Column

Ik kan niet wachten op de volgende brug van Samsom

De vorige keer dat Diederik Samsom een brug sloeg met een politieke tegenstander, ging de aankondiging daarvan gepaard met een gezamenlijk optreden in een talkshow waarin veel wederzijdse affectie werd betoond. Het geestige filmpje dat Lucky TV ervan maakte is een instant-klassieker: 'Ik sms'te: spannend!' 'En ik sms'te: huuuuh, spánnend.' 'En toen kwam er zó veel passie, en toen...' 'Békaf.'

null Beeld Freek van Den Bergh
Beeld Freek van Den Bergh

De geslagen brug met Mark Ruttes VVD leidde tot opluchting en waardering - zie je wel, het kán, onwaarschijnlijke partners die het midden opzoeken en gewoon het land gaan regeren. Vervolgens kwamen in rap tempo de deceptie, de kritiek en het gescheld van mensen die hun stem terug wilden - kortom: de gebruikelijke dingen die komen kijken bij wat in Den Haag 'over je schaduw springen' is gaan heten, want het risico is niet gering dat je na het springen op iemands tenen landt.

Gisteren sloeg Diederik Samsom wederom een brug, met een andere politieke tegenstander. De foto's die de Volkskrantfotograaf schoot van deze alliantie stralen minstens zo veel genegenheid uit als voornoemd legendarisch tv-optreden. Jesse Klaver schalks lachend, Diederik Samsom verlegen terug grijnzend. Op een enkele wang is een blos waar te nemen, al kan dat natuurlijk de lichtinval zijn.

Het is alweer een mooie brug. Een onbegaanbare voor de VVD, want dat zou de partij op oorverdovend geloei komen te staan van klimaatontkenners uit de achterban. Niet op woede van vrienden uit het bedrijfsleven overigens, zoals menigeen suggereert, want het bedrijfsleven vráágt tegenwoordig om hogere energiebelastingen - sla de uitspraken die DSM-bestuursvoorzitter Feike Sijbesma afgelopen zondag bij Buitenhof deed er maar eens op na.

Samsom en Klaver gebruikten gisteren in deze krant het fraaie begrip 'tragedie van de horizon' om het dilemma van de klimaatverandering en de noodzaak van hun brug toe te lichten. Want het onheil dat waarschijnlijk met de opwarming van de aarde gepaard gaat, ligt ver uit het zicht, ver voorbij de termijnen waarop politiek, bedrijfsleven en normale mensen gewoon zijn vooruit te kijken, verstopt achter de horizon in het gebied waar we de dingen wegstoppen waar we vandaag liever niet aan willen denken - dat doen we morgen wel. Je zou het ook de tragedie van de kikker die zich gedwee in een pan met water laat koken kunnen noemen.

Het begrip tragedy of the horizon werd gemunt door Mark Carney, de governor van de Centrale Bank van het Verenigd Koninkrijk, die afgelopen september in een grote toespraak voor lieden uit de financiële wereld waarschuwde dat klimaatverandering zal leiden tot allerlei financieel-economisch ongemak en maar weer eens opriep tot 'actie'.

Het is natuurlijk een schande dat het zo lang heeft moeten duren aleer twee Nederlandse volksvertegenwoordigers eindelijk iets aandurfden met een klimaatwet. Maar nu Samsom en Klaver het doen, doen ze het gelukkig goed. Ze lanceren een doordacht voorstel dat in de snelkookpan van rap wisselende allianties op het Binnenhof en met het perspectief op verkiezingen, over hooguit een krappe anderhalf jaar alweer, zomaar zou kunnen opduiken in een volgend regeerakkoord. Of via de Tweede Kamer zou kunnen worden afgedwongen.

Ik kan niet wachten op de volgende brug van Diederik Samsom.

Meer over