'Ik raak in de war van het woord vrienden'

Hoe zien we onszelf, en wat denken anderen? Deze week acteur Victor Löw (42). Begin april gaan er van hem een film (Het mysterie van de sardine) en een solovoorstelling (De redenaar) in première....

U zet uzelf hier wel louche neer.

'Oja? Komt misschien ook door die cocktailprikker in mijn mondhoek. Wacht, ik teken er wel een zonnetje boven.'

Bijzondere kenmerken?

'Nou het gekke is: eigenlijk niet. Ik heb een tamelijk symmetrisch gezicht, echt een acteurshoofd. Plak er maar een snorretje op, geef me maar een bril - je kunt er alles van maken.'

U beweegt zich ook gemakkelijk tussen Kees & Co, Costa, Lek en het Serieuze Toneel.

'Dat verschil zie ik ook niet zo. Als je een rol in je hóófd maar goed krijgt en er wat te spelen valt.'

Wat vinden collega's van u?

'Ik weet niet precies wat ze van me denken, maar ik merk altijd wel dat ze een bepaald beeld van me hebben dat verandert op het moment dat ze met me werken.'

Dat is wat aan de vage kant.

'Ik vind het ook lastig. Wat mij typeert is dat ik altijd blijf zoeken - een hele tournee lang blijf ik vragen stellen. Waarover gaat mijn rol precies, hoe verhoudt die rol zich tot mezelf? Hoe zit dat bij mijn tegenspeler? Dat houdt nooit op.'

En daarmee werkt u uw omgeving op de zenuwen?

'Ik zal wel lastig zijn om mee te werken, ook voor een regisseur. Ik wil dingen begríjpen. Maar als ik me uiteindelijk overgeef, heb je me ook wel helemaal.'

Als het maar niet vanzelf gaat.

'Sowieso, als je bij een rol niet éven hebt gedacht: dit lukt niet, ik durf niet, ik kan het niet - gebeurt er ook weinig.'

Wat vinden vrienden uw beste eigenschap?

'Mijn vermogen tot analyse.'

Mag het ook iets gezelligs zijn?

'Ik raak in de war van het woord vrienden. Zijn dat mensen voor wie je je leven wilt geven? Of is die gedachte onzin?'

Kan een mens ook te veel denken?

'Absoluut. Ik maak het weleens moeilijker dan het misschien zou hoeven, soms, denk ik. Als ik niet altijd met vragen zou komen... daar zouden sommige dingen van kunnen opknappen.'

Welke plek had u in het gezin?

'Ik heb één broer, Ernst, die is twee jaar jonger. Maar de oudste blijft de oudste, dat merk ik ook in mijn omgeving.'

Omschrijf de kleine Victor eens?

'Tikkeltje verlegen, kat-uit-de-boom kijkerig. Wel behept met een vrij grote sociale intelligentie, zo hing ik aan allerlei groepjes. Vrij veel energie steken in het niet opvallen - ik ging op kousenvoeten, dat was veilig. Wel haantje de voorste willen zijn, denk ik, maar niet weten waarín. Tot de schoolmusical op mijn zeventiende. Toen viel er van alles op zijn plek.'

Welke rol neemt u aan in de groep?

'Dat lijkt daar een beetje op. Eerst onzichtbaar; op mijn hoede, tot ik die klik voel. Dan zie ik mijn hand langzaam omhoog gaan: ”Hier ben ik.”'

Bent u zo ook op 'kousenvoeten' bezig een van Nederlands grootste acteurs te worden?

'Ha ha. Ja, misschien past dat wel bij me. Stap voor stap, je bent van alles aan het leren - het één volgt uit het ander. En ineens ben je ergens.'

Wat vinden vrouwen aantrekkelijk aan u?

'Dat zal toch mijn vrouwelijke kant zijn. Je kunt proberen de harde bikkel uit te hangen, maar ze voelen het tóch.'

Waar ergert uw partner zich aan?

'Aan de dromerige manier waarop ik alles in het huishouden aan me voorbij liet gaan, zo eendimensionaal was ik met het vak bezig. Maar dat is verleden tijd, dat kón ook niet meer. Ik kook nu zelfs.'

Hoe zou u het liefst overkomen op anderen?

'Als iemand die het leuk vindt om de dingen die hij in het leven heeft ontdekt aan anderen door te geven.'

Meer over