'Ik heb alles tot op de seconde getimed'

Hokjesgeest. Als klassiek componist Merlijn Twaalfhoven (26) ergens een hekel aan heeft is het wel dat. Nooit ziet hij leeftijdsgenoten in het Concertgebouw in Amsterdam....

Toch wil Twaalfhoven - 'zelf geen party animal' - deze twee werelden vandaag laten samensmelten op La Nuit n'est pas un chocolat, een nachtelijk evenement met klassiek, dance en pop maar ook theater, beeldende kunst en zelfs eten. En geen betere plek daarvoor dan de Amsterdamse poptempel Paradiso. 'Bezoekers zien deze club voor de duur van één nacht als hun huis', meent de jonge componist. 'En dat is precies de ongedwongen sfeer die ik zoek voor mijn uitvoeringen.'

Om niets aan het toeval over te laten wordt de bovenzaal van Paradiso ingericht als keuken waar de kok van het Amsterdamse restaurant West Pacific hapjes serveert. 'Om drie uur krijgen mensen honger en willen ze eten.'

De muziek wordt verzorgt door een zeskoppig percussie-orkest, een fanfare-orkest van 35 man, twintig blokfluitisten, drie stijkkwartetten en Welf, een popgroep bestaande uit drum, bas en gitaar maar ook strijkers en blazers. De rode draad vormen 'de filmische beats' van DJ Zash.

Voor alle muzikanten schreef Twaalfhoven de partituur voor de hele nacht. Omdat hij niet op tien plekken tegelijk kan zijn, wordt gewerkt met stopwatches. Zo kan het fanfare-orkest toch ineens invallen tijdens de break in die ene plaat van de dj. Zelfs de improvisaties hebben een vaste tijdsduur. 'Voor het publiek voelt het als een organische nacht, maar alles is tot op de seconde getimed.'

Twaalfhoven studeerde vorig jaar af als componist aan het conservatorium in Amsterdam, al noemt hij zich liever 'regisseur van concerten'. Want concertbezoek moet meer zijn dan passief luisteren. 'Het moet een ervaring zijn.' Tijdens zijn eindexamenwerk in de gekraakte ADM-werf in Amsterdam stonden de muzikanten, onder wie dj Eddy de Clercq, verspreid over de werf.

Volgens de Amsterdamse componist 'bepaalt de omgeving in grote mate hoe de luisteraar muziek ervaart'. Daarom schreef hij voor de Oude Kerk in Amsterdam een stuk waarin hij de galm integreerde. Voor een strijkorkest dat op Lowlands zou optreden componeerde hij een dancenummer. 'Net als een geloopte sample' herhaalde hij telkens één fragment. De pauken gaf hij de rol van dancebeats. Dat dit stuk uiteindelijk niet op Lowlands maar op het Holland Festival werd uitgevoerd, was natuurlijk een 'prachtig maar bizar toeval'.

En nu dus Paradiso. 'La Nuit is een hommage aan dit gebouw en zijn bezoekers.' Die bezoekers komen binnen via de artiesteningang, waar ze worden verwelkomt door kunstenaar Gijs Müller. In de kleedkamers kunnen ze zich laten schminken en knippen. Een buitenkans: Paradiso gaat deze zomer verbouwen dus het is misschien wel de laatste keer dat de kleedkamers zijn te zien.

Het podium is de entree naar de zaal. De muzikanten staan verspreid door het gebouw. Ook de dansers geven hun voorstelling niet in de spotlights maar tussen de bezoekers, op onverwachte momenten. Op diverse plekken staan kunstwerken opgesteld.

'Op La Nuit zijn de toeschouwers deelnemers aan een totaalkunstwerk.'

Meer over