'Ik ben een waakhond, denk ik, een loslopende boerenerf-hond'

Hoe zien we onszelf, en wat denken anderen? Deze week - waarin Dierendag valt - directeur Marianne Thieme (33) van Wakker Dier en lijsttrekker van de Partij voor de Dieren....

tekst Wim de Jong

Hoeh, kwetsbaar meisje op uw tekening!

'Nou... in elk geval heb ik wel geprobeerd om mijn redelijk zware wenkbrauwen nog een beetje aan te zetten. Ze vormen een wapen. Daarmee geef ik vaak de kracht aan van mijn boodschap. Ze kunnen heel erg gedecideerd overkomen. Verontwaardigd ook.'

U epileert ze ook niet om die reden?

'Jawel, haha, dat doe ik dus wel.'

Maar daar zit dan wel een heel erg open blik onder.

'O? Nou, dat was helemaal niet de bedoeling.'

Met zo'n blik vreten ze u straks meteen op in de Tweede Kamer.

'Dat denk ik niet. Ik zie mezelf niet als iemand die je gemakkelijk omver kunt blazen. Maar oké, als ik nu naar de tekening kijk, zie ik inderdaad wel een soort meisje.'

Gelijkenis met een dier?

'Een waakhond, denk ik. Nee, geen specifiek ras. Het kan ook een vuilnisbak zijn. Gewoon een waakhond die geheime rapporten openbaar maakt. Die aan de bel trekt als minister Veerman weer diervriendelijke maatregelen van tafel veegt. Dan blaf ik.'

Een kettinghond of een boerenerfhond?

'Een loslopende boerenerfhond, natuurlijk.'

Zware wenkbrauwen, die hebben op anderen toch ook een erotisch effect?

'O, dat wist ik niet. Nou ja, wenkbrauwen kun je ook heel erg gebruiken voor flirten. En dat doe ik wel.'

Een knipoog van u wordt door die wenkbrauwen dus al gauw heel betekenisvol en indringend.

'Ja, misschien wel ja, haha.'

Hoe zien anderen u?

'Als vrij rationeel. Altijd klaar voor discussie. Goedlachs.'

Allemaal heel positief.

'Ja, en daarnaast ben ik dus ook wel vermoeiend voor mijn omgeving. Omdat ik zo consequent probeer te zijn.'

Nog meer eigenschappen die lastig zijn voor anderen?

'Ik kan soms fel zijn. Ik heb wat driftigs. Maar dat is meer in de privé-sfeer, niet in een debat of in een interview. Daarin heb ik toch duidelijk meer het zakelijke voor ogen. En probeer ik mijn boodschap zo goed mogelijk over te brengen.'

Om in de metafoor van de waakhond te blijven: wordt u beschouwd als een soort pitbull?

'Dat is meer een hond die volkomen niet meer wil luisteren, die als een soort tank over alles en iedereen heengaat. Zo zie ik mezelf niet. Het is wel zo dat ik nog nooit in mijn leven zo duidelijk voor ogen heb gehad wat ik wil. Waar ik voor wil gaan. Ik werk nu acht jaar. Heb eerst bij een commercieel adviesbureau gewerkt en zit sinds 2001 in de dierenbeschermingswereld en dat heeft me gewoon vleugels gegeven.'

Daarnet was u nog een waakhond.

'Ja, maar ik ben óók een vogel, een roofvogel. Roofvogels kunnen lang vliegen zonder met hun vleugels te hoeven klapperen, en dat is wat ik nu zelf ook ervaar. Ik heb zóveel mensen om me heen gekregen die over dierenrechten hetzelfde denken als ik, dat ik het gevoel heb dat ik door die steun gedragen word.'

Vindt u het vervelend om, zeker als u straks in de Tweede Kamer zit, een publieke figuur te zijn?

'Soms, omdat ik erachter kom dat ik heel persoonlijke vragen moet gaan beantwoorden. Dat komt er nu ineens bij. Het is moeilijk om privé-zaken te delen met anderen. Terwijl ik toch eerlijk wil blijven, want ik heb er een hekel aan om daar glad over te gaan doen. Maar je wordt elke volgende gelegenheid opnieuw langs die meetlat gelegd als je éénn keer hebt gezegd dat je fel bent.'

En zo dienen anderen u liefst niet te zien?

'Nee, het zou mooi zijn als mensen mede dankzij mij merken dat er in de politiek ook plaats is voor leuke en normale vrouwen.'

Meer over