Humor staat spanning in de weg

THE Green Hornet


hhhhh


Regie Michel Gondry


Met Seth Rogen, Jay Chou, Christoph Walt.


In 90 zalen


Het is niet moeilijk te verzinnen bij wie regisseur Michel Gondry's sympathie ligt. Niet bij Britt Reid: playboy overdag, Green Hornet 's nachts. Maar bij zijn Aziatische sidekick Kato die in zijn vrije tijd ingenieuze koffiemachines bedenkt en de auto's van zijn baas voorziet van 'Ben Hur-shit'.


Gondry is immers net zo'n knutselaar: in films als The Science of Sleep en Be Kind Rewind toonde hij zich liefhebber van ouderwets handwerk. Hij liet zijn hoofdrolspelers rijden op een juten paard, bouwde robotpakken van karton.


Dat treft: in The Green Hornet is Kato (hier gespeeld door Jay Chou, in een eerdere televisieserie van 1966 door Bruce Lee) de echte superheld. Niet alleen levert hij de gadgets die de verwende krantenmagnaat helpen de held te spelen, maar ook is hij degene die echt kan vechten. Dat gegeven levert meteen het meeste gekibbel tussen de twee vrienden op.


Gekibbel inderdaad, want spektaculaire actiescenes ten spijt is The Green Hornet eerder een buddyfilm dan een superheldenepos.


In een vlaag van dronkenschap besluit het duo de wereld te bevrijden van het kwaad: dat hadden de rondhangende jongens uit Knocked Up ook kunnen verzinnen.


Die vergelijking is niet zo absurd als hij lijkt: The Green Hornet is vooral Seth Rogens film de komiek die met Knocked Up doorbrak. Niet alleen speelt hij de titelrol, hij is ook uitvoerend producent en hij schreef mee aan het scenario.


Zijn vingerafdrukken vind je dan ook overal in deze komische, maar rommelige film die tegelijkertijd een ode is aan de superheldenfilms, en er de spot mee drijft. Vooral met de ingewikkelde, mogelijk homoseksuele relatie tussen held en sidekick.


Dat pakt goed en slecht uit. The Green Hornet past met de tongue-in-cheek-toon prima tussen andere recente superheldenfilms als Iron Man. Maar de spanningsopbouw heeft te lijden onder de humor en de nadruk op de onderlinge verhoudingen. Christoph Waltz had bovendien meer ruimte verdiend om zijn komische talent te etaleren.


En zoals Kato ondergesneeuwd wordt door schreeuwlelijk Britt, zo verdwijnt ook Gondry hier als stille kracht naar de achtergrond. Het openingsshot is nog een liefdevolle ode aan de fantasie, maar daarna levert hij de actiescènes keurig af, met dank aan special effects en CGI. Er valt weinig op aan te merken en dat is nou net jammer.


Natuurlijk: er belandt nog wel een auto in een glazen lift, er vindt een shootout plaats in een drukkerij vol met enorme papierrollen. Gekkigheid is het, maar wel gladde gekkigheid.


Sterker nog: zelfs bij Kato's gadgets houdt de knutselkoning zich in. Ze zijn gelikter en voor de hand liggender dan je tegen beter weten in blijft hopen.


Meer over