' Ik heb nog nooit iets alleen gedaan'

Hoe zien we onszelf, en wat denken anderen? Deze week acteur en regisseur Kees Prins (48), afgelopen zondag begonnen met een nieuwe serie Jiskefet....

U bent van de klare lijn.

'Ja, maar niet van het hoge haar, dacht ik. Ik snap niet waarom ik mezelf zo'n raar hoofd heb gegeven. Beetje níchterige Franse acteur zo. En twintig jaar te jong bovendien. Het blijft lastig, jezelf tekenen.'

U ziet uzelf toch regelmatig op televisie?

'Ja, maar het is net als met in de spiegel kijken: je ziet er nooit uit zoals je je op dat moment voelt. Meestal schrik je - heel soms valt het mee.'

Vijftien jaar Jiskefet.

'We doen nu een sitcom in een bejaardenthuis. That says it all, toch?'

Wat is uw rol binnen het drietal?

'De druk op de ketel houden, denk ik'

En verder?

'Michiel en Herman hebben allebei het vermogen om ergens helemaal ín te gaan. Michiel is daarbij nog één grote stroom aan ideeën en associaties, dat gaat maar door... Daar ben ik wel jaloers op.'

U blijft het regisseurstype?

'Ja, iemand die er van de buitenkant tegenaan kijkt, die observeert. En iemand die tot het laatste moment het overzicht wil houden, die het script uittypt, en blijft schuiven, strepen, denken...'

Bent u daarmee de meest dienstbare van de drie?

'Tot de camera loopt. Dan weet ik me wel omhoog te spelen, hoor.'

Wat is het grootste misverstand over u?

'Dat ik arrogant ben. Ja, ik ben stil, tikkeltje verlegen.

Dat wordt dan uitgelegd als arrogant.'

Wat prijzen vrienden in u?

'Mijn humor.'

Gaat u straks hetzelfde antwoord geven op de vraag wat vrouwen aantrekkelijk aan u vinden?

'Zeker niet. Dan noem ik mijn melancholieke blik. En mijn lange stiltes, waarachter ze enorme dieptes vermoeden.'

Wat gebeurt er als u ergens binnenkomt

'Er wordt wel eens gesist: ”Die-is-van-Jiskefet” - dat hóór je ook zo goed: Jiskefet. Maar verder gebeurt er niet zo veel. Ik straal niet uit dat je me gezellig op de schouder kunt slaan, geloof ik.'

Wat was uw rol binnen het gezin?

'De jongste van acht; deel van een tweeling. Dan leer je manoeuvreren, opletten - wanneer kan ik iets gedaan krijgen, wanneer moet ik me gedeisd houden? Daar begint het observeren. Zo fiets je erdoorheen.'

Hoe is het om er een van 'n tweeling te zijn?

'Dat heb ik me eigenlijk achteraf allemaal pas gerealiseerd. Je wordt met z'n tweeën als één iemand behandeld. Het ging altijd over de jongsten. We droegen als kind dezelfde soort kleren, lagen in een stapelbed. De den natuurlijk veel dezelfde dingen. Later, als je het huis uitgaat, moet je daar weer helemaal los van komen.'

Dus toen begon u een duo met Arjan Erderveen?

'Een cabaretduo, ja. Het rare is: ik heb nog nooit iets alléén gedaan. Maar dat voornemen heb ik wel. Ik wil eens een solovoorstelling spelen, een toneelstuk schrijven... Ik ben aan het schilderen tegenwoordig. Da's een beginnetje, toch?'

Hoe is de acteur thuis?

'Werk en mijn gezin zijn twee totaal verschillende en gescheiden werelden. Overdag observeer ik het soort leven waar ik 's avonds in terug moet. Met groot plezier hoor, maar het geeft ook een soort kortsluiting in je hoofd. Ik kan dan ook niet vertellen waar we met Jiske fet mee bezig zijn of wat we bedacht hebben, dat lúkt niet.'

Hoe zou u het liefst overkomen op anderen?

'Als een attent iemand die afspraken maakt die hij ook werkelijk nakomt. Maar misschien moet ik me eens bij de feiten neerleggen. Dat hebben mijn vrienden allang gedaan.'

Meer over