Column

Ik hoef gelukkig nooit op vakantie

Vakantie is slecht voor het milieu en bakken & bruinen vind ik vulgair. Mijn goede grootvader placht te zeggen: 'Tuurtje, ons soort mensen blijft uit de zon. Een teint is voor arbeiders en boeren.' Bovendien ben ik van nature rossig met sproeten. Tijdens vakanties in Zoutelande en Biggekerke resulteerde die pigmentuitdaging - je ouwe heer heeft roest in de pijp, fulmineerde het falderappes in mijn geboortedorp - in weerzinwekkende blaasjes en blaren. Vierdegraads dermatitis solaris dus.

Beeld Gabriel Kousbroek

Mijn moeder had het bombardement van Rotterdam overleefd en prikte de blaren gewoon door met een speld. Na een eruptie van pus desinfecteerde mama de wonden met eau de cologne. Als ik daarna in een wolk van 4711 langs de Zeeuwse boerenpummels liep, werd ik uitgescholden voor enge fat. 'Ga maar snel naar die viespeuk van een Hans Warren in Kloetinge', schreeuwden de allerslimsten, maar die meneer kende ik verder niet.

Bij vakantie moet ik altijd denken aan Vive les vacances, het epische maar ook gruwelijke stripboek van de geweldige tekenaar Jean-Marc Reiser (dat zijn herinnering tot een zegen mag zijn).

Wie Vive les vacances leest, zet nooit meer een voet buiten zijn woonst. Taferelen uit het boek zie ik dagelijks om mij heen in de Algarve: families die elkaar nog net niet afslachten vanwege moordende verveling, zonnesteken, buikloop, drankzucht en diepe haat.

Ik hoef gelukkig nooit op vakantie omdat ik geen baan heb en al helemaal geen jammerend kroost. Ik ben al blij als ik eventjes niet in mijn gaarde hoef te ploeteren. Olijven, vijgen, johannesbroodboompeulen, amandelen en walnoten plukken zich niet zelf. Daarnaast rooft mijn roedel honden tijd, om nog maar te zwijgen over de zeer bewerkelijke geitenstapel.

Op advies van trendwatcher Adjiedj Bakas ga ik daarom binnenkort over op het fokken van alpaca's. Het kleine nichtje van de lama is altoos goedgemutst, niet zo vals als die rotgeiten, ze stinkt minder uit haar muil en bovendien levert haar wolletje exorbitante prijzen op, aldus Bakas en die kan het weten.

Vakantie is voor mij chillen in de hangmat, met een spannend leesboek. Tip van Tuur: As minhas aventuras na República Portuguesa, van Miguel Esteves Cardoso (op aanraden van Arie Pos eigenlijk, de biograaf van Gerrit Komrij).

In mijn safe space ben ik dan dolgelukkig dat ik niet op camping Bakkum zit, volgens kenners het voorportaal van de hel. Daarover wilde ik dus schrijven maar ik was er nooit. Wittgenstein zei het al: 'Waarover men niet spreken kan, daarover kan men niet anders dan zwijgen.'

Meer over