'Ik beleg niet wegens mijn verlies-aversie'

Emotie-economie begeeft zich op het raakvlak van economie en psychologie Hoe hangen geld, gevoel en geluk samen? Waarom maakt meer daglicht ons roekelozer op de beurs en is geluk eigenlijk te koop?...

Keynes voorspelde ruim zeventig jaar geleden dat mensen door het bereiken van een hogere levensstandaard eindelijk bevrijd zouden zijn van de pseudo-moraal die het vergaren van rijkdom als een deugd beschouwt, in plaats van een gebrek aan smaak. We zouden ons kunnen toeleggen op een zinvolle invulling van onze vrije tijd, maar in de praktijk blijken we het drukker dan ooit te hebben. Ik ook, al is geld voor mijzelf nooit een drijfveer geweest. Naast mijn 32 uur bij De Nederlandsche Bank besteed ik mijn vrije dag en het weekend aan het schrijven van mijn columns en het lezen van vooral vakliteratuur.

Bij de bank verdien ik bruto ruim vijfduizend euro en mijn wekelijkse columns in Het Financieele Dagblad leveren ieder 240 euro op. Mijn bundels leveren ook nog wat op, al is het niet veel. Geld en gevoel heeft me zo'n drieduizend euro opgeleverd en voor mijn nieuwe Geld en geluk krijg ik voor ieder verkocht boekje ongeveer een euro. Al met al heb ik het dus niet slecht, maar ik maak altijd alles op, inclusief het geld van mijn man, die arts is. Ik kan niet sparen, nooit gekund. Van beleggen hou ik helemaal niet. Heeft deels met opvoeding te maken, dat je geacht wordt je brood in het zweet des aanschijns te verdienen. Ik kan niet tegen die onzekerheid ik heb een verliesaversie. Verlies maakt me twee keer zo ongelukkig als eenzelfde winst me gelukkig maakt. Ik geef het geld uit aan vakanties, schoenen, en sinds ik bij de bank in de kunstcommissie zit, ook aan kunst.

Als ik toch zuinig aan probeer te doen, gaat het altijd mis. Laatst op aanraden van vrienden een goedkoper ticket naar Egypte geboekt, maar toen zijn onze koffers bij een overstap in Z zoek geraakt, die kregen we op de terugweg pas weer te pakken. Dat doe ik dus ook niet meer. Nu mijn tienerdochters nog met ons mee willen, nemen we het ervan. We gaan zeker twee tot drie keer per jaar met z'n allen op vakantie, maar wel comfortabel. Vakanties zijn er om uit te rusten. Dat heb ik van huis meegekregen; geen vakantiebaantjes. Mijn dochters hebben in hun vrije tijd ook geen bijbaantjes en als ze, zoals vandaag, op Koninginnedag liever rondlopen dan voor een paar euro tweedehands spulletjes verkopen, geef ik ze groot gelijk.'

Meer over