Hoor en wederhoor blijkt niet altijd eenvoudig

Op het verhaal 'Moeder moet medisch dossier kunnen inzien' van Marieke Aarden dat op 11 oktober in de Volkskrant stond, kwam deze week een boze reactie binnen....

En nóg vreemder vonden ze het dat, toen ze het medisch tuchtcollege in Groningen belden, zich een advocatenkantoor meldde, waar een advocaat werkt die tevens secretaris is van het medisch tuchtcollege. Was dit allemaal wel zuivere koffie? Het is begrijpelijk dat een leek, geconfronteerd met een klacht bij zo'n college die ook hem raakt, een duister complot vermoedt.

Of tenminste zoiets als belangenverstrengeling. Wie het nummer van het medisch tuchtcollege in Groningen belt krijgt, jawel, het advocatenkantoor aan de lijn. Het blijkt met het tuchtcollege onder één dak te zitten. De telefoniste, die zich meldt met de boodschap 'Advocatenkantoor. . .', verbindt op verzoek door met het tuchtcollege. De secretaresse van deze instantie legt uit dat de advocaat voor het tuchtcollege uitsluitend fungeert als secretaris en niet als advocaat. 'Want dát zou immers belangenverstrengeling betekenen', zegt ze.

In een emotionele zaak is de schijn van belangenverstrengeling al genoeg voor een enorme portie argwaan. En de kwestie waarover het ging in het artikel van Marieke Aarden, wás emotioneel. Een Groningse arts had de moeder van twee kinderen inzage geweigerd in het medische dossier van haar kroost. Die kinderen worden vanaf hun derde en vierde jaar door de ouders van hun vader opgevoed. Maar sinds twee jaar is er getouwtrek om de kinderen. En daarin speelt het medische dossier een belangrijke rol.

Marieke Aarden volgt voor de Volkskrant al een poosje zaken die voor de medische tuchtcolleges in Nederland spelen. Deze bijzondere rechtspraak geniet bij Nederlandse journalisten doorgaans slechts interesse als het om opzienbarende kwesties gaat.

Maar de lezers laten zien waarmee die tuchtcolleges zich normaal bezighouden, is minstens zo belangrijk. De zittingen zijn openbaar. Echter, die openbaarheid blijft een dode letter, als niemand eens af en toe de tijd neemt om te controleren wat zich er afspeelt. 'Ik wil al die tuchtcolleges eens aan het werk zien en daarnaast wil ik iets laten zien van de variatie aan kwesties die deze colleges behandelen', zegt de verslaggeefster. Ze had zélf ervoor gekozen om de zaak tegen de Groningse arts bij te wonen, nadat zij de lijst had geraadpleegd wélke klachten bij de tuchtcommissie worden behandeld.

Als er al sprake zou zijn geweest van een duister complot, dan heeft de Volkskrant daar part noch deel aan gehad.

Een andere vraag is of de berichtgeving in de Volkskrant over deze affaire 'eenzijdig' was. Gewoonlijk is bij een proces hoor en wederhoor 'ingebakken'. Immers, van weerszijden worden getuigen gehoord die hun kant van het verhaal vertellen.

Het medisch tuchtcollege kon nu alleen de moeder horen. Want de aangeklaagde huisarts had besloten om weg te blijven, en de grootouders eveneens. Of het de uitspraak beïnvloed zou hebben, als ze waren gekomen? Ik weet het niet. Maar hun verweer had natuurlijk wél zijn weerslag gehad in het Volkskrantartikel, zodat de lezers een evenwichtiger inzicht hadden gekregen.

Had de verslaggeefster niet zelf moeten proberen alle personen in dit familiedrama te horen? Als ze een verhaal over die familie had willen schrijven zeker. Maar in haar serie ligt de nadruk erop hoe zo'n tuchtcollege werkt en wat voor fouten in de medische wereld worden gemaakt. De personen die erin figureren worden opzettelijk anoniem opgevoerd om ze niet nodeloos te beschadigen.

Overigens geven de tuchtcolleges de identiteit van de betrokkenen niet prijs. Marieke Aarden: 'Als zijzelf op de zitting komen, kan ik ze iets vragen. Zijn ze er niet, dan weet ik niet waar en hoe ik ze zou kunnen bereiken. Want al heb je een naam, de tuchtcolleges noemen geen woonplaats. En in het vonnis dat aan de pers wordt uitgereikt zijn alle persoonsgegevens vanwege de privacy onleesbaar gemaakt.' Conclusie: deze praktijk maakt hoor en wederhoor onmogelijk.

Meer over