'Ik dacht: ze geven me nooit meer een kans om te werken'

Annelies Gieling (48)..

Pieter Klok

'Eind 1999 reed ik tegen een lantaarnpaal. Acht maanden later merkte ik dat het echt niet meer ging. Ik moest stoppen met mijn werk als consultant bij een klein softwarebedrijf.

De bedrijfsarts zei: het zal wel psychisch zijn, een burnout. Ik had twee zoons, een inwonende puber, en een voltijdsbaan, dus ik had het druk, maar ik had geen enkel psychisch probleem. Ik was met mijn hoofd door de voorruit geklapt. Dan kan je zenuwstelsel gewoon helemaal in de war raken.

Ik maakte me ontzettende zorgen over mijn toekomst. In de WAO zou ik 70 procent van mijn inkomen overhouden. Dat is echt heel weinig, als je drie jongens in huis hebt en een hoge huur moet betalen.

Ik zei: laat me toch wat doen. Ze waren ontzettend lief en aardig, maar ik mocht niks. Zelfs geen fitness. Dat komt wel als je in de WAO zit, zeiden ze, maar ik wílde helemaal niet in de WAO. En toen ik eenmaal in de WAO zát, moest ik eerst maanden wachten. Na lang aandringen kwam een jochie langs. Hij zei dat ik een groepstraining moest volgen voor mensen met een psychische handicap.

Ik zat in een groep met negen andere mensen, allemaal depressief en laag opgeleid. Sommigen van hen spraken nauwelijks Nederlands. Het kwam er op neer dat ik een soort co-trainer was.

Wel moest ik ook nog een soort beroepskeuzetest doen, geschikt voor analfabeten, en leerde sollicitatiebrieven schrijven. Het was wel heel leuk, maar tegelijkertijd was het ook absurd zo'n training aan mij te geven. Het zette me aan het denken.

Hoe zou je mensen die een goede baan hebben gehad en positief zijn ingesteld, moeten begeleiden? Ik ben begonnen met een post-HBO opleiding voor reïntegratiecoach. Het was een dure opleiding, negenduizend euro, maar het UWV betaalde het direct.

Na vier maanden allerlei cursussen te hebben gevolgd, kon ik stage lopen bij een groot reïntegratiebedrijf. Daar heb ik precies gezien hoe ik het niet zou willen. Het ging erom zoveel mogelijk trainingen te verkopen. Ik heb mijn stage niet afgemaakt, maar ben voor mezelf begonnen.

Bij de Rabobank kon ik een lening van 25 duizend euro afsluiten. Op 1 februari van dit jaar heb ik mijn bedrijf, re-Activate, aangemeld bij de Kamer van Koophandel. Ik doe het niet alleen, een ervaren reïntegratieconsulente helpt mij anderhalve dag in de week. Een ander huur ik in als freelance-trainer.

We willen intensieve trainingen gaan geven van tien weken aan mensen die een arbeidshandicap hebben voor hun eigen baan. In die periode worden de cursisten aan alle kanten ondersteund, door een fysiotherapeut, een psychologe, een haptotherapeut, trainers en coaches.

Ik werk me echt een slag in de rondte. Natuurlijk heb ik mijn grenzen, maar je kan toch over die grenzen heengaan. Daarna moet je weer even herstellen. Nu bijvoorbeeld merk ik dat ik wat langer moet herstellen. Dat betekent dus dat ik iets te veel over me grenzen ben heengegaan, maar daar ga je toch niet dood aan?

De eerste klant moet ik nog binnenhalen. Ik hoopte eerst opdrachten te krijgen via arbodiensten maar die blijken vooral te werken met echt grote reïntegratiebedrijven die landelijk bezig zijn en zich al bewezen hebben. Nu ga ik de werkgevers zelf benaderen.

Werknemers die uitvallen, kunnen zelf ook voor deze begeleiding kiezen, mits hun werkgever meewerkt. Niemand geeft de multidisciplinaire trainingen die wij geven. We richten ons op mensen die zelf heel gemotiveerd zijn. Het is wel kostbaar - ongeveer twee keer een behoorlijk maandsalaris. Maar het levert ook veel op. Voor veel mensen die ik heb gesproken, in het revalidatiecentrum en bij de Whiplash Vereniging Nederland, is deze begeleiding ideaal.

We zijn allemaal ervaringsdeskundigen. Als je 25 bent en je komt net van het HBO af, dan vind je iemand van vijftig, met wie het is misgegaan, die in de WAO of in de bijstand is beland, een loser. Je denkt al snel: wat loopt dat mens toch te zeuren, ze kan toch lekker thuisblijven?

Het allerbelangrijkste is dat mensen snel weer in actie komen. Ook lichamelijk, door begeleid fitness te doen, of alleen maar door een stukje te gaan wandelen.

Het opzetten van een bedrijf geeft ontzettend veel voldoening, dat heb ik nodig. Dat hadden ze me nooit mogen ontnemen. Ik heb als een zombie geleefd. Ik dacht: ik krijg nooit meer een kans om echt te werken.

Natuurlijk kan het misgaan met een eigen bedrijf, maar ik heb er nog geen slapeloze nacht van gehad. Het lijkt misschien een heel dappere stap, maar dat is het niet. Het is gewoon logisch dat ik dit ging doen. '

Meer over