'Ik ben nog niet klaar met tennissen'

Voor een paar dagen is ze overgekomen van haar ranch in Virginia. Bij de US Open in New York is Brenda Schultz-McCarthy tijdelijk terug in de wereld van het toptennis....

Van onze verslaggever John Volkers

De grote Nederlandse, Big Bad Brenda werd ze genoemd, mag door dat fraaie verleden elk jaar op Flushing Meadows komen. 'Ik heb zo ook een lidmaatschap van de Last Eight Club in Melbourne en nog eentje van Wimbledon. Daar was Krajicek lang jaloers op. Totdat hij zelf won en lid van de All England werd.'

Vorig najaar, op 5 oktober, beëindigde ex-toptienspeelster Schultz haar tenniscarrière officieel. Ze bleek niet voldoende hersteld van een rugoperatie om terug te kunnen keren op het hoogste niveau. 'Ik heb het in '99 in Parijs nog een keer geprobeerd, in de eerste ronde tegen Alicia Molik. Na die wedstrijd wist ik: het wordt niks meer.

'Anderhalve set ging het goed, maar de volgende dag kon ik niet uit mijn bed komen. Ik kon mijn service, van tegen de 200 kilometer per uur, slechts een paar keer slaan. En bij de spinservice, de tweede opslag, voelde ik mijn rug echt. Nu zit ik weer op negentig procent. Ik kan aan liefdadigheidstoernooien meedoen. Dat is al heel mooi.'

Ze had het zwaar met het afscheid. 'Ik heb na die beslissing twee maanden niets gedaan. Wandelen met de honden om dingen te vergeten, te verwerken. Het was een mentale klap. Ik heb altijd hoop gehouden, ik was gewoon nog niet klaar met mijn sport.

'Ik droomde er nog van Wimbledon te winnen. Wat denk je wat er door me heen is gegaan toen Goran (Ivanisevic) dan eindelijk in zijn nadagen nog een keer toesloeg? Tot de dag van vandaag droom ik elke nacht van tennis. Van wedstrijden tegen Venus Williams en Jenny Capriati. Dat ik wakker schrik, omdat ik in de kleedkamer mijn tas opendoe en ontdek dat ik mijn rokje ben vergeten. You stupid. Dat zal altijd zo blijven.'

Ze is, dertig jaar oud, in een nieuw leven getreden. Kinderen zijn voor haar nog een etappe verder. Eerst wacht de opbouw van een summercamp, voor jonge tennissers en voetballers, kinderen van welgestelde ouders, want zo'n kamp is bepaald niet gratis. Ze zou op haar tien banen wel wat echte talenten willen toelaten.

'Ik denk erover scholarships, beurzen, in te stellen. Maar denk niet dat ik tegen Bollettieri ga opboksen. Als ik hoor van de ontwikkelingen met het Nederlandse talent Michelle Gerards, dan jeuken mijn handen. Ik zou haar hier best drie weken willen hebben.

'Ik heb Michelle gezien op een toernooi tegen de nummer tachtig van de wereld, De los Rios. Ze kwam er heel dichtbij, ze klopte echt op de deur. Weet je, omdat ik zelf in de top heb gestaan, weet ik wat nodig is om daar te komen. Soms heb je één goede partij nodig, om door te breken.'

Van Stanley Franker, haar oude coach, hoort Schultz dat het vrouwentennis in Nederland er weinig florissant voor staat. Ze werd door een vriendin gebeld na de live op de Amerikaanse televisie vertoonde partij van Amanda Hopmans tegen Capriati en kreeg te horen dat haar landgenote zoveel op haar leek. 'Hetzelfde korte haar', lacht de Heemsteedse.

Zij is kritisch over de stand van zaken. 'In Nederland denken ze nog steeds dat school en tennis samengaan. Heus, studie en deze wereldsport vallen niet te combineren. Als een Nederlandse op haar achttiende geen zicht op de tophonderd heeft, dan gaat ze verder met een studie. Zij probeert het niet eens echt in het tennis.

'Ik deed de mavo en spijbelde de helft van mijn tijd. Dan wendde ik oorpijn voor, om 's middags te kunnen trainen. 's Avonds wachtte het huiswerk, maar dat was echt te veel. In Nederland wordt dat nog steeds niet ingezien. In de VS hoor je van tennismeisjes die tienen halen op highschool, maar geloof me: dat zijn pretpakketten. De hoge cijfers krijgen ze, waneer ze een toernooi hebben gewonnen voor de school.'

Voor een tennisser is er altijd de druk van het moeten slagen, het realiseren van de door velen ondersteunde droom. 'Ouders willen resultaten. Hoe kun jij nou van Bettine Zonneveld verliezen, hoorde ik dan thuis. Maar ik speelde serve-volley en dat is een speltype dat je pas op latere leeftijd onder de knie krijgt. Dat geduld is er vaak niet.

'Als je een ticket voor Tokio hebt gekocht, dan zijn er vooral de zenuwen dat je er in de eerste ronde niet uit vliegt. Je kost geld, er wordt succes gevraagd. Bren, zei mijn vader dan, je staat wel dertigste van de wereld, maar je hebt nog niks verdiend. Pas toen ik toptien speelde, ging ik wat overhouden. Ik kwam in '95 van de US Open met een cheque van 125.000 dollar. Maar dat gaat niet een-twee-drie.'

Als ze het nog een keer zou mogen overdoen, dan deed Brenda Schultz het op onderdelen anders. 'Tennis is een mental game. Je hebt een mentale coach nodig, om aan je zelfvertrouwen te werken. Daar ben ik nu na twaalf jaar wel achter. Maar wij Nederlanders zijn daar veel te nuchter voor.

'Ik heb een achtjarig nichtje, Janie, die is al zo goed. Ze gaat als een Amerikaantje staan juichen als ze een ander van de baan slaat. Doe effe normaal, denk ik dan. Mijn man, Sean, een Amerikaan, vindt dat juist geweldig. Jij gaat haar daar niet in veranderen, Bren, zegt hij dan.'

Meer over