'Ik heb geleerd te leven met zinderende jaloezie om me heen'

Hoe zien we onszelf, en wat denken anderen? Deze week Jeroen Krabbé. Ter gelegenheid van zijn zestigste verjaardag verscheen het boek Jeroen Krabbé - schilder....

U speelt eigenlijk vals, dat weet u.

'Nee, vind ik niet. Ik ga hier niet zomaar even een krabbeltje zetten. Dat wil ik niet, dat k n ik ook niet. Voor mij is het maken van een portret een serieuze bezigheid.'

Deze komt uit het boek Jeroen Krabbé - schilder.

'Zelfportret in groene mantel, heet ie. Een aquarel die ik al een tijd geleden maakte, op een ochtend voor de spiegel. Beetje getroebleerde blik, maar het geeft wel mooi mijn gemoedstoestand weer.'

Na een zware nacht, zo te zien.

'Niet eens. Na een migraine-aanval. Maar ik bén het wel, vind ik. En de hoofdpijn verdween al schilderend, dat was weer mooi meegenomen.'

Het boek is een soort reis om de wereld in olieverf.

'De schilder gaat mee op reis met de acteur, dat is natuurlijk de fantastische mazzel die ik heb. Al die reizen die ik maak, eerste klas, super-de-luxe reizen, had ik me als schilder nooit kunnen permitteren.'

Wanneer ging de ezel voor de eerste keer mee?

'Bij James Bond, midden jaren tachtig: The Living Daylights. We filmden in Marokko, een paar weken op een militair vliegveld, en daar had ik een enorme trailer, compleet met douche en keuken. Ik kan het combineren, ontdekte ik daar: het filmen - al dat wachten - en het schilderen. Dat was een openbaring.'

Hoe zouden anderen u omschrijven?

'Als zondagskind, denk ik. Wat heel leuk is, maar ook niet helemaal terecht. Ik heb wel het talent om geluk te herkennen, om het te sturen. Dat is weer míjn voordeel.'

Wat is het grote misverstand over u?

'Dat ik ijdel ben, ijdel en hautain.'

Te ingenomen met uzelf?

'Ik ben een positief ingesteld mens. Opgetogen over alle kansen die ik heb gekregen, ook als acteur in het buitenland. Daar ben ik blijkbaar te expliciet over geweest. Dat irriteert. Plus het feit natuurlijk dat ik te veel wil: én schilderen én acteren én regisseren.'

Als Homo Universalis.

'Als ” Renaissance-mens”, dat vind ik altijd zo'n mooie term. Maar zeg het niet te hard.'

Het leek altijd alsof de kritiek langs uw rug afgleed.

'Je kunt je onmogelijk verdiepen in alle critici, dan word je gek. Maar ik heb wel geleerd te leven met zinderende jaloezie om me heen. Ik heb er vrienden door verloren en we zijn er als gezin behoorlijk door geïsoleerd geraakt. Dat is dan de tol. Maar je krijgt er weer andere mensen voor terug.'

De kritiek op u is inmiddels toch wel verstomd?

'Jawel. Na tien, vijftien jaar in het buitenland spelen, in prominente films, kwam ik terug en werd ik ineens heel anders door de critici bekeken. Hetzelfde geldt voor mijn schilderijen. Nu ik in belangrijke galeries in het buitenland hang, en daar ook goed word besproken, is het ineens prachtig wat ik doe. Dat is leuk, maar ik relativeer het natuurlijk wel. Want ík ben niet veranderd, mijn wérk is niet veranderd, alleen de context is veranderd.'

U wordt morgen 60. Goed feestje?

'Ik heb een gastenlijst moeten inleveren. Verder weet ik van niks, het wordt een verrassing.'

Hoe zouden uw vrienden u omschrijven?

'Ik ben trouw, ja, dat durf ik best te zeggen. Trouw in al mijn vezels. En helaas ook onvermurwbaar als ik daarin word teleurgesteld.'

Dus was het een korte gastenlijst?

'Viel mee, hoor. Maar hij zag er wel anders uit dan toen ik 50 werd. Er zijn hier en daar wat gaten gevallen, ook omdat er wat veel overleden zijn.'

Krijgen we nog een motto, van een bijna-zestigjarige?

'” Gewoon doorleven”, zei Mary Dresselhuys. ” Hoe ouder je wordt, hoe makkelijker het wordt.” En zo is het precies. Ik til niet meer zo zwaar aan de dingen als vroeger. Nu wordt het oogsten.'

Meer over