'Ik kijk zelden achterom en heb zelden problemen'

Jan (68) kwam als snotneus al biljarten in café Zaanzicht te Zaandam, waar de sfeer er altijd goed in zit. 'In Nederland klagen we steen en been, maar hier tref ik weinig chagrijn. Het zijn meer drinkers dan denkers.'

'Tot het derde jaar heb ik de lts gevolgd. Daarna was het werken geblazen, eerst als manusje van alles in de bouw, later in de dakbedekking. Je switchte nogal makkelijk van baan. Opzegtermijnen waren er niet, dus als je wist dat je een week later bij een ander een tientje meer kon verdienen, dan was je vertrokken.

'De meeste jongeren studeren nu wat langer. Mijn dochter ook, en daar ben ik hartstikke blij om. Bij ons thuis werd studeren niet gestimuleerd. Het zat er financieel ook niet in. Mijn moeder ging de fabriek in, mijn vader kon wel redelijk studeren maar daar kwam de oorlog tussen, wat-ie nog jaren heeft geroepen: 'Als de oorlog er niet was geweest, dan...'

'Ik ben in Zaandam geboren, getogen en nooit weggegaan. Ik had wel de kans. Mijn ouders hadden op latere leeftijd een restaurant in Benidorm. Mijn vader vond dat wat voor mij. Ikzelf ook, maar mijn vrouw krijg je niet weg uit de Zaanstreek. Gedane zaken nemen geen keer, dus dat hoef je achteraf niet jammer te vinden. Ik kijk zelden achterom en ik heb zelden problemen. Wat ik zie als ik vooruitkijk? Ik hoop dat we het nog wat beter krijgen dan we het nu hebben. Voor één wens moeten we eerst de loterij winnen. Ik zou graag een grote reis maken, naar China. Dat wilde ik al vóór dat programma van Ruben Terlou; geweldig was dat. Ik kijk graag tv, vooral op zondagmorgen. Eerst WNL, dan Vrije Geluiden en VPRO Boeken, en mijn ochtend is goed. Mijn vrouw kijkt Goede Tijden, Slechte Tijden. Als dat begint, vlieg ik naar boven. Ik ga dan op de computer, kijken op Voetbalzone.nl en via Google oude cafeetjes opzoeken in Amsterdam.

'We hebben elkaar ontmoet in dancing De Volksbond, van de kerk. Eerst mochten wij er niet in, omdat we niet katholiek waren. Op een zeker moment nam de buurvrouw het over en werden ze soepeler. De jonge mensen keken er anders tegenaan dan de pastoor. Die stond zondag bij de deur, en als je niet van het houtje was, kwam je er niet in. Inmiddels zijn wij wel mooi dik veertig jaar getrouwd.'

Meer over