IDFA-verkenners

'Ik ga normaal niet naar de bios om iets te leren'

Tijdens het Internationaal Documentaire Festival Amsterdam (IDFA) gidsen de Gasten van de Volkskrant u door het veelbelovende programma en 'hun' Amsterdam. Hoe bereiden ze hun bezoek voor? Welke documentaires raden ze aan? En waar kun je tussendoor eigenlijk het lekkerst eten? Vandaag: Vincent Reinders (29), radiopresentator en oprichter van muziekservice 22tracks.com en thefreepants.com.

Vincent Reinders, oprichter van 22tracks.com. Beeld -
Vincent Reinders, oprichter van 22tracks.com.Beeld -

Je hebt wel pech gehad met je filmkeuzes. Elke keer was het uitverkocht.
(Lacht). 'Het bleek nog een hele onderneming, ja. Typisch, ik was veel te laat gaan kijken welke films ik wilde zien. Ik ben uiteindelijk wel naar The Condemned geweest, maar op een andere dag dan ik eerst van plan was. En naar The trials of Muhammad Ali.'

Van welke film baal je dat je die niet hebt gezien?
'Impressions of Time wilde ik graag zien. Dat is een introspectieve documentaire over de zin van het leven. Daar was ik best benieuwd naar, maar die was meteen overal uitverkocht. Toen ben ik maar wat trailers gaan kijken. Zo kwam ik bij The Condemned, een documentaire over een gevangenis in Rusland ergens heel erg afgelegen in een bos. De gevangenen zijn moordenaars die daar levenslang moeten zitten.'

En?
'Het is echt supermooi gefilmd, het heeft soms bijna iets van een natuurfilm. Het contrast is ook mega groot. Een prachtig bos, waar je een gevoel van ultieme vrijheid van krijgt. En dan zo'n beklemmende gevangenis. Verhalen over gevangenissen en moordenaars fascineren me sowieso. Ik fantaseer best vaak over hoe het leven in een gevangenis zou zijn. Dat komt denk ik door de films die ik kijk en de muziek die ik luister. Ik ben al sinds jongs af aan hiphopfan, daarin komt dit onderwerp regelmatig voorbij.'

Hoe zie je dat leven dan voor je?
'De hele dag opdrukken en yoga-oefeningen doen. En vet veel boeken lezen. Niet dat ik het romantiseer, hoor. In die Russische gevangenis mochten de mensen overdag niet eens op bed liggen in een cel van twee bij twee meter. Wat me wel opvalt, is dat dit soort documentaires vaak de menselijke kant van gevangenen belicht. De kant van de bewakers zie je bijna niet.'

Vind je zo'n documentaire dan wel objectief?
'Het is niet dat de bewakers als evil guys worden afgeschilderd, maar de focus ligt wel op de gevangenen, ja. Daardoor zijn er veel momenten waarop je een claustrofobisch gevoel krijgt. Een angst die weer weg is, de seconde dat je de bios uit loopt. Dat is fijn. Je ervaart een soort dankbaarheid voor je eigen vrijheid, nadat je anderhalf uur bent ondergedompeld in geslotenheid. Op een gekke manier is het eigenlijk een feel good documentaire.'

Is dat iets wat je bewust opzoekt in films, een vorm van introspectie?
'Ik denk het wel. Ik ben mezelf al een paar jaar aan het voorbij rennen, ik heb heel weinig rustmomenten. Als ik dan iets lees of een film kijk, probeer ik iets te lezen of te zien waar ik ook werkelijk wat aan heb. Bijna meditatieve muziek bijvoorbeeld, om te ontspannen. Of boeken waar ik energie van krijg. Zo ben ik de laatste twee jaar bijna alleen maar boeken over voeding aan het lezen. Ik heb het gevoel dat, dat me sterker maakt.

'Ik ga normaal niet naar de bios om iets te leren, maar in het geval van IDFA vind ik het wel prettig om documentaires te kijken waar ik iets aan heb, die me raken en je misschien een heel klein procentje van jezelf doen veranderen.'

Kijk je vaak documentaires?
'Nee, eigenlijk nooit. Terwijl ik daar wel behoefte aan heb. Ik denk dat het te maken heeft met een gemis aan een ideaal voorschotelplatform. Een soort 22tracks maar dan voor documentaires. Een site waarop kenners iedere maand 22 documentaires voor je selecteren, dat lijkt me geniaal. Ik ben natuurlijk bevooroordeeld, omdat ik zelf alleen maar bezig ben met content cureren. Maar het is net als met muziek, een voorselectie is essentieel.'

Wie zou die selectie dan moeten maken?
Mensen die er iets van weten. Ik heb nu puur toevallig een film over Muhammad Ali gezien, maar als een sportkenner mij dat vol enthousiasme had aangeraden, was dat misschien mijn eerste keuze geweest.

