Hostel

Klassieke ontmoeting in de gemeenschappelijke keuken van een hostel. Knap opgeschreven met veel gevoel voor sfeer en locatie. De opiniërende zinnen over Málaga zijn wat ons betreft overbodig.

Karim ontmoette ik op mijn tweede dag in Málaga, in het hostel. Hij zat aan de bar in de keuken, met zijn spiegelende zonnebril en petje een en al ontoegankelijkheid. Om hem heen waren mensen aan het koken. Mik, de Zweedse hostelmedewerker, stond voor het fornuis in een grote pan grauw Zweeds eten te roeren. Engelse meisjes waren bezig zwarte toast met een vork uit de broodrooster te peuteren. Een dikke Finse jongen keek naar het raampje van de oven alsof het een televisie was; in de oven knapten worstjes één voor één spetterend open. En aan de bar zat dat rotseilandje onbewogen naar deze kokende zee te kijken.

Ik strompelde de keuken binnen met mijn handen vol etenswaar. De hele dag had ik door de stad gelopen, op zoek naar een stadsplattegrond. Maar wie heeft er in Málaga nou een plattegrond nodig? Naar Málaga komen jongeren die willen zuipen, zonnen en seksen. In Málaga wonen pensionado's die elke middag verveeld achter hun biertje zitten, die als sprinkhanen de stad volledig kaal vreten. Niemand kon mij zeggen waar de toeristeninformatie was, en toen ik dan eindelijk een stadsplattegrond had, liep ik eerst maar weer terug naar het hostel.

Ik legde de etenswaren op het aanrecht en stapte met uitgestoken hand op het eilandje af: 'Hi, I am Renneke from the Netherlands, and who are you?' Iets achter de zonnebril schrok. 'Quoi?', hoorde ik mompelen. De zachtheid van zijn stem verraste mij. Ik herhaalde mijn vraag. Karim heette hij, een Algerijn uit Parijs. De zonnebril bleef op zijn neus, ik zag mijzelf weerspiegeld in de glazen. Hoe lang ben jij hier al, ik ben vannacht aangekomen. Engels uit een Franse mond, alsof hij de woorden eerst zorgvuldig proefde voordat hij ze uitsprak. Het hostel was als een strand waarop iedereen aanspoelde: jonge backpackers bleven doorgaans maar een paar dagen, oudere Scandinaviërs, op zoek naar de zon, en mannelijke dertigers met een midlifecrisis vaak maanden, onopgemerkt als wrakhout.

'Please, take off your sunglasses', flapte ik eruit. Het lichaam op de barkruk deinsde achteruit. Onder het graniet voelde ik de hitte van kokende lava. Waarom? Omdat ik verdorie je ogen wil zien! En schrok mij vervolgens een ongeluk toen hij vertelde dat hij die bril droeg omdat hij het zonlicht slecht verdroeg. Nou ja, sorrysorrysorry dan maar. Hollandse directheid ketste af op Arabische ingehoudenheid. Het was tijd om over te steken naar mijn tomaten.

Op zoek naar een mes trok ik laden open: blikopeners, een verbogen vork, acht pizza-rolmesjes, maar geen enkel mes. In het druiprek naast de gootsteen vond ik een steakmes waarmee ik de tomaten te lijf ging. 'Why Málaga?', hoorde ik achter mij die zwoele stem. Als ik niet van het strand en de zon hield, wat deed ik dan in Málaga? Tja. De goedkoopste vlucht van Ryanair ging naar Málaga, toevallig. Nou, dat was dan exact dezelfde reden waarom hij hier was! Vanuit mijn ooghoeken zag ik hoe de zonnebril op de bar werd gelegd...

undefined

Meer over