Iedereen alleen in Groningen

Een aantal scènes wordt live op camera gespeeld, alsof het soapopnamen betreft.

ANNETTE EMBRECHTS

Festival Noorderzon, 17/8, diverse voorstellingen op verschillende locaties, Groningen. Aldaar t/m 25/8. Julia (naar Freule Julie) is nog op 25/9 te zien in Rotterdam (Festival De Keuze)

Waarschijnlijk toevallig, maar afgelopen weekend presenteerde Festival Noorderzon in Groningen op één dag vijf opvallende voorstellingen - hoorspel, film, dans, video en theater - waarin intimiteit en intimidatie hand in hand gingen. Allemaal lieten ze zien: in de kern is ieder mens alleen.

De kortste en mooiste: Alles aan mijn zijde van de Argentijnse theatermaker Fernando Rubio. Een waterfiets brengt je naar het midden van een vijver. Daar kruip je onder witte lakens van een tweepersoonsbed, met naast je een fluisterende actrice. Soms streelt ze even je arm: intiemer kan bijna niet. Boven je hoofd: lucht, reiger en bladerdak. Om je heen, op weldadige afstand: festivalgewoel, met flarden muziek (toevallig: Mensch durf te leven). 'Er was eens een tijd dat je alleen achterbleef...' zo kruipen verontrustende maar ook troostende woorden je oor binnen. Een traan rolt uit haar ooghoek. En dan, amper een kwartier later, sta je alweer op de waterkant. Met Alles aan mijn zijde in je hart.

De donkerste en griezeligste: Michel Dupont van de Belgische theatermaakster Anne-Cécile Vandalem. Onderuit gezakt luisteren we naar een hoorspel uit een minitoren, over een prinsesje dat door haar rouwende vader wordt opgesloten. Zo lijkt, maar al snel herken je de metafoor voor de ontvoering van een 11-jarig meisje door 'de oude' (haar vader? een pedofiel?), in een smerige kelder onder diens garage. Vandalem maakt het onvoorstelbare voorstelbaar door ons deelgenoot te maken van de nachtmerrie en de manier waarop gedachten en verbeelding wapens worden in haar overlevingsstrijd.

De rustigste en kabbelendste: Smalfilm van Janek Turkowski en het Gronings AudioVisueel Archief. Een Poolse buitenstaander bestudeerde 600 uur Groninger amateurfilm uit de periode 1925-1960, geschoten door leden van de Smalfilmliga Groningen. In een stijlvolle huiskamer toont hij ons zijn selectie van 50 minuten, voorzien van aardig en speels commentaar. Wat begint als introductie over het GAVA ontwikkeld zich gaandeweg tot een curieuze kijk op intieme shots van rijke heren, gefilmd rond de Tweede Wereldoorlog. Zwart-wit en soms grappig.

De stoerste en eenvormigste: Macho dancer door Eisa Jocson. Deze jonge Filipijnse choreografe danst met dildo in haar slip, op cowboylaarzen en softe rockmuziek een soft-pornografische mannendans uit nachtclubs in Manilla. Op een catwalk kronkelt ze halfnaakt in langgerekte verleidingsposes. Ze likt haar spierbundels en wringt zich langs toeschouwers. Vleselijk dichtbij maar ook ongenaakbaar veraf.

De hipste en sensueelste: Julia door Companhia Vértice de Teatro, een gulzige Braziliaanse en actuele bewerking van het eigenlijk wat gedateerde toneelstuk Freule Julie van August Strindberg. Een rijk meisje speelt met haar hart en dat van haar chauffeur - al jarenlang een bediende des huizes. De opflakkerende verliefdheid en de snelle seks wakkeren de klassenverschillen alleen maar aan, ondanks beider wanhopige pogingen die te ontvluchten. Een aantal scènes wordt live op camera gespeeld, alsof het soapopnamen betreft. Totdat de twee vurige acteurs uit hun rol stappen en het publiek medeplichtig maken. Wie betrapt wie, wie veroordeelt wie en hoe hardnekkig is die kloof tussen arm en rijk? Julia eindigt eenzaam, maar komt 25 september herboren naar Rotterdam.

undefined

Meer over