'Ik doe geen moer in Brisbane'

Robin Korving start bij de Olympische Spelen op de 110 meter horden. Pas woensdag komt hij aan in Sydney. Twee keer per week doet de Nederlandse atleet in deze krant verslag van zijn belevenissen....

Rolf Bos

'IK HAD de openingsceremonie graag willen meemaken, maar dat zat er niet in. Ik ben nog steeds in Brisbane en vertrek pas woensdag naar Sydney. Maar dan nog, als zo'n ceremonie niet boeit, dan zit je uren uit je neus te eten zoals vorig jaar in Sevilla tijdens de WK. Dan is zo'n opening echt een zinloze tijdsbesteding. Met die pijnlijke enkel kon ik toen trouwens alleen maar meehobbelen.

Die blessure kostte me uiteindelijk de WK. Pas in januari van dit jaar was mijn enkel weer genezen. Nu heb ik iets met mijn linkervoet, maar dat laat zich gelukkig minder ernstig aanzien. Ik weet niet precies hoe de definitie van een blessure luidt. Als het betekent dat je helemaal niet meer kunt trainen, ja, dan heb ik op dit moment geen blessure.

Ik kan wel trainen, al kan ik niet helemaal de schema's afwerken die ik op dit moment zou willen doen. Ik heb donderdag bijna voluit kunnen trainen en de reacties van het lichaam vielen me een dag later honderd procent mee. Natuurlijk, bij het lopen gaat het lichaam toch wat compenseren, waardoor mijn rechterbeen weer extra wordt belast. Dat levert weer meer spierpijn op. Fysiotherapeut Rick Menick is vrijdag anderhalf uur met me bezig geweest. En in de voet gaan ontstekingsremmers.

Zondag is er nog een wedstrijd hier in de buurt, in Runaway Bay. Ik laat nog even in het midden of ik daar start. Ik zou het graag willen, het is een laatste wedstrijd voor het grote werk van de Spelen, volgende week zondag en maandag. Nee, in de training kun je een wedstrijdsituatie nooit echt imiteren, de afstanden tussen de horden hou je altijd korter dan de gebruikelijke 30 voetjes.

Vanuit Nederland kreeg ik te horen dat in sommige kranten had gestaan dat ik ernstig geblesseerd zou zijn. Aan mijn rechtervoet nota bene. Nou dat is dus niet zo. Het is de voetboog van mijn linkervoet. Maar of het nou wel of geen blessure is, laat ik in het midden. Het enige dat waar is, is dat het mijn opbouw naar de Spelen verstoort.

Het maakt me onzeker, ik weet niet precies waar ik sta. Hoe houdt die voet zich straks bij vier wedstrijden vlak achter elkaar? Bij de EK indoor in Gent trok ik me vlak voor de start terug, dat zal ik hier niet snel doen. De fysiotherapeut vertelde me dat ik in Sydney een finale ook eventueel met pijnstillers zou kunnen lopen. In combinatie met de ambiance en de trance waarin je dan verkeert, kun je nog ver komen.

Tijdens de WK in Sevilla werd de hordenloop tijdens het toernooi zelf een slagveld, de een na de ander viel uit. Nu is dat slagveld al aangericht voordat de Spelen zijn begonnen. Ik heb wat, maar Allen Johnson is ook niet in topvorm, bovendien schijnt Colin Jackson ook te sukkelen. Ik weet niet hoe dat komt. Laten we het op pech houden, toeval.

Wat ik hier verder doe in Brisbane? Geen moer. Ontbijten, trainen, lunch, fysio, siesta. Er is een bibliotheek in de buurt waar ik een uurtje mag internetten, that's all. Voor de openingsceremonie had ik wel met de andere Nederlandse atleten naar sportcafé Adrenaline in Brisbane willen gaan om de happening op een groot scherm te zien. Maar niemand had daar zin in.'

Meer over