IJsbeer

Toen Shell zeventien jaar geleden het afgedankte olieplatform Brent Spar in zee wilde laten afzinken, vlogen de rotte eieren door de lucht. Want wie gooit er nou zijn rotzooi in zee, rotzooi die bovendien vol zit met kwik en olie en ander spul waar het zeeleven het tegen aflegt, zo rekende Greenpeace voor. Shell kon lullen wat ze wilde, dat afzinken heus de schoonste oplossing was, helpen deed het niet. Op last van Greenpeace reden we door naar de Texaco voor benzine, Shell zwichtte en sleepte de Brent Spar aan land.

Later bleek dat Greenpeace een tikje overdreven had met de giftige stoffen, en dat Shell vermoedelijk gelijk had gehad. Maar wij waren toen al druk met modder spuiten tegen de ramen van IHC Caland, dat baggerde in Birma, een openluchtgevangenis waar de State Law and Order Restoration Council met straffe hand regeerde.

Nu heeft het grote boze bedrijfsleven even rust. Er zijn andere kwesties waar de energie aan op gaat: foeteren tegen banken, tegen spoken uit Brussel en tegen de Kunduzkongsi die onze reiskostenvergoeding wil afpakken. Misschien dat een twitterbombardement er daarom bij is ingeschoten - de moderne variant van ansichtkaarten met 'ik ben woedend' erop. Maar het kan nog.

Op 13 juli begint Shell met proefboringen naar olie in de Noordelijke IJszee, boven Alaska. In Amerika, waar boren in het Noordpoolgebied al ruim dertig jaar onderwerp van controverse is, is er wel volop actie. Zo riepen wetenschappers, activisten en beroemdheden vorige week nog in een paginagrote advertentie in The New York Times op: Obama, stop Shell.

In een mooi jongensverhaal beschreef Michael Persson vorige week in deze krant de strijd om de arctische olie. Het concept is simpel: we stoken de boel warm, waardoor de polen smelten en Shell makkelijker bij de vermoedelijk enorme voorraden fossiele brandstoffen op de Noordpool kan. De hoge olieprijs maakt winning tussen ijsbergen lucratief. Dat heet vooruitgang.

De natuurbeschermers weten het wel: van boren komen ongelukken, een knappe jongen die olie onder het ijs kan opruimen en voor je het weet hebben we vergiftigde ijsberen en walvissen.

Robert Blaauw van Shell zei daar in deze krant voorspelbare dingen op. Dat het geen dierentuin of museum is daar, dat de risico's klein zijn en dat Shell met de allerallermodernste technologie de Noordpool ongelooflijk gaat ontzien.

Hij zei ook: 'Hoe je het ook wendt of keert, het energieverbruik verdubbelt tot 2050. Hernieuwbare bronnen zullen maar aan 30 procent van de vraag kunnen voldoen.'

Daar had Blaauw een punt te pakken. Shell is een olieboer. Als wij olie willen, gaat Shell die voor ons halen. Als we dat niet willen, moeten we minder verbruiken.

Willen we dat? GroenLinks heeft nooit vleugels gekregen op de klimaatcrisis. Bij de slag tussen Sap en Dibi ging het onder het kopje 'natuur' over trilveen en lichtgevende algen. Rutte heeft ooit iets met GroenRechts geprobeerd (meer Rechts dan Groen overigens) maar is daar schielijk van teruggekomen.

En als ze de btw verhogen (reuze groen!), lopen we huilend over naar de Tegenpartij. De buurman moet niet alleen de crisis betalen, we zien ook graag dat hij vaker de auto laat staan. Dan kunnen wij doortuffen en zeggen dat we het afschuwelijk vinden, van die ijsberen.

undefined

Meer over