Column

Ik ben een boekenmoordenaar geworden

Boeken weggooien, dat doe je niet. Maar het boek is waardeloos geworden.

null Beeld Thinkstock / Sensay
Beeld Thinkstock / Sensay

Nooit had ik kunnen bevroeden dat ik zo zou ontsporen, maar ik ben een moordenaar. Ik heb boeken om het leven gebracht. Zomaar weggekieperd in de papiercontainer. Het schuldgevoel hoef je alleen maar te verdringen.

Verhuizen dwingt tot opruimen, in huis en hoofd. Het inpakken van je bestaan is het probleem niet. Pas bij het uitpakken werd ik verbijsterd door de ballast waaronder ik jaren gebukt was gegaan. En ik maar denken dat die verlichting bracht.

Het is vast een generatieding, maar het boek is nog heilig voor mij. Weggooien is een doodzonde. Maar de tijdgeest dwingt tot 'ontspullen'. En tot keiharde keuzen. Een boek dat vijftien jaar niet van zich heeft doen spreken in de boekenkast, zal zich nooit meer opdringen. Hoppa. Daar ging zelfs De naam van de roos. 36 jaar lang mezelf voorgelogen dat ik Eco ging lezen.

Dozen vol bundeltjes hadden we uit de zee geschept. De namen van de slachtoffers blijven geheim, uit respect voor de nabestaanden. Bij de opvang voor zielige boeken kwam de schrijnende waarheid aan het licht: niemand wilde zich ontfermen over winkeldochters.

Met twee tassen vol pareltjes (een glanzende Grote Larousse Gastronomique erin) toog ik naar het antiquariaatje om de hoek. Met gevaar voor eigen leven: als je niet omzichtig laveert tussen de torens muf papier (wie zegt toch dat oud boek lekker ruikt?), stort het hele bouwwerk in. 'Wilt u hier eens naar kijken, of zegt u: ik heb al een boek?', vroeg ik de al even antiquarische winkelier. Hij wilde de tasjes niet eens inzien. 'Ik kom óm in de boeken.'

Op naar de Spullenhulp dan maar, die ze gratis mocht hebben. 'Toch geen boeken?', begroette de beheerder me met angst in de ogen. Er restte niets anders dan kille moord. Op naar het groene abattoir.

Het boek is danig gedevalueerd. Op boekenmarkten koop je romans voor een euro, 50 cent soms.

Je ziet het aan die 'Little Free Libraries'. Mijn stad staat vol met die vrolijke kastjes vol leen- en ruilboeken. Het lijkt verheugende verheffing, maar het illustreert de inflatie. Alles gratis; het boek is waardeloos. Dat de ongeletterde kaste niet eens de gebruikelijke reflex vertoont de kastjes leeg te roven of in de fik te steken, is een teken aan de wand.

In de tbs-kliniek trof ik deze week lotgenoot P.F. Thomése. Hoewel ik op boekendieet sta (eerst die oude lezen), kocht ik zijn Verzameld nachtwerk. Ook hij heeft boeken weggesodemieterd: 'Het ligt niet aan mij, het ligt aan die boeken. Er worden steeds meer wegwerpboeken geproduceerd.'

Dat is ook waar. Met de tand des tijds kauw je op je eigen smaak.

Bij de papiercontainer stond ik met de driedelige Dikke van Dale. Vorige druk, dat wel. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen het werk over de kling te jagen en zette de box vóór de papierbak. Een uur later was-ie weg, meegenomen. Aan de straatstenen kwijtgeraakt, dacht ik opgelucht.

Meer over