'Ik maak nu soms spontaan een vreugdedansje'

Ramon van Bergem (40) was: accountmanager is: coach bij looptrainingen..

'Jarenlang werd ik wakker met een bedrukt gevoel. Tegenwoordig luister ik 's ochtends om kwart voor negen naar het filenieuws. Heerlijk om daar niets meer mee te maken te hebben. Ik zat in een cocon van prestaties waarbinnen ik geen zuurstof kreeg. Nu geniet ik ontzettend van de frisse lucht, het gevoel van vrijheid en het kunnen stilstaan bij momenten.

Na het atheneum wist ik niet goed wat ik zou gaan studeren. Op mijn twintigste besloot ik daarom eerst een tijd te gaan werken. Ik begon als corrector bij een uitgeverij en maakte er een bliksemcarrière. Binnen drie maanden vervulde ik een spilfunctie op een afdeling met 22 mensen. Al snel had ik het helemaal gemaakt: ik kocht een auto en zat in een mooi kantoor in Heemstede. Ik maakte lange dagen en werkte in een heel hoog tempo, maar ik kreeg weinig support.

Voor een Duits bedrijf in kantoorartikelen veroverde ik als accountmanager de Nederlandse markt. Ze vonden het nooit genoeg: ik had een omzetstijging van 25 procent, maar dat moest dan 35 procent zijn. Voor die baan zat ik de hele dag in de auto en stond ik elke ochtend en avond in de file. Als ik 's avonds om half acht naar huis reed, voelde ik me niet voldaan. Dan was ik die dag weer alleen met omzetcijfers bezig geweest en niet met mensen, want in de verkoop zijn de contacten vrij oppervlakkig.

Ik werd manager bij een cateringbedrijf in Amsterdam. Het grote voordeel was dat ik niet meer zoveel op de weg hoefde te zitten. Maar ik heb daar maar zes weken gewerkt. Vanaf het begin liep er veel fout. Het computerprogramma dat ik nodig had voor de bestellingen werkte niet goed en ik werd niet ingewerkt.

Omdat ik 's avonds naar de feesten moest die we organiseerden, werkte ik vaak twaalf uur per dag. Op een avond was er een feest waar een belangrijke klant kwam. Er ging van alles mis: Er lagen hondendrollen op de rode loper, er waren geen bonbons, en meer van die dingen. Daar wond ik me erg over op. Ik wilde het heel goed doen, maar dat werd me niet in dank afgenomen. Twee keer die dag zei ik mijn regiomanager dat ik wilde praten, want ik voelde dat het niet goed ging. Maar ze had geen tijd. Toen ik 's avonds op kantoor kwam, zei ze alleen dat ze de prognoses voor volgende maand de dag erna nodig had. Die heb ik nog zitten uitzoeken tot twaalf uur, terwijl ik niet eens gegeten had.

Toen ik de volgende ochtend in mijn auto stapte, trilde ik vreselijk en had ik hartkloppingen. Ik was helemaal in paniek. Het was alsof opeens de lichten uitgingen. Ik heb een week op de bank gezeten. Ik kon geen geluid verdragen, heb de stekker uit de telefoon getrokken. Ik was erg emotioneel en had last van hyperventilatie. Ik ben echt door een hel gegaan. De belangrijkste steun kwam uit onverwachte hoek: mijn buurvrouw heeft me erdoorheen geholpen. Zij deed ook de boodschappen voor me.

Ik ontleende mijn identiteit aan mijn maatschappelijke positie, maar opeens bleek alles wat ik belangrijk vond drijfzand. Ik was behoorlijk materialistisch en hechtte veel waarde aan het leveren van prestaties. Dat ik instortte, was een knauw voor mijn ego. Ik vond het moeilijk toe te geven dat dit juist mij was overkomen.

Ik was ook bang dat ik niet meer uit die situatie zou komen. Ik ben zeven maanden in therapie geweest. Door het vele piekeren sliep ik slecht. De bedrijfsarts raadde me aan te gaan hardlopen. Ik heb veel geluk gehad dat ik toen Bo Bogaard in de duinen ben tegengekomen, een man met veel energie en vitaliteit. Met hem ging ik bewegen in de buitenlucht. Het was heerlijk dat daarbij niets van me werd verwacht. Vervolgens zijn we samen het bedrijf Bofit begonnen. Ik werk nu vijf dagen per week als trainer. De voldoening is honderd procent.

Wat voor weer het is, maakt me niet uit. We trainen ook met regen. Alleen als het onweert gaat het niet door. Vroeger had ik niet zoveel met de natuur. Nu pas kijk ik echt om me heen en zie ik konijnen, herten of een specht en maak ik de seizoenen bewust mee. Vaak denk ik buiten: het leven is fantastisch! Ik word dan wel eens emotioneel van geluk. Samen met Bo maak ik soms spontaan een vreugdedansje.

Dat ik door mijn trainingen mensen help die ook een burn-out hebben meegemaakt, past heel goed bij me. Ik kan me goed in anderen inleven. En door mijn enthousiasme zie ik elke nieuwe klant als een uitdaging. We timmeren ook echt aan de weg, hebben inmiddels honderd klanten. Maar ik loop niet met dollartekens in m'n ogen. Zo gaan we bijvoorbeeld niet in zee met producenten van voedingssupplementen. Omdat het zo goed gaat, moest ik in december wel weer wat gas terugnemen. Maar ik weet nu dat gezondheid alles is.

Mijn inkomen is meer dan gehalveerd, en die blinkende auto van de zaak met cruise control en allerlei andere snufjes heb ik niet meer. Dat heb ik een tijd jammer gevonden, maar mijn tweedehandsje bevalt eigenlijk prima. In het begin wilde ik nog graag dat er 'directeur' op mijn visitekaartje zou staan. Ik zat toen nog helemaal in het proces van loslaten van mijn oude leven. Een stropdas doe ik niet meer om. Meestal loop ik in sportkleding. Vroeger droeg ik altijd een pak, had ik altijd een laptop bij me en moest ik altijd mobiel bereikbaar zijn.

Het harde werken zonder veel voldoening heeft me ook mijn relatie gekost. Ik heb twee jaar samengewoond, maar we leefden steeds meer in aparte werelden. Zij was stewardess en wilde leuke dingen doen, maar als ik thuiskwam, had ik nergens meer zin in. Uiteindelijk vertrok ik, terwijl ik eigenlijk oud had willen worden met deze vrouw.

Door mijn burn-out ben ik de helft van mijn vrienden kwijtgeraakt. Zij begrepen me niet, want ik paste niet meer in hun plaatje. Zelf waren ze vooral met hun carrière bezig. Je kon tijdens mijn burn-out ook niet aan me zien dat ik ziek was. Met de mensen die overgebleven zijn, is het contact nu hechter. Ik heb ook niet zoveel bevestiging van anderen meer nodig. Ik ga minder stappen en vind het geen probleem meer om alleen thuis te zijn.

Ik ben vooral blij dat ik niet meer mee hoef in die rat race. Bovendien krijg ik er heel veel voor terug, want ik zie dat mensen opknappen.

Het voelt alsof de oude Ramon terug is. Want op de middelbare school was ik al een wereldverbeteraar met een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Dat kan ik nu weer kwijt in mijn werk. Je ziet een verharding in de maatschappij. Er zou veel meer begrip kunnen zijn voor mensen die door een burn-out uitvallen. Zelf ben ik er trots op dat ik op eigen kracht van mijn nadeel mijn voordeel maakte.'

Meer over