Was het een goeie gok?
'Ik zei vandaag nog tegen een vriend dat ik 'maar' naar een film over Ali ging, maar vanaf de eerste seconde besefte ik dat ik veel te weinig van deze man wist. Ik zat er meteen helemaal in. Ik wist echt niet dat hij de meest vermakelijke, meest spectaculaire sportman aller tijden was. En die ongelofelijke zelfverzekerdheid. Ik interview nu al negen jaar mensen in mijn radioprogramma, dat vuur en die emotie van hem zou ik het liefst bij elke studiogast willen zien.'

Ben je bewust niet naar documentaires over de muziekwereld gegaan?
'Ik wilde eigenlijk naar 20 Feet from Stardom, maar die was ook uitverkocht. Verder waren er niet echt muziekdocumentaires over artiesten die mij aanspraken, dan hoef ik daar ook niet per se heen. Het is ook fijn om een keer niet naar iets over muziek te luisteren.'

Had je je vooraf ingelezen of ben je op tips van mensen afgegaan?
'Ik heb geen tips gevraagd. Ik ben ook niet echt van de recensies afstruinen. Ik heb in het blokkenschema gekeken wat er draaide op de dagen dat ik kon, de bijbehorende zinnetjes gelezen en als iets mij aanspraak, heb ik de trailer bekeken. Het aanbod is echt enorm, dus ik kan mij voorstellen dat het lastig is voor IDFA om het programma op de juiste manier te cureren.'

Zou IDFA zelf meer selecties moeten maken?
'Ik vind van wel. Je moet de kracht van het voorkauwen niet onderschatten. Mensen genieten van een voorselectie, als dingen zo gemakkelijk mogelijk voor ze worden gemaakt.'

In de grote kranten hebben wel wat voorselecties gestaan.
'Er zijn veel mensen die net zoals ik geen krant lezen. Als je dan ook niemand kent die je tips kan geven, sta je als bezoeker 3-0 achter als je op de IFA-website komt.'

Zijn er bepaalde onderwerpen die je vooral aanspreken?
'Er zijn vooral onderwerpen die mij niet aanspreken. Ik hoef niet naar een documentaire over de politiek, de economie of oorlog. Dat zijn werelden waar ik wel iets van mee krijg, maar nooit vrijwillig. Ik kies er bewust voor om het journaal niet te kijken en geen krant te lezen. Het is een beetje een struisvogelmentaliteit. Maar zoals de grote filosoof Jiggy Djé, met wie ik regelmatig in de studio zit, eens zei, 'soms ben je liever naïef dan depressief'.'

Russische gevangenissen zijn toch ook geen feestje?
(Lacht). 'Tsjah, ehm. Zoiets voelt voor mij minder als wereldproblematiek. Dingen als politieke kwesties en de economische crisis kunnen erg benauwen en het maakt je zo machteloos. Dit benauwt op een heel andere manier.'

Omdat het gaat over iets dat jou niet direct raakt?
'Ik denk het. Ik ben eigenlijk gewoon een heel egoïstische documentairekijker.'

In welke kroeg kom jij weer bij van al die benauwde films?
'Ik zag dat Marten (Mantel, red.) Ludwig al had genoemd, dus die mag zeker niet meer? Wel? Dan de Ludwig op de Reguliersdwarsstraat, dat is eigenlijk de enige tent in de buurt van het Rembrandtplein waar ik regelmatig kom. En de Marqt. Voor kokoswater, rauwe chocolade. Maar dat is geen kroeg.'

Nu je toch over eten begint: welke eettentjes rondom het Rembrandtplein zijn de moeite waard?
'Wat ik altijd doe als ik naar een film in Tuschinski of Pathé de Munt ga, is eten bij Memories of India op de Reguliersdwarsstraat. Ik heb een zwak voor Indiaas eten, vooral voor twee gerechten die ze daar serveren. Saagpaneer, een spinaziekaasgerecht en een lamsgerecht met kokos en amandel. Daar eten staat voor mij echt symbool voor naar de bioscoop gaan. Dat en chocola.'

'Hotel Droog in de Staalstraat is een toffe lunchplek. Beneden is een winkel, maar als je naar boven loopt zit er ook een hotel met een crazy binnentuin. Nu zal alles wel verlept zijn, maar in de zomer is het echt sprookjesachtig. En als je echt snel iets wilt eten, moet je naar Asian Kitchen, een Chinees/Vietnamees restaurant links van Pathé de Munt. Binnen vijf minuten is je eten klaar.'

Welke plek moeten mensen absoluut vermijden?
'Jantjes Verjaardag. En alles op het Thorbeckeplein.'

Gezien:
• The Condemned: Indringend verhaal over levenslang veroordeelden in een strenge gevangenis in een gigantisch bos in Rusland. Zeker een aanrader.

• The Trials of Muhammad Ali: De struggles van de legendarische Ali. De haat die hij over zich heen kreeg na het bekeren tot de islam en zijn dienstweigering. Zijn enorme talent en zijn intense woede jegens de witte mens. Heel mooi in beeld gebracht, vooral door shots uit oude interviews.

Meer over