'Honduras was geen betaalde vakantie'

Karin Kraft (43) werkte vanaf 1994 in Midden-Amerika en zoekt nu werk in Nederland...

In Nicaragua en Honduras werkte Karin Kraft als adviseur voor SNV, de Nederlandse stichting voor ontwikkelingssamenwerking. 'In Honduras, waar ik de afgelopen vier jaar woonde, gaf ik financieel- en managementadvies aan coaties. Zoals we in Nederland de coatieve Boerenleenbanken kenden, zijn er daar ook boerencoaties die zich richten op sparen en het verlenen van kredieten.'

'Onze contracten duren standaard drie jaar. Dat kan verlengd worden met of hooguit twee jaar als je werk er nog niet opzit. Maar het is wel de bedoeling om na verloop van tijd ergens anders een project op te pakken, oftewel te roteren.

'Na negen jaar buitenland ben ik teruggekeerd naar Nederland. Ik heb hier familie die mij de laatste jaren weinig heeft gezien. Ik wil hier blijven om mijn ouders te ondersteunen en samen tijd door te kunnen brengen. Maar er moet natuurlijk ook brood op de plank komen, dus ben ik sinds juli vorig jaar aan het solliciteren.'

Kraft is opgeleid als tropisch landbouwkundig ingenieur in Deventer en studeerde af in Vrouwenstudies aan de VU in Amsterdam. 'Alles in mijn opleiding richtte zich op de Derde Wereld; tropische landbouw en niet-westerse antropologie. Voor werkgevers in Nederland is het wellicht moeilijk mijn kennis en ervaringen op waarde te schatten. Het zijn immers werksituaties die onbekend zijn. Ik richt me bij mijn sollicitaties vaak op mijn vaardigheden en werk- en denkniveau. '

'Ik kan goed plannen, coneren, voel me thuis in verschillende multiculturele contexten, ik heb een groot aanpassingsvermogen en spreek goed Spaans en Engels. Verder ben ik erg leergierig en bereid om me nieuwe dingen eigen te maken. Dat zijn tenslotte allemaal zaken die je in het buitenland nodig hebt om goed te kunnen functioneren. Ik zie dat soort capaciteiten bij meer oud-collega's.'

'Na al die jaren buitenland sta ik nergens meer van te kijken. Ik heb geen 9 tot 5 mentaliteit en ik kan er niet zo goed tegen als mensen tegen vijf uur op hun horloge gaan kijken, want ik ben gewend aan lange werkdagen.'

Kraft richt zich bij haar sollicitaties op een breed terrein, en het hele land; niet alleen de sector ontwikkelingssamenwerking alligt haar hart daar wel.

'Ik heb me ingeschreven bij het CWI en bij headhunters, ik bezoek vacaturesites en ik houd websites van organisaties uit het veld dat ik ken in de gaten. En verder: landelijke en lokale kranten, banenmarkten en uitzendbureaus.'

Als ze na een vergeefse sollicitatie belt om te horen waarom ze de baan niet heeft gekregen, merkt ze dat het niet aan haar CV of haar brief ligt. 'Laatst had ik een werkgever die bang was dat ze mij in een kooitje zouden opsluiten. Alsof ik in het buitenland hele dagen vrijheid blijheid genoot.

'Werkgevers hebben kennelijk het gevoel we vluchtige werknemers zijn die gauw weer gevlogen zijn. Maar het was echt geen goedbetaalde vakantie daar. Ik werkte weliswaar in Midden-Amerika, maar mijn baan speelde zich gewoon tussen de vier muren van ons kantoor af. Advieswerk in Honduras is afwisselend maar dat wordt op den duur ook routine.'

Kraft erkent dat het lastig is om die inzichten in alleen maar een brief en een CV aan werkgevers over te brengen, maar ze blijft optimistisch. 'Mijn bijzondere werkervaring kan voor veel werkgevers waardevol zijn.'

Meer over