhoofd en tot 1993 directeur van het ministerie van Onderwijs.

Van 1992 tot 1996 woedden er heftige gevechten in Kabul. 'Per dag werden er wel 1500 raketten afgevuurd op de stad. Je kon nauwelijks je huis uit.'

Ze vluchtte in 1993 met twee van haar zes kinderen uit Kabul naar de noordelijke stad Mazar-i-Sharif. Het waren de twee zoons die nog thuis woonden. 'Onderweg ben ik hen in de chaos kwijtgeraakt.'

Toen de Taliban in 1998 Mazar-i-Sharif innamen, is Anwari via Tasjkent naar Nederland gevlucht. Inmiddels heeft ook een van de twee verloren zonen de weg naar Nederland gevonden. 'Naar mijn andere zoon heb ik heel lang gezocht. Het Rode Kruis heeft hem uiteindelijk opgespoord. Hij zit in Litouwen. De reisagent had gezegd dat zijn moeder daar woonde. Nu proberen we hem hier naartoe te krijgen.'

Anwari, die actief is in de Nederlandse Vereniging van Afghaanse vrouwen, is net verhuisd van een asielzoekerscentrum naar een woning in Brabant. Middenin de verhuizing reist ze af naar Kabul, als een van de twee Nederlandse afgevaardigden voor de loya jirga.

'Ik weet nog niet of ik op interimpremier Karzai ga stemmen. Ik wil eerst zijn verslag horen van zes maanden regeren. Als we de beelden mogen geloven, lijkt het erop dat de bevolking nu redelijk tevreden is, maar we moeten dat zelf gaan zien.

'Als een vrouw zich kandidaat stelt, voor het premierschap of een ministerspost, zal ik zeker op haar stemmen. Ik wil een regering die de vrouwenrechten respecteert. We hebben veel talentvolle vrouwen, maar de afgelopen tien jaar hebben zij hun talenten alleen binnen de vier muren van het huis kunnen ontplooien.'

ISAF probeert de gedelegeerden van de loya jirga te beschermen. Maar Afghanistan zit nog vol wapens. 'Ik ben wel een beetje bang om te gaan, maar vooral blij, omdat ik misschien mijn kinderen zal zien.' Een zoon en een dochter wonen in Kabul. 'We hebben lange tijd geen contact gehad. Telefoon- en postverbindingen waren verbroken. Van mijn oudste dochter weet ik niet eens in welke plaats zij woont.'

Meer over